Η Χορογραφία των Τρέχουσων «Συνομιλιών Ειρήνης» Ουκρανίας - Ρωσίας - ΗΠΑ

Ο δεύτερος γύρος τριμερών ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων πραγματοποιήθηκε στο Άμπου Ντάμπι στις 4-5 Φεβρουαρίου 2026, μετά από αρχικές συνομιλίες που είχαν πραγματοποιηθεί στις 23-24 Ιανουαρίου 2026. Μια εβδομαδιαίαεκεχειρία, η οποία είχε συμφωνηθεί με τη μεσολάβηση και η οποία εξοικονομούσε, συγκεκριμένα, τις ενεργειακές υποδομές, ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση Τραμπ στις 29 Ιανουαρίου και θα ίσχυε πριν από αυτόν τον δεύτερο γύρο συνομιλιών σε μια εποχή που οι χειμερινές θερμοκρασίες είχαν πέσει δραματικά. Η ερμηνεία της εκεχειρίας από τη Μόσχα, ωστόσο, της έδινε στην καλύτερη περίπτωση τέσσερις ημέρες και θα αφορούσε μόνο το Κίεβο, ενώ η Ουκρανία ήταν φαινομενικά υποχρεωμένη να λάβει υπόψη ολόκληρη τη Ρωσία. Πιστή στην παράδοση, κατά τη διάρκεια της νύχτας 2 προς 3 Φεβρουαρίου, η Ρωσία εκτόξευσε πάνω από 450 μη επανδρωμένα αεροσκάφη και περισσότερους από 70 πυραύλους, 32 εκ των οποίων ήταν βαλλιστικοί πύραυλοι, στοχεύοντας συγκεκριμένα ενεργειακές εγκαταστάσεις σε 27 τοποθεσίες σε τουλάχιστον έξι περιοχές της Ουκρανίας, διακόπτοντας την παροχή νερού, ηλεκτρικού ρεύματος και θέρμανσης. Περισσότερες από 1.170 πολυκατοικίες μόνο στο Κίεβο έχασαν θερμότητα όταν οι εξωτερικές θερμοκρασίες έπεσαν στους -4 βαθμούς Φαρενάιτ (-20 βαθμούς Κελσίου). Την επόμενη νύχτα μια παρόμοια επίθεση προκάλεσε ζημιές σε κτίρια κατοικιών και σχολεία με αρκετά θύματα. Το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις προανήγγειλαν τον δεύτερο γύρο «ειρηνευτικών συνομιλιών» καταδεικνύει την αδιαφορία του Βλαντιμίρ Πούτιν για τις προσπάθειες αναζήτησης λύσης σε έναν πόλεμο στον οποίο αυτός και οι συνάδελφοί του στο Κρεμλίνο συνεχίζουν να διαιωνίζουν εγκλήματα πολέμου που σωρευτικά έχουν ισοδυναμήσει με εκκλήσεις για γενοκτονία.

Για να τονιστεί το ζήτημα των προθέσεων, το άτομο που επέλεξε ο Πούτιν για να ηγηθεί της ρωσικής αντιπροσωπείας ήταν ο Ναύαρχος Ιγκόρ Κοστιούκοφ, επικεφαλής της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (GRU) και Αρχηγός της Κεντρικής Διεύθυνσης του Γενικού Επιτελείου των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ο καλοδιατηρημένος Ρώσος έχει ένα μακρύ και ποικίλο ιστορικό διεθνούς εγκληματικής δραστηριότητας που αποδίδεται στην υπηρεσία την οποία επέβλεπε. Μόνο μερικές από τις δραστηριότητες που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορα έθνη όλα αυτά τα χρόνια απαριθμούνται εδώ.

Ο Κοστιούκοφ τιμωρήθηκε το 2020 από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ) για μια κυβερνοεπίθεση το 2015 στο γερμανικό κοινοβούλιο που επηρέασε 20.000 λογαριασμούς και την κλοπή 16 GB δεδομένων. Λίγο αργότερα, ήταν ένας από τους τέσσερις υψηλόβαθμους αξιωματικούς της GRU που τιμωρήθηκαν από τις ΗΠΑ το 2016 στο πλαίσιο του Προγράμματος Κυρώσεων για την Κυβερνοασφάλεια για απόπειρα παρέμβασης στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ εκείνου του έτους και κατηγορήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης το 2020. Μια περαιτέρω κύρωση κατονόμασε τον Κοστιούκοφ σε μια επίθεση κακόβουλου λογισμικού ("NotPetya") που αρχικά μόλυνε συστήματα στην Ουκρανία, αλλά στη συνέχεια εξαπλώθηκε στην παγκόσμια κοινότητα προκαλώντας ζημία ύψους περίπου 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το 2019, η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις στον Κοστιούκοφ για τη συμμετοχή του στην απόπειρα δηλητηρίασης του Ρώσου διπλού πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ και της κόρης του με Novichok, έναν νευροτοξικό παράγοντα, στο Σόλσμπερι της Αγγλίας. Η αποτυχημένη αυτή περιπέτεια οδήγησε αντ' αυτού στον θάνατο ενός Βρετανού πολίτη. Ένας ανώτερος στρατηγός, ο Βλαντιμίρ Αλεξέγιεφ, πρώτος αναπληρωτής αρχηγός του ρωσικού γενικού επιτελείου και ο πραγματικός ενορχηστρωτής του σχεδίου Σκριπάλ, πυροβολήθηκε πρόσφατα στη Μόσχα.

Η άρνηση του Πούτιν τα τελευταία τέσσερα χρόνια να παραχωρήσει οτιδήποτε ουσιαστικό στις διαβουλεύσεις που επιδιώκουν τον τερματισμό του πολέμου που ξεκίνησε στην Ουκρανία εγείρει ερωτήματα ως προς τον σκοπό της προσέλευσης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων εξαρχής. Έχει παραβιάσει κάθε συμφωνία από την έναρξη της σύγκρουσης το 2014. Η κλασική, κοινότοπη απάντηση σε αυτό το επιχείρημα καταλήγει στην επανάληψη του συχνά αναφερόμενου ρεφρέν που τονίζει τη σημασία της συνεχούς ανταλλαγής αντίθετων ιδεών. Αλλά τι πραγματικά επιτυγχάνεται για την ειρήνη όταν ένας συμμετέχων όπως η Ρωσία έχει χρησιμοποιήσει τέτοιες προσπάθειες μόνο για να επιτύχει τους δικούς του στόχους, ανεξάρτητα από τους δηλωμένους στόχους των διαπραγματεύσεων; Ομοίως, γιατί οι ΗΠΑ είναι τόσο αφοσιωμένες στην επιδίωξη μιας τέτοιας πορείας, ενώ προωθούν χωρίς ντροπή έναν ανθρωπιστικό σκοπό σχετικά με την απώλεια ζωών, όταν μια τέτοια έννοια δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τις πολιτικές και τη συμπεριφορά της κυβέρνησης Τραμπ;

Προηγούμενες προσπάθειες επίτευξης εκεχειρίας από έναν άπειρο και κακώς προετοιμασμένο Ειδικό Απεσταλμένο των ΗΠΑ είχαν το αναμενόμενο αρνητικό αποτέλεσμα. Κατανόησε ποτέ η κυβέρνηση Τραμπ ότι οι διαπραγματευτικές μέθοδοι , η συνεχής διεκδίκηση μαξιμαλιστικών και μη ρεαλιστικών απαιτήσεων, ενώ παράλληλα καθυστερούσε για να βελτιστοποιήσει τα στρατιωτικά κέρδη στην πρώτη γραμμή, ήταν στην πραγματικότητα η κεντρική της αποστολή; Η προσθήκη χρώματος σε τέτοιες διαπραγματεύσεις ήταν οι συνεχείς θρήνοι σχετικά με την παγκόσμια παραμέληση της εθνικής υπερηφάνειας της Ρωσίας, την έλλειψη σεβασμού για την ισχύ της και την θυματοποίησή της από την παγκόσμια κοινότητα, μεταξύ άλλων παραπόνων, σαν να χρειαζόταν ειδική αποζημίωση μόνο για αυτό. Όσοι ασχολούνται αποκλειστικά με συναλλακτικές ανταλλαγές ουσιώδους σημασίας ως μέσο επίλυσης αυτής της σύγκρουσης, δεν θα συνειδητοποιήσουν ότι η ρωσική αδιαλλαξία παραμένει βαθιά ριζωμένη σε επιχειρηματολογία που δεν οδηγεί πουθενά. Κατά συνέπεια, οι διαπραγματευτές των ΗΠΑ ελιγμοί γίνονται συστηματικά για να αναγκάσουν την Ουκρανία να συνθηκολογήσει, ενώ η Ρωσία συνεχίζει να καταστρέφει πολιτικές υποδομές. Στην ουσία, η κυβέρνηση Τραμπ απαιτεί από την Ουκρανία να κάνει εδαφικές παραχωρήσεις στον επιτιθέμενο, σαν να έφταιγε με κάποιο τρόπο για την εισβολή. Τελικά, δεν θα πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι συνεχιζόμενες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στο Άμπου Ντάμπι θα ολοκληρωθούν χωρίς μια διευθέτηση που θα ορίζει το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας.

Η επιθυμία της Ουκρανίας είναι να διατηρήσει τη γλώσσα και τον πολιτισμό της, να διατηρήσει τη μοναδική της ιστορία και να λειτουργήσει ως ανεξάρτητο, αυτοσυντηρούμενο δημοκρατικό κράτος, ελεύθερο να συναναστρέφεται με ομοϊδεάτες έθνη. Είναι επίσης έτοιμη να συμμετάσχει σε ένα συνεργατικό πλαίσιο ασφάλειας που της παρέχει την εγγύηση που χρειάζεται για να υπάρχει απαλλαγμένη από την καταπιεστική επιρροή του κακόβουλου γείτονά της, της Ρωσίας. Κάτι τέτοιο υπάρχει στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο η Ρωσία επιλέγει ανοιχτά να αγνοήσει. Η Ουκρανία έχει θυσιάσει πάρα πολλά από τους καλύτερους ανθρώπους της σε αυτόν τον πόλεμο για να δεχτεί λιγότερα και, με τον ίδιο τρόπο, έχει δεσμευτεί να τιμήσει τους χιλιάδες ξένους μαχητές που έχουν έρθει να την υπερασπιστούν από τον Ρώσο εισβολέα. Η χώρα έχει υποστεί αδιάκοπες επιθέσεις εναντίον του άμαχου πληθυσμού και των θεσμών της, έχει γίνει μάρτυρας των φρικαλεοτήτων του εισβολέα, συμπεριλαμβανομένης της απαγωγής των παιδιών της, έχει υποστεί τον εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων και έχει αντιμετωπίσει τις ακραίες συνθήκες του χειμώνα και όμως αντιστέκεται. Επιπλέον, η Ουκρανία έχει έναν πρόεδρο που δεν έχει υποχωρήσει από την πρόκληση και παραμένει η κινητήρια δύναμη που οδηγεί το πεπρωμένο της. Και, αξιοσημείωτο, υπάρχουν άλλοι σαν αυτόν που έχουν συλλάβει το ίδιο πνεύμα. Οι Ουκρανοί έχουν σκοπό σε αυτή τη μάχη, σε αντίθεση με τους Ρώσους, οι οποίοι έχουν κάποιες αόριστες έννοιες ανωτερότητας, ενισχυμένες από ένα σύνολο αποσπασμάτων που έχουν συνταχθεί από μια διάχυτη προπαγανδιστική μηχανή του Κρεμλίνου. Οι Ουκρανοί θα αγωνιστούν για την ύπαρξή τους πάνω απ' όλα. Δεν είναι κάτι που εκτιμάται εύκολα από έναν συναλλακτικό που βλέπει τις επιχειρηματικές ευκαιρίες ως μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού σε αυτή τη μάχη. Πάντα αισιόδοξη, η προσέγγιση παραμένει βιώσιμη στο μυαλό όσων διαπραγματεύονται εκ μέρους των ΗΠΑ και της Ρωσίας στο Μαϊάμι.

Έτσι, ο πόλεμος θα συνεχιστεί. Αρκετοί συγγραφείς έχουν κάνει εικασίες για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να τελειώσει, πολλοί από τους οποίους αναγνωρίζουν την επιθυμία του Πούτιν να διατηρήσει ό,τι αισθάνεται ότι κατέχει στα κατεχόμενα εδάφη της Ουκρανίας και ακόμη περισσότερο. Αλλά ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν είναι βέβαιο. Αρκετές παραλλαγές και συνδυασμοί παραγόντων μπορούν να επιφέρουν ένα αποτέλεσμα κάπως νωρίτερα από το αναμενόμενο στο ρευστό περιβάλλον αυτής της σύγκρουσης, είτε πρόκειται για το πεδίο της μάχης, είτε για εξωτερικούς παράγοντες, είτε και για τα δύο. Αυτό που έχει σημασία για την Ουκρανία στο παρόν είναι η σταθερότητα της επαρκούς υποστήριξης για τη διατήρηση της μάχης. Είναι πολύ προφανές ότι οι Ουκρανοί είναι σίγουρα ικανοί να προκαλέσουν μεγάλη ζημιά τόσο στον στρατό της Ρωσίας όσο και στην οικονομία. Τι μπορεί να κάνει αυτό στη βούληση της Ρωσίας να διαιωνίσει αυτόν τον πόλεμο - και να εξασφαλίσει στον εαυτό της ένα μέλλον - μπορεί σύντομα να καθοριστεί.

Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2026. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.