Μια παλιά Ρωσία ευδοκιμεί εδώ και τώρα. Αρκετά ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά περασμένων αιώνων αυταρχικής διακυβέρνησης επικρατούν ως συνήθης πρακτική στη σημερινή Ρωσία. Η καταστολή της τσαρικής απολυταρχίας με την πρώιμη θεσμοθετημένη μυστική αστυνομία έγινε πιο διαδεδομένη στη σοβιετική κοινωνία του 20ού αιώνα. Η τελευταία έδωσε τη θέση της στον σταλινικό τρόμο, του οποίου μερικά από τα χειρότερα στοιχεία αντικατοπτρίζονται στη Ρωσία του 21ου αιώνα του Βλαντιμίρ Πούτιν. Και τώρα, ο ρωσικός σοβινισμός έχει βρει νέα έκφραση σε ένα καθεστώς που αποτελείται από εγωκεντρικούς, δουλοπρεπείς λειτουργούς των οποίων η αφοσίωση στον μόνιμο δεσπότη τους παραμένει ύψιστη προτεραιότητα.
Ο Πούτιν εδραίωσε την εξουσία του ανασταίνοντας το γνωστό ρωσικό ιδανικό ηγεσίας του «ισχυρού άνδρα» με την βάναυση επίθεσή του στην Τσετσενική Δημοκρατία το 1999, αφού προώθησε μια εθνική κρίση που ο ίδιος δημιούργησε. Μια μετασοβιετική αναβίωση της παραδοσιακής αίσθησης του πνευματισμού της Ρωσίας ενσωματώθηκε σε ένα υπερβολικά εκφρασμένο αίσθημα ιστορικού πατριωτισμού που θύμιζε την περασμένη αυτοκρατορική δόξα και γέννησε έναν κακόβουλο εθνικισμό. Αυτός θα ήταν ώριμος για σύγκρουση που τροφοδοτήθηκε από ένα βαθιά ριζωμένο μίσος για τη Δύση.
Η συνεχής συγκέντρωση της εξουσίας του Πούτιν εγγυήθηκε την ασφάλεια και τη μακροζωία του ως δικτάτορα, μαζί με το όραμά του για ρωσική ηγεμονία, το οποίο τώρα θα γινόταν δόγμα. Υπενθυμίζεται η οργουελιανή έννοια του εθνικισμού ως δίψας για εξουσία, μετριασμένης από αυταπάτη, όπου οποιαδήποτε μορφή εξορθολογισμού για τις πράξεις κάποιου δικαιολογείται με την υποστήριξη της δογματικής αφήγησης. Οι πεποιθήσεις ενός αυταρχικού καθεστώτος με περιορισμένους περιορισμούς παραμένουν κωφές σε αντεπιχειρήματα, είτε βασίζονται σε νομικό προηγούμενο είτε σε ηθικό έδαφος. Το μόνο που έχει σημασία είναι η προώθηση του δόγματος.
Η ατζέντα του Πούτιν στην Ουκρανία και αλλού κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας με την Ευρώπη είναι αμετάβλητη και οι ανόητες ιδέες για αναζήτηση συμβιβασμού, σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης του Πούτιν, δημιουργούν μόνο την ευκαιρία να συνεχιστεί μια φάρσα όπου η ανησυχία της Δύσης καταπραΰνεται περιοδικά. Η τρέχουσα θέση των ΗΠΑ σε αυτό το θέμα έχει αποτύχει κατά πολύ από τον αρχικό τους στόχο να επιδιώξουν κατάπαυση του πυρός. Η υπερβολικά αυτοπεποίθηση ότι θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στο Κρεμλίνο, τον επιτιθέμενο σε αυτόν τον πόλεμο, αποδεχόμενοι πρώτα τις απαιτήσεις του πριν από οποιαδήποτε σοβαρή διαπραγμάτευση ήταν κακώς σχεδιασμένη. Η μόνη αποτελεσματική διαπραγμάτευση που μπορεί να λάβει χώρα με έναν Ρώσο δικτάτορα που έχει συσσωρεύσει μια κληρονομιά εγκλημάτων πολέμου είναι αυτή όπου θα συνειδητοποιήσει με σαφήνεια τι θα συμβεί αν αποτύχει. Η αποτυχία στη μη παράδοση ενός τέτοιου μηνύματος βαρύνει κυρίως την κυβέρνηση Τραμπ και την τρέχουσα άσκοπη και αναποτελεσματική εμπλοκή της σε αυτή την υπόθεση.
Αυτό, επομένως, δεσμεύει την Ευρώπη να δράσει αποφασιστικά και να αποφύγει την μοιραία προειδοποίηση του Τσώρτσιλ σχετικά με την «επιβεβαιωμένη αδυναμία διδασκαλίας της ανθρωπότητας». Διαφορετικά, θα πρέπει, για άλλη μια φορά, να έχει να κάνει με μια κακόβουλη Ρωσία για τις επόμενες γενιές και πουθενά να κοιτάξει παρά μόνο εσωτερικά.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2025. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.