Το επιχείρημα για μια ανασυγκροτημένη Ουκρανία όπως ήταν πριν από τον Πούτιν

Η βιωσιμότητα ενός έθνους ως αυτόνομης, αυτοσυντηρούμενης και ευημερούσας οντότητας εξαρτάται από τη συνεχή ευημερία του λαού του, τους φυσικούς του πόρους, μια ισορροπημένη διακυβέρνηση, την ικανότητα να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τους γείτονές του από ξένες απειλές, μια κοινή υπηρεσία πληροφοριών με τους συμμάχους της και δίκαιες αμοιβαίες εμπορικές σχέσεις. Για την Ουκρανία, ο δρόμος δεν ήταν απλώς δύσκολος αλλά και ύπουλος, με τον τελευταίο να έχει να κάνει με τη Ρωσία και, συγκεκριμένα, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Από όλες τις δικαιολογίες που δόθηκαν για την εισβολή της Ρωσίας, καμία δεν είναι κατάλληλη για κανέναν εκτός από εκείνους που είτε διαδίδουν διεστραμμένα την προπαγάνδα του Κρεμλίνου είτε που δεν κατανοούν το ιστορικό υπόβαθρο της περιοχής και τις λεπτομέρειες των γεγονότων που πραγματικά έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των αρκετών ετών πριν από τη σύγκρουση. Θα άφηνα όλα αυτά τα τελευταία επιχειρήματα που απαριθμούν τα σχετικά ζητήματα σε προηγουμένως δημοσιευμένο υλικό, προκειμένου να επικεντρωθώ στο γιατί η Ουκρανία πρέπει να παραμείνει ενιαία αντί να διαλυθεί από μια άστοχη ειρηνευτική συνθήκη. ... Περισσότερα Το Επιχείρημα για μια Ανασυσταμένη Ουκρανία όπως ήταν πριν από τον Πούτιν

Η απάτη του Πούτιν: Ουκρανία, Λευκορωσία και ο δρόμος προς την Ανατολική Ευρώπη

Η ώρα της Ευρώπης έχει φτάσει και απαιτείται δράση απέναντι στη συνεχιζόμενη επιθετικότητα της Ρωσίας στην Ουκρανία, καθώς η δέσμευση των ΗΠΑ, όπως ήταν αναμενόμενο, δίνει έδαφος στον μακροχρόνιο αντίπαλό της. Τα ιμπεριαλιστικά σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν έχουν ως στόχο πρώτα να φέρουν τόσο την Ουκρανία όσο και τη Λευκορωσία πίσω στην αγκαλιά της Ρωσίας, προτού εξετάσουν τις επιλογές επιστροφής των εθνών της περιοχής της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης υπό ρωσική ηγεμονία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν δεν παρεμβαίνει αλλού για να προκαλέσει αστάθεια εντός της Ευρώπης, όπως στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, τη Γερμανία, τη Ρουμανία, την Πολωνία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλα έθνη. ... Περισσότερη απάτη του Πούτιν: Ουκρανία, Λευκορωσία και ο δρόμος προς την Ανατολική Ευρώπη

Λοιπόν, ποιος θέλει να γίνει μέρος της Ρωσίας;

Πριν από τρία χρόνια, όταν η Ρωσία έκανε σαφείς τις ιμπεριαλιστικές της προθέσεις με την εισβολή στην Ουκρανία, το έκανε με την πεποίθηση ότι ο ουκρανικός λαός δεν είχε πραγματικά δική του χώρα. Όπως αποδείχθηκε, προς απογοήτευση της Ρωσίας, οι Ουκρανοί πίστευαν διαφορετικά, αρκετά ώστε να έχουν αντέξει πάνω από χίλιες ημέρες βάναυσου πολέμου με το είδος της εθνικής βούλησης που θα προκαλούσε οποιοδήποτε έθνος να κάνει το ίδιο. Κατά τη διαδικασία, έχουν προκαλέσει βαριές απώλειες στον ρωσικό στρατό, αρκετά ώστε τώρα να αγωνίζεται να διατηρήσει μια αποτελεσματική επίθεση, ενώ η πολεμική οικονομία της απειλείται με κατάρρευση εάν συνεχίσει την τρέχουσα πορεία της. ... Και πιο συγκεκριμένα, ποιος θέλει να είναι μέρος της Ρωσίας;

Διαπραγμάτευση με έναν εγκληματία πολέμου – Μια ιστορία απάτης

Το 1938, ο καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ της Γερμανίας τοποθέτησε στρατεύματα κατά μήκος των συνόρων της Τσεχοσλοβακίας με την προφανή πρόθεση να εισβάλει στην περιοχή της Σουδητίας, με το ψευδές πρόσχημα ότι ο κυρίαρχος γερμανικός πληθυσμός της απειλούνταν. Με την ελπίδα να αποτρέψει έναν ακόμη παγκόσμιο πόλεμο, μετά από μια σειρά προκλητικών ενεργειών που είχαν ήδη αναληφθεί τα τελευταία χρόνια από τη Γερμανία, ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν συναντήθηκε με τον Χίτλερ, τον Ιταλό Μπενίτο Μουσολίνι και τον Γάλλο Εντουάρ Νταλαντιέ, με τον πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας Έντβαρντ Μπένες να απουσιάζει αξιοσημείωτα. ... Περισσότερα Διαπραγματεύσεις με έναν εγκληματία πολέμου - Μια ιστορία εξαπάτησης

Η συρρικνούμενη κατάσταση του κόσμου του Πούτιν

Το προαναφερθέν συναίσθημα, φαινομενικά βιβλικής προέλευσης, ταιριάζει απόλυτα με τα πρόσφατα γεγονότα στη Συρία και την ανατροπή του τυραννικού και γενεαλογικού καθεστώτος Άσαντ. Η κατάρρευση συνέβη σε αυτό που φαινόταν να είναι μόνο θέμα ημερών για ένα καθεστώς που χρονολογείται από το 1971, όταν ο Χαφέζ αλ-Άσαντ ανέλαβε την προεδρία της Συρίας με πραξικόπημα, μεταβιβάζοντάς την στον γιο του Μπασάρ το 2000. Ο τελευταίος συνέχισε τους δεκαετιών δεσμούς της Συρίας με το Ιράν και τους περιφερειακούς μαχητικούς πληρεξουσίους του, τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, και συνέχισε να εγκαθιδρύει μια βασιλεία τρόμου με απροκάλυπτες δολοφονίες και φυλακίσεις, προκαλώντας την καταδίκη της Δύσης. Όλα αυτά θα κατέληγαν σε μια καταστροφική διάλυση του καθεστώτος και την εγκατάλειψη του ηγέτη του. Μέχρι στιγμής, υπογραμμίζει την αμφισβητήσιμη θέση του Βλαντιμίρ Πούτιν στην παγκόσμια κοινή γνώμη. ... Περισσότερα Η συρρικνούμενη κατάσταση του κόσμου του Πούτιν

Οι επικριτές και το μέλλον της Ουκρανίας

Είναι σύνηθες σε μια παρατεταμένη σύγκρουση να βλέπουμε προσεγγίσεις που προσπαθούν να επιτύχουν αυτό που θεωρείται λογικός συμβιβασμός. Η πρόθεση είναι να αποφευχθεί περαιτέρω ταλαιπωρία, αλλά πολύ συχνά η εν λόγω σύγκρουση έχει εκτελεστεί αδικαιολόγητα ως μέρος μιας ατζέντας από έναν σαφή επιτιθέμενο. Ορισμένοι σχολιαστές θα δηλώσουν το αναπόφευκτο ενός συγκεκριμένου αποτελέσματος μιας σύγκρουσης βασιζόμενοι σε απλές μετρήσεις που σχετίζονται με το μέγεθος του πληθυσμού, τις στρατιωτικές εφεδρείες και την παραγωγική ικανότητα. Αυτές συνήθως επιχειρηματολογούν υπέρ του επιτιθέμενου. Στη διαδικασία, παραμερίζουν τις συνέπειες για το θύμα της επιθετικότητας και τη μελλοντική επισφαλή κατάστασή του. Επιτρέπουν στην παγκόσμια τάξη να προχωρήσει χωρίς να αναγνωρίζουν ότι η ρίζα του προβλήματος παραμένει σε μεγάλο βαθμό όπως ήταν από την αρχή. ... Περισσότερα Οι επικριτές σχολιαστές και το μέλλον της Ουκρανίας

Κίνα, Quo Vadis;

Γιατί να ευθυγραμμιστεί η Κίνα με ένα αδίστακτο αυταρχικό κράτος όπως η Ρωσία, το οποίο έχει παραβιάσει ανοιχτά τον χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) με την εισβολή του σε ένα κυρίαρχο έθνος, έχει διαπράξει πολυάριθμες φρικαλεότητες και έχει προωθήσει την παγκόσμια ανθρωπιστική δυστυχία διαταράσσοντας την διανομή τροφίμων και τις διασυνοριακές μαζικές μεταναστεύσεις; Ποιο είναι το πιθανό κίνητρο για μια τέτοια εμπλοκή μακροπρόθεσμα, όταν η ηθική πυξίδα της Κίνας στην παγκόσμια σκηνή τίθεται υπό αμφισβήτηση; Το σχέδιό της για μια πολυπολική παγκόσμια τάξη επιδιώκει να αμφισβητήσει την τρέχουσα, υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών (ΗΠΑ), η οποία έχει αναπτυχθεί με επιτυχία τις τελευταίες δεκαετίες. Πώς όμως πρέπει να γίνει κατανοητό το σχέδιο της Κίνας όταν οι πράξεις της διαψεύδουν τις δηλωμένες προθέσεις της; ... Περισσότερη Κίνα, Quo Vadis;

Μια επιστολή προς την Καμάλα Χάρις

Δεν υπάρχει γκρίζα ζώνη εδώ. Οι προθέσεις και η συμπεριφορά του Βλαντιμίρ Πούτιν προσδιορίζουν έναν εγκληματία με την ιδιότητα που αποδίδεται στους πιο κραυγαλέους δράστες πολέμου και δεινών που η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να ανασύρει για άλλη μια φορά. Τώρα, στον τρίτο χρόνο πολέμου στην Ουκρανία, ο Πούτιν έχει παραδώσει το σαστισμένο έθνος του σε μια καταστροφική στρατιωτική εκστρατεία που το έχει ντροπιάσει παγκοσμίως. Αυτή η ντροπή δεν έγκειται μόνο στις φρικαλεότητες που διέπραξε η Ρωσία και οι οποίες συνεχίζουν να καταγράφονται, αλλά και στην αποκάλυψη ότι στην πραγματικότητα δεν έχει την ικανότητα να διεξάγει αποτελεσματικά έναν πόλεμο. ... Περισσότερα Μια επιστολή στην Καμάλα Χάρις

Η Παγκόσμια Ρωσική Ευλογιά

Η κακία του Βλαντιμίρ Πούτιν εξαπλώνεται πολύ πέρα ​​από τα σύνορα της Ουκρανίας. Οι άμεσοι γείτονες της Ρωσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) μπορούν να βεβαιώσουν για τα διάφορα μέσα με τα οποία απειλούνται - σχεδιασμένη μαζική μετανάστευση που επιχειρεί να αποσταθεροποιήσει την κοινωνική τάξη, κυβερνοεπιθέσεις σε χρηματοπιστωτικά και κυβερνητικά ιδρύματα, εκστρατείες παραπληροφόρησης που επικεντρώνονται σε κοινωνικά παράπονα, δολιοφθορές, δολοφονίες και άλλα μέσα που θα αναλυθούν εδώ. Η εδαφική εγγύτητα, ωστόσο, δεν αποτελεί προϋπόθεση για τη ρωσική εισβολή. Παρόμοιες προσεγγίσεις έχουν εφαρμοστεί σε άλλα έθνη σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στη Δύση, την οποία ο Πούτιν θεωρεί ως τον αρχετυπικό εχθρό του με τον τρόπο που είναι χαρακτηριστικός της σοβιετικής ανατροφής του. ... Περισσότερα Η Παγκόσμια Ρωσική Ευλογιά

Η πορεία του λαϊκισμού προς τον αυταρχισμό: Η παραδοξότητα της Δύσης

Πριν γοητευτούμε υπερβολικά από την ιδέα ότι το ρωσικό κράτος και η διακυβέρνησή του αντιπροσωπεύουν το είδος του μοντέλου που πρέπει να μιμηθούμε και το είδος της συνεργασίας που πρέπει να επιδιώξουμε σε έναν κόσμο που έχει ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη για ασφάλεια έναντι των παγκόσμιων απειλών του πολέμου, της οικονομικής κατάρρευσης, της κλιματικής αλλαγής και των ασθενειών, είναι απαραίτητη μια έγκαιρη αναθεώρηση του παραδείγματος που έθεσε η Ρωσία. Η μοίρα της Ρωσίας είναι τόσο συνυφασμένη με τις μοναδικές φιλοδοξίες του μόνιμου δικτάτορά της που τώρα αντιμετωπίζει την προοπτική όχι απλώς στρατιωτικής ήττας σε μια κακώς σχεδιασμένη προσπάθεια να ξεπεράσει ένα γειτονικό κυρίαρχο έθνος, αλλά και την ατίμωση της τελικής οικονομικής κατάρρευσης. Αντί να αποφύγουν τέτοιες «αδυναμίες» της αυταρχικής διακυβέρνησης, ορισμένα ευρωπαϊκά και άλλα δυτικά έθνη έχουν ασχοληθεί με την ιδέα να ακολουθήσουν το παράδειγμα με τις δικές τους εκδοχές λαϊκιστικών ιδανικών. Μπροστά από τα περισσότερα άλλα έθνη στην άγρια ​​επιδίωξή της προς παρόμοια απολυταρχία βρίσκεται η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν, η οποία βρίσκεται σε προχωρημένη πορεία προς την παρακμή της σε αυταρχική διακυβέρνηση και, ως εκ τούτου, είναι εξίσου κατάλληλη για παρόμοιο έλεγχο. ... Περισσότερο Η Πορεία του Λαϊκισμού προς τον Αυταρχισμό: Η Παραδοξότητα της Δύσης