Ο Συνασπισμός των Προβληματικών Εθνών της Ρωσίας και η Ανυπακοή της Ουκρανίας

Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας έχει οδηγήσει στην ενεργό συμμετοχή τριών άλλων συμμαχικών αυταρχικών καθεστώτων - της Λευκορωσίας, της Βόρειας Κορέας και του Ιράν - στη διεξαγωγή της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής στρατιωτικής σύγκρουσης από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας τέταρτος εταίρος, η Κίνα, έχει παράσχει διακριτική αλλά ευρέως αναγνωρισμένη υποστήριξη στον πόλεμο της Ρωσίας για λόγους που είναι καλύτερα γνωστοί στους αντίστοιχους ηγέτες τους παρά στον κόσμο γενικότερα. Παρά την έλλειψη επαρκούς δικαιολογίας για την εισβολή της Ρωσίας, οι ηγέτες αυτών των αυταρχικών καθεστώτων έκριναν σκόπιμο να εμπλακούν σε αυτόν τον πόλεμο για φαινομενικά όχι καλύτερο λόγο από τους συναλλακτικούς σκοπούς του ενός ή του άλλου είδους. ... Περισσότερα Ο Συνασπισμός των Ταραγμένων Εθνών της Ρωσίας και η Ανυπακοή της Ουκρανίας

Κίνα, Quo Vadis;

Γιατί να ευθυγραμμιστεί η Κίνα με ένα αδίστακτο αυταρχικό κράτος όπως η Ρωσία, το οποίο έχει παραβιάσει ανοιχτά τον χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) με την εισβολή του σε ένα κυρίαρχο έθνος, έχει διαπράξει πολυάριθμες φρικαλεότητες και έχει προωθήσει την παγκόσμια ανθρωπιστική δυστυχία διαταράσσοντας την διανομή τροφίμων και τις διασυνοριακές μαζικές μεταναστεύσεις; Ποιο είναι το πιθανό κίνητρο για μια τέτοια εμπλοκή μακροπρόθεσμα, όταν η ηθική πυξίδα της Κίνας στην παγκόσμια σκηνή τίθεται υπό αμφισβήτηση; Το σχέδιό της για μια πολυπολική παγκόσμια τάξη επιδιώκει να αμφισβητήσει την τρέχουσα, υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών (ΗΠΑ), η οποία έχει αναπτυχθεί με επιτυχία τις τελευταίες δεκαετίες. Πώς όμως πρέπει να γίνει κατανοητό το σχέδιο της Κίνας όταν οι πράξεις της διαψεύδουν τις δηλωμένες προθέσεις της; ... Περισσότερη Κίνα, Quo Vadis;

Οι πιθανότητες του Πούτιν (Μέρος 3ο) – Ελπίδες ενός Δικτάτορα

Οι ομοϊδεάτες αυταρχικοί ηγέτες φαίνεται να τείνουν να σχηματίζουν συμμαχίες για να παρέχουν κάποια διαβεβαίωση ότι η συμπεριφορά τους, όσο διεφθαρμένη και βάναυση κι αν είναι, τουλάχιστον βρίσκει την έγκριση των συναδέλφων τους. Αυτοί οι ηγέτες τείνουν να βρίσκουν τη δική τους δικαιολόγηση στον ρόλο που έχουν διαδραματίσει στην προώθηση κάποιου εθνικού σκοπού. Στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο πιθανό να έχουν αναδειχθεί σε ένα σημείο που τους επιτρέπει να υιοθετήσουν οποιαδήποτε μορφή παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς απαραίτητη για την επίτευξη στόχων που είναι πιο κατάλληλοι για τους ίδιους παρά για τα έθνη τους. Όταν τέτοιοι στόχοι απειλούνται, όπως αναπόφευκτα συμβαίνει, ο απελπισμένος δικτάτορας θα απευθυνθεί στους αυταρχικούς συναδέλφους του για υποστήριξη, ελπίζοντας ότι αυτή θα είναι διαθέσιμη για όλη τη διάρκεια των προβλημάτων του. ... Περισσότερες πιθανότητες του Πούτιν (Μέρος 3) - Ελπίδες ενός Δικτάτορα