Επισκόπηση των τρεχουσών παγκόσμιων και περιφερειακών πτυχών που αφορούν τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία
Μέρος Ι: Δύο πόλεμοι                  

«Το να είσαι ελεύθερος δεν σημαίνει να είσαι ελεύθερος – σημαίνει να είσαι ακλόνητος.»  
– Λίνα Κοστένκο, Ουκρανή ποιήτρια

Ο νέος πόλεμος στον Περσικό Κόλπο έχει αλλάξει τις συνθήκες σε παγκόσμιο επίπεδο και έχει για άλλη μια φορά φέρει στο φως την περιφρόνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Άλλα γεγονότα που διαδραματίζονται έχουν να κάνουν περισσότερο με τον πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία και την παρέμβαση της Ρωσίας στο ευρύτερο πεδίο του ευρωπαϊκού θεάτρου. Μια νέα Άνοιξη ανατέλλει σε μια ταραγμένη ήπειρο σε μια χρονιά που θα αποδειχθεί καθοριστική για την ασφάλειά της, καθώς σχετίζεται με την ψυχική κατάσταση, την ανάγκη του για σύγκρουση και την επιβίωσή. Μια ταχέως μεταβαλλόμενη γεωπολιτική δυναμική βρίσκεται σε εξέλιξη, που οφείλεται στην απρόβλεπτη φύση του πολέμου του Τραμπ με το Ιράν και στην ανάγκη του Πούτιν να διαιωνίσει τον πόλεμό του στην Ουκρανία, καθώς το μέλλον της Ρωσίας φαίνεται να διακυβεύεται. Και οι δύο πόλεμοι είναι επιλογής, αν και ο ένας μέχρι στιγμής έχει δείξει σταθερά ότι είναι σκόπιμα εγκληματικός στη διεξαγωγή του, τόσο με τις αεροπορικές όσο και με τις χερσαίες επιθέσεις του που στοχεύουν άμαχο πληθυσμό.

Ο πόλεμος του Τραμπ στο Ιράν                                                                                               
Οι ακούσιες συνέπειες της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή θα έπρεπε να μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό των Αμερικανών, ωστόσο η ιστορία συνεχίζει να μας υπενθυμίζει το κυκλικό μοτίβο των στρατιωτικών επεμβάσεων που δεν επιτυγχάνουν τους στόχους τους και δημιουργούν απρόβλεπτα προβλήματα. Από τον βομβαρδισμό των στρατώνων των Πεζοναυτών στον Λίβανο το 1983 μέχρι τους παρατεταμένους πολέμους στο Ιράκ (2003-2011) και στο Αφγανιστάν (2001-2021), οι ΗΠΑ έχουν θυσιάσει πολλά. Οι τελευταίοι πόλεμοι, προστιθέμενοι σε εκείνους της Συρίας, της Υεμένης και άλλων συγκρούσεων μετά την 11η Σεπτεμβρίου, έχουν στοιχίσει τη ζωή. Το οικονομικό κόστος για τις ΗΠΑ από τους δύο μεγάλους πολέμους τους στη Μέση Ανατολή ανήλθε σε πάνω από 8 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι πρώτες έξι ημέρες του τρέχοντος πολέμου στο Ιράν κόστισαν πάνω από 13 δισεκατομμύρια δολάρια μετά την ανάπτυξη περισσότερων από 300 πυραύλων Tomahawk και άλλων επιθετικών πυρομαχικών (5,5 δισεκατομμύρια δολάρια) και αμυντικών πυραύλων αναχαίτισης (5,7 δισεκατομμύρια δολάρια) μαζί με την απαιτούμενη επιχειρησιακή συντήρηση (890 εκατομμύρια δολάρια/ημέρα) και τις ακούσιες απώλειες οπλισμού (1 δισεκατομμύριο δολάρια).

Χάρτης του Περσικού Κόλπου και των γύρω χωρών που εμπλέκονται τώρα σε μια σύγκρουση που προκαλεί παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Πίστωση χάρτη: Peter Hermes Furian

Μεταξύ των πιο περιφερειακών ζητημάτων στον τρέχοντα πόλεμο με το Ιράν είναι η συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης που έχει συνάψει η Ρωσία με το ιρανικό καθεστώς, η οποία εκφράζεται επίσημα στη Συνθήκη Συνολικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης του Ιανουαρίου 2025. Μια σχέση συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών υπάρχει ήδη εδώ και αρκετό καιρό, ενισχύοντας την ιρανική υποστήριξη στον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία με την παροχή μη επανδρωμένων αεροσκαφών Shahed, βαλλιστικών πυραύλων, βλημάτων πυροβολικού και πυρομαχικών. Με αμοιβαίο τρόπο, ένα οικείο ρωσικό θέμα επανεμφανίστηκε στον τρέχοντα πόλεμο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ με το Ιράν. Τελευταία φορά εκδηλώθηκε στο Αφγανιστάν, όταν το καθεστώς του Πούτιν παρείχε οικονομικές ανταμοιβές στους Ταλιμπάν για τη δολοφονία Αμερικανών στρατιωτών.  

Με την ευκαιρία αυτή, οι Ρώσοι παρέχουν στο Ιράν συντεταγμένες στόχων, συμπεριλαμβανομένων δορυφορικών εικόνων στρατηγικών στρατιωτικών περιουσιακών στοιχείων , με την ίδια πρόθεση να σκοτώσουν Αμερικανούς, ενώ παράλληλα να προμηθεύσουν το Ιράν με τη δική τους έκδοση των drones Shahed. Πρόσθετες τεχνολογικές βελτιώσεις για τα drones του Ιράν, βασισμένες στις εμπειρίες της Ρωσίας από τη χρήση τους στην Ουκρανία, έχουν μεταφερθεί στο Ιράν για να ενισχύσουν τη θνησιμότητά τους. Την 1η Μαρτίου 2026, ιρανικά drones σκότωσαν έξι Αμερικανούς στρατιωτικούς σε ένα κέντρο επιχειρήσεων στο Κουβέιτ. Μια άλλη επίθεση στις 27 Μαρτίου τραυμάτισε δώδεκα Αμερικανούς στρατιωτικούς και κατέστρεψε ένα αεροσκάφος E-3 Sentry, αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων, στην αεροπορική βάση Prince Sultan στη Σαουδική Αραβία, μια τοποθεσία που είχε προηγουμένως απεικονιστεί για το Ιράν από ρωσική δορυφορική παρακολούθηση.  

Ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, Στίβεν Γουίτκοφ, άθελά του εμπιστεύτηκε για άλλη μια φορά την άρνηση του Κρεμλίνου για εμπλοκή του σε όλο το θέμα, παρά τα σαφή στοιχεία που αποδεικνύουν το αντίθετο, σύμφωνα με τους συμμάχους των ΗΠΑ. Είναι, φυσικά, προς το συμφέρον του Πούτιν ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν να παραμείνει σε ισχύ για όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε να δοθεί στη Ρωσία η ευκαιρία να πουλήσει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της σε υψηλή τιμή.

Η απουσία οποιασδήποτε απάντησης από τον Τραμπ επί του θέματος μαρτυρά τη συνεχιζόμενη ευνοϊκή, σχεδόν υποτακτική, στάση του απέναντι στον Πούτιν, παρά την επικρατούσα δικομματική δυσπιστία στις ΗΠΑ απέναντι στον Ρώσο ηγέτη. Μια δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Quinnipiac το 2025 έδειξε ότι το 81% των Αμερικανών είχε αρνητική άποψη για τον Πούτιν, συμπεριλαμβανομένου του 73% των Ρεπουμπλικανών και του 93% των Δημοκρατικών. Η φαινομενική έλλειψη ανησυχίας από τον Τραμπ, ωστόσο, αντανακλά την περιφρονητική του στάση απέναντι στο στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ, σύμφωνα με προηγούμενες αναφορές.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ συναντώνται στην Κοινή Βάση Έλμενντορφ-Ρίτσαρντσον στο Άνκορατζ της Αλάσκας στις 15 Αυγούστου 2026. Φωτογραφία: FotoField

Ένας χερσαίος πόλεμος δεν έχει ακόμη αποφασιστεί στο Ιράν, καθώς τα αμερικανικά στρατεύματα συγκεντρώνονται στην περιοχή, ενώ το επίλεκτο Σώμα των Φρουρών (IRGC) και ο συμβατικός στρατός (Artesh) δημιουργούν τα αμυντικά τους σχέδια. Οι δύο τελευταίες στρατιωτικές ομάδες αποτελούνται από μια εκτιμώμενη συνδυασμένη δύναμη περίπου 500.000 ατόμων. Η παραστρατιωτική δύναμη μπορεί να έχει πάνω από 450.000 άτομα σε υπηρεσία, τα οποία, όταν ληφθούν υπόψη με τον στρατό, αποτελούν σημαντική αντιπολίτευση σε περίπτωση που παραμείνουν ενωμένες στην πίστη τους στο καθεστώς.

Τελικά, οι λόγοι για τη συμπάθεια του Τραμπ προς τον Πούτιν ίσως δεν είναι τόσο σημαντικοί όσο οι συνέπειες. Αν δεσμευτεί να καταταχθεί στους παρίες του κόσμου, θα λογοδοτήσει τελικά γι' αυτό δημόσια και ίσως στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, ως ένα ακόμη από τα πολλά παράπονα που έχουν ήδη συσσωρευτεί τον τελευταίο χρόνο.

Αμερικανική Βοήθεια προς την Ουκρανία                                                                                                 
Η κυβέρνηση έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα βοηθήσει την Ουκρανία να κερδίσει τον πόλεμο της Ρωσίας. Επέτρεψε την παράδοση ορισμένων από τα προηγουμένως διατεθειμένα κεφάλαια της κυβέρνησης , αλλά ανέστειλε την παράδοση ορισμένων βασικών περιουσιακών στοιχείων, όπως το πολύ αναγκαίο σύστημα αεράμυνας Patriot, το οποίο αντ' αυτού εκτράπηκε στη Μέση Ανατολή τον Ιούλιο του 2025. Δημιουργήθηκε μια νέα ρύθμιση εκείνη την εποχή, σύμφωνα με την οποία οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ θα χρηματοδοτούσαν τις συνεχιζόμενες προμήθειες μέσω της Λίστας Προτεραιοποιημένων Απαιτήσεων για την Ουκρανία (PURL), τερματίζοντας έτσι την άμεση μεταφορά υλικού από τις ΗΠΑ στην Ουκρανία. Όσα κεφάλαια μπορεί να είναι διαθέσιμα με αυτήν την προσέγγιση τώρα εξαντλούνται με την ανακοίνωση ότι 750 εκατομμύρια δολάρια από το PURL ανακατευθύνονται για να συμπληρώσουν τον πόλεμο του Τραμπ, ειδικά για την αεράμυνα. Αν δεν υπήρχε η επακόλουθη σπάταλη χρήση αυτών των ακριβών πυραύλων Patriot (3-4 εκατομμύρια δολάρια) και THAAD (12-15 εκατομμύρια δολάρια)  σε βολές εναντίον μεγάλου αριθμού συγκριτικά φθηνών ιρανικών drones Shahed (20.000-50.000 δολάρια), η πράξη θα μπορούσε να ήταν πιο αποδεκτή, αλλά δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Σύστημα αεράμυνας MIM Patriot σχεδιασμένο κυρίως για την υπεράσπιση περιουσιακών στοιχείων υψηλής αξίας από βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους κρουζ και προηγμένα αεροσκάφη που πλησιάζουν σε μεγάλο υψόμετρο. Φωτογραφία: DesignRage

Αντί να λάβει συμβουλές και τεχνολογική βοήθεια για να εφαρμόσει μια σημαντικά λιγότερο δαπανηρή στρατηγική για την αντιμετώπιση σμηνών drones από μια αρχή όπως η Ουκρανία, ο Τραμπ απέρριψε κατηγορηματικά την ιδέα, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ είχαν κατά κάποιο τρόπο καλύτερη τεχνολογία drones, παραλείποντας ταυτόχρονα να αναγνωρίσει την απαραίτητη τεχνογνωσία για την πραγματική εφαρμογή της στρατηγικής άμυνας από drones. Τις πρώτες τρεις ημέρες του πολέμου με το Ιράν χρησιμοποιήθηκαν περισσότεροι πύραυλοι αναχαίτισης Patriot από ό,τι είχαν παρασχεθεί στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών του πολέμου. Η επακόλουθη έλλειψη πυραύλων Patriot για την Ουκρανία ήταν προβλέψιμη και περιττή. Οι προηγούμενες προσπάθειες της Ουκρανίας να βοηθήσει την κατάσταση που αντιμετώπιζαν οι ΗΠΑ με αποδεδειγμένη τεχνολογία και τεχνογνωσία αναχαίτισης drones που είχαν δοκιμαστεί σε μάχη δεν κατάφεραν να κάνουν εντύπωση σε μια κυβέρνηση που δεν έβρισκε λογική.

Η αντίθεση του Αντιπροέδρου Τζέιμς Βανς στην παροχή βοήθειας στην Ουκρανία έγινε εμφανής κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Γερουσία και παραμένει μέλος μιας φράξιας στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που υποστηρίζει ότι είναι πολύ ακριβή και ότι στερείται στρατηγικής προτεραιότητας. Αυτό αρχικά φάνηκε να αντικατοπτρίζει την αντίθεσή του σε οποιονδήποτε πόλεμο, συμπεριλαμβανομένου αυτού κατά του Ιράν, μέχρι που ήρθε η ώρα να αποφασίσει διαφορετικά, κάτι που τον ταπείνωσε στη συνέχεια. Κατά ειρωνικό τρόπο, τώρα του έχει ανατεθεί να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων με ένα ιδιαίτερα εχθρικό Ιράν για να τερματιστεί η σύγκρουση, στην οποία τώρα εγείρονται ερωτήματα σχετικά με το εάν τα οφέλη από αυτόν τον πόλεμο θα υπερισχύσουν του κόστους του.

Ο Αντιπρόεδρος Βανς απαντά σε ερωτήσεις δημοσιογράφων στον Λευκό Οίκο στις 2 Φεβρουαρίου 2026. Φωτογραφία: photoibo

Η αντιουκρανική παράταξη αποτελείται κατά τα άλλα από μέλη του υπουργικού συμβουλίου του Τραμπ και μια μειοψηφία Ρεπουμπλικανών μελών του Κογκρέσου, των οποίων οι λόγοι για να το πράξουν ποικίλλουν. Η μόνη που είχε κάποια βάση απαιτούσε από τα ευρωπαϊκά έθνη να παράσχουν μεγαλύτερη υποστήριξη, κάτι που στη συνέχεια έγινε πραγματικότητα. Τα υπόλοιπα επιχειρήματα άγγιξαν το κόστος, την ασφάλεια των συνόρων και την ανάγκη μετατόπισης της εξωτερικής στρατηγικής προς την Κίνα, τα οποία θα μπορούσαν όλα να αμφισβητηθούν σοβαρά. Εν ολίγοις, μεγάλο μέρος της διαμαρτυρίας των Ρεπουμπλικανών φαίνεται να πηγάζει από την άγνοια των γεωπολιτικών συνεπειών που θα είχε η παροχή στη Ρωσία του πλεονεκτήματος στο ευρασιατικό θέατρο και στην Κίνα της ευκαιρίας να ενισχύσει τη συμμαχία της με τους αυταρχικούς γείτονές της για να προωθήσει τη δική της ατζέντα στην Ανατολή. Αυτός είναι ο ορισμός της «παιχνιδιάρικης» προσέγγισης του Σίνκλερ Λιούις - η αδυναμία να δει κανείς τον ορίζοντα του πέρα ​​από τα όρια του δικού του χωριού.

Η Ευρώπη έχει πράγματι ενισχύσει την υποστήριξή της προς την Ουκρανία. Το 2025, η στρατιωτική βοήθεια αυξήθηκε κατά 67%, ενώ η οικονομική και ανθρωπιστική βοήθεια αυξήθηκε κατά 59%. Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ανέλαβε την ηγεσία ως ο κύριος θεσμικός πάροχος με ένα δάνειο σχεδόν 104 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την Ουκρανία, το οποίο συμφωνήθηκε στα τέλη του 2025. Η στρατιωτική βοήθεια εξαρτάται συγκεκριμένα από τα μεμονωμένα κράτη μέλη, με εκείνα της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης να παρέχουν το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης. Σε σχέση με το ΑΕΠ τους, οι χώρες της Βαλτικής και οι σκανδιναβικές χώρες έχουν συνεισφέρει τα περισσότερα, με τη Δανία στο 3,25% και την Εσθονία στο 3,01%, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ, οι οποίες κατατάσσονται περίπου στην 16η θέση της κατάταξης στο 0,59%. Οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος μοναδικός δωρητής όσον αφορά την παροχή οπλισμού, εγκρίνοντας συνολικά 188 δισεκατομμύρια δολάρια, αν και τα ευρωπαϊκά έθνη έχουν συνολικά παράσχει περισσότερη βοήθεια ύψους 197 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Από αυτή τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ ύψους 188 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα 61 δισεκατομμύρια δολάρια δεν πήγαν στην πραγματικότητα στην Ουκρανία, αλλά χρησιμοποιήθηκαν για την υποστήριξη των δραστηριοτήτων των ΗΠΑ στην Ευρώπη που σχετίζονται με τον πόλεμο και για την παροχή βοήθειας σε άλλα έθνη που επλήγησαν από τον πόλεμο της Ρωσίας, ο οποίος οδήγησε σε μαζική διασυνοριακή μετακίνηση αμάχων.

Μια περαιτέρω προειδοποίηση σχετικά με τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ προς την Ουκρανία, η οποία έχει χαθεί στην πολιτική ρητορική, αφορά την κατανομή της. Ένα σημαντικό μέρος αυτής, που ανέρχεται σε ποσοστό άνω του 70%, χρησιμοποιήθηκε στην πραγματικότητα στις ΗΠΑ για την ανάπτυξη της βιομηχανικής τους βάσης, την υποστήριξη του αμερικανικού εργατικού δυναμικού και την επέκταση της αμυντικής ικανότητας για να ανταγωνιστεί την Κίνα. Τα κεφάλαια χρειάζονταν για την κάλυψη της αγοράς νέου οπλισμού για τα αμερικανικά αποθέματα, προκειμένου να αντικατασταθούν παλαιότερες εκδόσεις που επρόκειτο να αποσυρθούν, αλλά στην πραγματικότητα μεταφέρονταν στην Ουκρανία. Τουλάχιστον 11 πολιτείες επωφελήθηκαν από αυτή την εισροή αμυντικών χρημάτων μαζί με χιλιάδες εργαζόμενους.

Ο Πρόεδρος Ζελένσκι συναντάται με τον Σαουδάραβα πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας πριν από την υπογραφή 10ετούς συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας στις 27 Μαρτίου 2026. Φωτογραφία: Saudi Press Agency

Η ίδια η Ουκρανία έχει προχωρήσει στη σύναψη συμφωνιών με άλλα έθνη, πιο πρόσφατα με τη Σαουδική Αραβία, όπου υπεγράφη συμφωνία αμυντικής συνεργασίας στις 27 Μαρτίου. Η 10ετής συμφωνία επικεντρώνεται στην ανταλλαγή πληροφοριών και την ενίσχυση της στρατιωτικής τεχνολογίας. Κατά τα άλλα, η Ουκρανία έχει προωθήσει τις σχέσεις της με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ και την Ιορδανία, επεκτείνοντας την εμπειρογνωμοσύνη της στην εναέρια άμυνα σε αυτά τα έθνη. Οι διευρυμένες διεθνείς σχέσεις παρέμειναν στην κορυφή της προτεραιότητας για τη διασφάλιση της ασφάλειας της Ουκρανίας πέρα ​​από αυτήν που έχει ήδη δημιουργηθεί με την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και άλλους παγκόσμιους εταίρους. Οι συνθήκες συνάδουν με την αλλαγή στη δυναμική της παγκόσμιας τάξης που έχει ήδη ξεκινήσει από τη φιλοσοφία της εξωτερικής πολιτικής , η οποία προτιμά παγκοσμίως κατανεμημένες ηγεμονικές περιφερειακές αρχές να προεδρεύουν του μέλλοντος των «μικρότερων» κρατών. Αυτή η κατεύθυνση δεν ταιριάζει στην Ουκρανία, όπως δεν θα έπρεπε να συμβαίνει με άλλα έθνη που σκοπεύουν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους.

Επίλογος                                                                                                               
Η κυβέρνηση Τραμπ επέλεξε να τάσσεται υπέρ της Ρωσίας στον πόλεμό της με την Ουκρανία, φτάνοντας στο σημείο να κατηγορήσει την τελευταία για την εισβολή. Για οποιοδήποτε μέλος του καθεστώτος Τραμπ, είναι δύσκολο να υποστηρίξει το αντίθετο όταν αντιμετωπίζει το θέμα Ευρωπαίους ηγέτες που ενδιαφέρονται να τερματίσουν τη σύγκρουση με τρόπο που δεν ωφελεί τον επιτιθέμενο. Ο Τραμπ επέστρεψε στην απαίτηση να παραχωρήσει η Ουκρανία εδάφη ζωτικής σημασίας για την οικονομική της ευημερία σε αντάλλαγμα για «αξιόπιστες» εγγυήσεις ασφαλείας. Στην ειρηνευτική πρόταση των 28 σημείων του Τραμπ , η Ουκρανία θα έπρεπε να περιορίσει το μέγεθος του στρατού της και να συμφωνήσει να μην ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ. Μια άλλη συμφωνία μη επίθεσης πρέπει να υπογραφεί, αυτή τη φορά, από τη Ρωσία, την Ουκρανία και την Ευρώπη. Παρά την υπογεγραμμένη συμφωνία, προστίθεται μια ιδιόμορφη γραμμή που αναφέρει ότι «αναμένεται» η Ρωσία να μην εισβάλει σε γειτονικές χώρες.

Στην πραγματικότητα, η Ουκρανία καλείται να αποδυναμώσει τον στρατό της χωρίς να χρειαστεί η Ρωσία να μειώσει τις δυνάμεις της και να μην συμφωνήσει ποτέ στην ένταξή της στο ΝΑΤΟ, κάτι που, στην πραγματικότητα, θα ήταν η μόνη μακροπρόθεσμη εγγύηση ασφάλειας με οποιαδήποτε αξία όσον αφορά τη Ρωσία. Υπάρχει σοβαρός λόγος για να μην χρειαστεί η Ρωσία να αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ στο μέλλον όσον αφορά την Ουκρανία και την αρχική επιθυμία του Πούτιν να καταλάβει ολόκληρη τη χώρα. Η Ρωσία είναι διαβόητη για την παραβίαση διεθνών συμφωνιών, ιδίως με την Ουκρανία, κυρίως τη Διακήρυξη Άλμα-Άτα του 1991, το Μνημόνιο της Βουδαπέστης του 1994, τη Συνθήκη Φιλίας του 1997 και τις Συμφωνίες του Μινσκ του 2014-2015. Υπάρχει μια μακροχρόνια παγκόσμια δυσπιστία απέναντι στη Ρωσία για τη χρήση δεσμευτικών συμφωνιών ως παύση για την ενίσχυση της θέσης της, προκειμένου στη συνέχεια να προχωρήσει με αυτό που θεωρεί δικαιολογημένο λόγο για να τις σπάσει. Η κυβέρνηση Τραμπ δεν βλέπει αυτό το ιστορικό προηγούμενο. Συμμετέχει σε διαπραγματεύσεις απασχολώντας ανειδίκευτους συνομιλητές που φαίνεται να είναι πρόθυμοι να επιδιώξουν μια επιχειρηματική συμφωνία με τη Ρωσία περισσότερο από ένα ηθικό συμπέρασμα στον πόλεμό της στην Ουκρανία.

Ο πόλεμος στο Ιράν υπογραμμίζει περαιτέρω την εσφαλμένη αντίληψη που είχε η κυβέρνηση Τραμπ ότι ο Πούτιν είναι ένας αξιόπιστος παράγοντας στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Αντίθετα, ο Πούτιν είναι έτοιμος να επωφεληθεί από το Ιράν στον πόλεμό του με τις ΗΠΑ προς όφελός του και να ματαιώσει τις προσπάθειες του Τραμπ να επιλύσει την κρίση που έχει δημιουργήσει εκεί. Από την άλλη πλευρά, ο Τραμπ έχει καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να επωφεληθεί από τον Πούτιν στον πόλεμό του. Η ρεαλπολιτική του πολέμου του Τραμπ στο Ιράν παραμένει σε αντίθεση με τον πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία και, ως εκ τούτου, δεν φαίνεται να υπάρχουν αξιόπιστες μακροπρόθεσμες λύσεις για τον έναν ή και τους δύο. Το πρόβλημα για τις ΗΠΑ σε αυτή την περίπτωση θα είναι οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, τόσο οικονομικές όσο και γεωπολιτικά στρατηγικές, που θα προκύψουν από τους λανθασμένους υπολογισμούς στη λήψη αποφάσεων και στους δύο πολέμους.

Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2026. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.