Το επιχείρημα για μια ανασυγκροτημένη Ουκρανία όπως ήταν πριν από τον Πούτιν

Η βιωσιμότητα ενός έθνους ως αυτόνομης, αυτοσυντηρούμενης και ευημερούσας οντότητας εξαρτάται από τη συνεχή ευημερία του λαού του, τους φυσικούς του πόρους, μια ισορροπημένη διακυβέρνηση, την ικανότητα να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τους γείτονές του από ξένες απειλές, μια κοινή υπηρεσία πληροφοριών με τους συμμάχους της και δίκαιες αμοιβαίες εμπορικές σχέσεις. Για την Ουκρανία, ο δρόμος δεν ήταν απλώς δύσκολος αλλά και ύπουλος, με τον τελευταίο να έχει να κάνει με τη Ρωσία και, συγκεκριμένα, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Από όλες τις δικαιολογίες που δόθηκαν για την εισβολή της Ρωσίας, καμία δεν είναι κατάλληλη για κανέναν εκτός από εκείνους που είτε διαδίδουν διεστραμμένα την προπαγάνδα του Κρεμλίνου είτε που δεν κατανοούν το ιστορικό υπόβαθρο της περιοχής και τις λεπτομέρειες των γεγονότων που πραγματικά έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των αρκετών ετών πριν από τη σύγκρουση. Θα άφηνα όλα αυτά τα τελευταία επιχειρήματα που απαριθμούν τα σχετικά ζητήματα σε προηγουμένως δημοσιευμένο υλικό , προκειμένου να επικεντρωθώ στο γιατί η Ουκρανία πρέπει να παραμείνει ενιαία αντί να διαλυθεί από μια άστοχη συνθήκη ειρήνης.

Το ηθικό επιχείρημα

Η Ρωσία εξακολουθεί να ευθύνεται για την παράνομη εισβολή της στην Ουκρανία και τις πολλές φρικαλεότητες που διέπραξε. Η Ουκρανία είχε την ατυχία να βρίσκεται δίπλα σε μια ιμπεριαλιστική Ρωσία και να έχει αναγνωριστεί ως ζωτικό πλεονέκτημα της πρώην Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) κατά τη διάρκεια της σχεδόν 70ετούς ύπαρξής της (1924-1991). Έχει πλέον γίνει προπύργιο ενάντια σε μια απροκάλυπτη ρωσική επιθετικότητα στην υπόλοιπη Ευρώπη, ρίχνοντας φως στην πραγματικότητα των ηγεμονικών φιλοδοξιών του Πούτιν. Είναι αδιανόητο ότι σε αυτό το στάδιο, θα δοθεί οποιαδήποτε σκέψη για την επιβράβευση της επιθετικότητας της Ρωσίας με την παραχώρηση ουκρανικού εδάφους, σαν να της δόθηκε η ιδέα ότι το υπόλοιπο της Ουκρανίας βρίσκεται πλέον υπό τον έλεγχό της.

Εδώ η διπλωματία αποτυγχάνει με τις διαβεβαιώσεις της ότι η μελλοντική αποτροπή στο πλαίσιο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων είναι με κάποιο τρόπο εγγυημένη, ενώ, στην περίπτωση της Ουκρανίας, η εμπειρία έχει δείξει το αντίθετο. Ίσως είναι ένα σημάδι της τρέχουσας παγκόσμιας κατάστασης ότι τώρα προσφέρεται κατευνασμός για τον επιτιθέμενο εις βάρος όσων δέχονται επίθεση, χωρίς καν την υπόσχεση μελλοντικής ασφάλειας. Αυτή η υστέρηση στην ηθική κρίση που διατυπώθηκε στην πρόσφατη «τελική προσφορά» της κυβέρνησης Τραμπ αντικατοπτρίζει την παρακμή της θέσης των ΗΠΑ στις παγκόσμιες υποθέσεις και τονίζει την ανάγκη για αναδιάρθρωση των αμυντικών συμμαχιών για την αποτροπή μιας τέτοιας επαίσχυντης συνθηκολόγησης από τη Δύση. Η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο για την ευκολία μιας συναλλακτικής συμφωνίας που ωφελεί τον ενδιάμεσο και ευνοεί τον επιτιθέμενο.

Κριμαία

Η χερσόνησος της Κριμαίας εφάπτεται της Ουκρανίας και, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, παραμένει μέρος της Ουκρανίας. Ήταν κάποτε η πατρίδα των Τατάρων, απομεινάρια της μογγολικής εισβολής στην Ουκρανία τον 13ο αιώνα, οι οποίοι κυβέρνησαν τη γη για πάνω από 400 χρόνια ως το Χανάτο της Κριμαίας. Οι επιδρομές των Τατάρων σε ουκρανικό έδαφος για μεγάλο μέρος αυτής της περιόδου τους έφεραν σε σύγκρουση τον 16ο και 17ο αιώνα με τους Ουκρανούς Κοζάκους, οι οποίοι είχαν δημιουργήσει μια τρομερή στρατιωτική παρουσία αποτελούμενη από μονάδες ιππικού για να αποκρούσουν αυτές τις εισβολές. Μεγάλο μέρος αυτής της ιστορίας εξετάζεται αλλού, συμπεριλαμβανομένης της μεταγενέστερης άφιξης της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 18ου αιώνα. Ήταν όταν έφτασαν οι Ρώσοι που τέθηκε ο στόχος να εκδιωχθούν οι Τάταροι από την Κριμαία και να εισέλθουν στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση, η Κριμαία ανακηρύχθηκε Αυτόνομη Δημοκρατία το 1921, αλλά η κατάσταση άλλαξε όταν ο Ιωσήφ Στάλιν έγινε ηγέτης της ΕΣΣΔ και οι Τάταροι της Κριμαίας υποβλήθηκαν σε μια βάναυση εθνοκάθαρση και εξορία τη δεκαετία του 1940. Συνεπώς, ο Πούτιν συνέχισε την παράδοση της Ρωσίας στον διωγμό της ταταρικής κοινότητας, ισχυριζόμενος ότι η Κριμαία είναι η «πνευματική ιερή γη» της Ρωσίας.

Μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953 και με τον Νικίτα Χρουστσόφ στην εξουσία, το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ εξέδωσε διάταγμα το 1954 με το οποίο η Κριμαία μεταφέρθηκε στη δικαιοδοσία της Ουκρανίας, η οποία εκείνη την εποχή ήταν επίσης δημοκρατία της ΕΣΣΔ. Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, ένα δημοψήφισμα στην Ουκρανία απέδωσε ψήφο ανεξαρτησίας με 92%. Μέχρι τότε, η Κριμαία ήταν 60% ρωσική, ενώ το υπόλοιπο ήταν σε μεγάλο βαθμό ουκρανικό με έναν αυξανόμενο ταταρικό πληθυσμό που είχε αρχίσει να επιστρέφει στη γη του μετά από δεκαετίες εξορίας. Μια πλειοψηφία 54% υπέρ της ανεξαρτησίας με την Ουκρανία κηρύχθηκε επίσης από τον ίδιο τον πληθυσμό της Κριμαίας, παρά τη ρωσική πλειοψηφία.

Refat Chubarov, Πρόεδρος του Mejlis των Τατάρων της Κριμαίας, Οκτώβριος 2024. Φωτογραφία: Gints Ivuskans

Ο Πούτιν εισέβαλε στην Κριμαία το 2014 με μια παραστρατιωτική επιχείρηση που προσπέρασε το κοινοβούλι της και επέβαλε τη στρατιωτική της παρουσία σε όλη τη χερσόνησο, όπου είχε ήδη μια ναυτική βάση μισθωμένη από την Ουκρανία στο λιμάνι της Σεβαστούπολης για τον στόλο της στη Μαύρη Θάλασσα. Ένα βιαστικά διεξαχθέν δημοψήφισμα που ευνοούσε την προσάρτηση στη Ρωσία έδωσε στον Πούτιν την ψευδή αίσθηση εξουσίας να το δηλώσει. Η φάρσα παρέμεινε μη πειστική για τη διεθνή κοινότητα, όπως εκφράστηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία υποστηρίζει την συνεχιζόμενη ουκρανική κυριαρχία, και από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, το οποίο απλώς θεωρεί την Κριμαία ως ρωσικά κατεχόμενο έδαφος. Επιπλέον, ο Ρεφάτ Τσουμπάροφ, πρόεδρος του Μετζλίς, του αντιπροσωπευτικού σώματος των ιθαγενών Τατάρων της Κριμαίας, πρόσθεσε τη φωνή του σε αυτή του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, δηλώνοντας ότι η Κριμαία πρέπει να παραμείνει «αναπόσπαστο μέρος της Ουκρανίας».

Παρόμοια κατοχή της ανατολικής Ουκρανίας επέτρεψε στον Πούτιν να δημιουργήσει τη δική του χερσαία γέφυρα προς την Κριμαία, όπως και η κατασκευή της γέφυρας Κερτς, μιας γέφυρας μήκους 12 μιλίων που συνδέει την ηπειρωτική Ρωσία μέσω του στενού Κερτς με τη χερσόνησο. Για τον Πούτιν, η Κριμαία είναι ένα στρατηγικό στρατιωτικό έπαθλο που όχι μόνο παρέχει στη Ρωσία ένα ναυτικό λιμάνι στη ζεστή θάλασσα, αλλά και πιο άμεση πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα και, ως εκ τούτου, στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και τη νότια Ευρώπη. Αρκετές χερσαίες βάσεις με δυνατότητα επιτήρησης και στρατιωτικά αεροδρόμια είναι διάσπαρτες σε όλη τη χερσόνησο, οι οποίες μπορούν να ασκήσουν επιρροή σε μεγάλο μέρος της Ουκρανίας.

Χάρτης της Κριμαίας που δείχνει τις τοποθεσίες πόλεων και τα βουνά που εκτείνονται κατά μήκος του νοτιοανατολικού τμήματος της χερσονήσου, με το υψηλότερο υψόμετρο να φτάνει τα 5.000 πόδια. Πίστωση χάρτη: Malachy666

Ωστόσο, τελικά, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η Κριμαία είναι ό,τι χρειάζεται για την επέκταση της εξουσίας της Ρωσίας στην Ουκρανία, με την οποία ήδη μοιράζεται χερσαία σύνορα μήκους άνω των 1.200 μιλίων και επιπλέον θαλάσσια σύνορα μήκους 200 μιλίων. Επιπλέον, η Ρωσία διαθέτει ήδη μια μεγάλη ναυτική βάση κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας στο Νοβοροσίσκ. Μια άλλη ναυτική βάση βαθέων υδάτων βρίσκεται υπό κατασκευή στην Οτσάμτσιρα, στην φιλορωσική αποσχισθείσα γεωργιανή περιοχή της Αμπχαζίας. Αυτό που έχει σημασία για τον Πούτιν είναι τα χερσαία σύνορα που μοιράζεται η Ουκρανία με τη Μολδαβία (583 μίλια), τη Ρουμανία (330 μίλια), την Πολωνία (266 μίλια), την Ουγγαρία (64 μίλια) και τη Σλοβακία (56 μίλια) ή αυτό που ισοδυναμεί με μια έκθεση 1.300 μιλίων στην Ανατολική Ευρώπη. Και αυτό δείχνει την επιθυμία του να ξεπεράσει τελικά την Ουκρανία στο σύνολό της.

Διοικητικός χάρτης της Ουκρανίας που επισημαίνει την περιοχή Ντονμπάς (δηλαδή, Ντόνετσκ, Λουχάνσκ) και την Κριμαία, οι οποίες εισέβαλαν και οι δύο από τη Ρωσία το 2014. Η Ουκρανία συνορεύει με αρκετές άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στα δυτικά της. Πίστωση χάρτη: olenadesign

Ανατολική Ουκρανία

Παρά τις δυτικές εντυπώσεις ότι η ανατολική Ουκρανία είναι κυρίως φιλορωσική και, όπως ισχυρίστηκε ο Πούτιν, κατά συνέπεια διώκεται από την κυβέρνηση της Ουκρανίας, μόνο το ένα τρίτο του πληθυσμού δύο από τις τέσσερις περιφέρειές της, το Λουχάνσκ και το Ντόνετσκ, που συλλογικά ονομάζονται Ντονμπάς, υποστήριξαν στην πραγματικότητα τον αυτονομισμό το 2014. Επιπλέον, τέτοιες δηλώσεις του Ειδικού Απεσταλμένου των ΗΠΑ Στίβεν Γουίτκοφ, που υπονοούν ότι επειδή οι ανατολικοί Ουκρανοί είναι ρωσόφωνοι , είναι δεσμευμένοι να είναι Ρώσοι, είναι ανόητες, δεδομένου ότι οι περισσότεροι Ουκρανοί μπορούν να συνομιλούν στα ρωσικά, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη την πρώην Σοβιετική Ένωση.

Το φιλορωσικό αυτονομιστικό κίνημα στο Ντονμπάς, που ενθαρρύνθηκε το 2014 από εισαγόμενους ακτιβιστές και υποστηρίχθηκε από ρωσικές τακτικές δυνάμεις και παραστρατιωτικές μονάδες, οδήγησε σε έναν εμφύλιο πόλεμο που έγινε προοίμιο της εισβολής του Πούτιν το 2022. Η προέλαση της Ρωσίας έχει ουσιαστικά ανακοπεί στην ανατολική Ουκρανία εδώ και τρία χρόνια και παραμένει μέχρι σήμερα ένα πεδίο θανάτου που έχει κοστίσει σε αυτήν και στην Ουκρανία πολλές ζωές, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων της. Η περιοχή παραμένει ένα κρίσιμο στοιχείο στην οικονομία της Ουκρανίας και υπόσχεται πολλά για το μέλλον της ως η μηχανή που θα αποκαταστήσει την πληγή που προκάλεσε στο έθνος η Ρωσία.

Το Ντονμπάς είναι η βιομηχανική καρδιά της Ουκρανίας, αντιπροσωπεύοντας το 25% της βιομηχανικής της παραγωγής, με το Ντόνετσκ από μόνο του να κατατάσσεται δεύτερο υψηλότερο σε ακαθάριστο περιφερειακό προϊόν. Η Ανατολική Ουκρανία συνολικά περιέχει σημαντικό ορυκτό πλούτο, με εκτιμώμενη αξία αρκετών τρισεκατομμυρίων δολαρίων . Υπολογίζεται ότι στην Ουκρανία υπάρχουν 20.000 κοιτάσματα ορυκτών 116 ποικιλιών, συμπεριλαμβανομένων σπάνιων γαιών , το 40% των οποίων βρίσκεται στην ανατολική περιοχή. Σημαντικά αποθέματα γραφίτη, τιτανίου, λιθίου, ουρανίου και βηρυλλίου ευθύνονται για μια σειρά από ορυκτά που θεωρούνται κρίσιμα για έθνη όπως οι ΗΠΑ. Η λεκάνη Ντνίπρο-Ντόνετσκ , ανατολικά του ποταμού Ντνίπρο, από μόνη της, αντιπροσωπεύει επίσης το 90% της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου μέρους των εκτιμώμενων 900 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων αποθεμάτων φυσικού αερίου.

Χάρτης της Ουκρανίας που δείχνει τις τοποθεσίες πολλών από τα κρίσιμα ορυκτά κοιτάσματα στη χώρα, το 40% των οποίων βρίσκεται στις ανατολικές περιοχές. Εμφανίζονται επίσης οικολογικά ευάλωτες περιοχές. Πίστωση εικόνας: με άδεια της Munira Raji, Ph.D., όπως φαίνεται στο The Conversation and Conflict and Environment Observatory.

Συνεπώς, η απώλεια μεγάλου μέρους της ανατολικής Ουκρανίας θα της στερούσε τα μέσα για να διατηρήσει τη βιομηχανική της βάση, καθιστώντας την εξαρτημένη από άλλα έθνη για να της παρέχουν τους φυσικούς πόρους που χρειάζεται. Η διατήρηση αυτής της περιοχής όχι μόνο θα την καθιστούσε αυτοσυντήρητη, αλλά θα της επέτρεπε να εκμεταλλευτεί τους ορυκτούς της πόρους για να ανοικοδομήσει την οικονομία της και να πραγματοποιήσει εμπορικές συναλλαγές με τους γείτονές της στη Δύση, ενώ παράλληλα θα συνέχιζε να εξάγει τα σιτηρά της παγκοσμίως.

Το πρόβλημα των αποζημιώσεων

Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο πριν, είχε δοθεί μια εκτίμηση 411 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως κόστος για την ανοικοδόμηση στην Ουκρανία. Άλλα 15 δισεκατομμύρια δολάρια προστέθηκαν μόνο για το 2024 μόνο για επείγουσες προσπάθειες ανοικοδόμησης και ανάκαμψης. Μέχρι και το τρέχον έτος, η εκτεταμένη καταστροφή πολιτικών υποδομών από τη Ρωσία συνεχίζεται όχι μόνο στην ανατολική Ουκρανία αλλά και στην πρωτεύουσα Κίεβοκαι στο νότιο λιμάνι της Οδησσού, μεταξύ άλλων τοποθεσιών. Οι τρέχουσες προβλέψεις δείχνουν τώρα ένα κόστος 524 δισεκατομμυρίων δολαρίων την επόμενη δεκαετία, πλησιάζοντας τρεις φορές το εκτιμώμενο ΑΕΠ της Ουκρανίας για το 2024.

Αεροφωτογραφία της Μαριούπολης στην ανατολική Ουκρανία τον Μάρτιο του 2022, κατά τα πρώτα στάδια της ρωσικής εισβολής, που δείχνει ήδη την έκταση της καταστροφής ενός μεγάλου αστικού κέντρου. Φωτογραφία: 1ο τάγμα ΝΓΟΥ «Αζόφ» – 12η Αζοφική Ταξιαρχία της Ουκρανικής Εθνοφρουράς.

Είναι αναπόφευκτο ότι η Ρωσία θα αρνηθεί να τηρήσει τις υποχρεώσεις που της έχουν ανατεθεί για την καταβολή αποζημιώσεων. Η απόλυτη αδιαφορία του Πούτιν για τον «ρωσόφωνο» λαό της Ουκρανίας, τη γη και τις περιουσίες του, αντανακλά το είδος της στάσης που θα έχει απέναντι στις αποζημιώσεις. Σε αυτό προστίθεται η βασική πραγματικότητα ότι η οικονομία της Ρωσίας, η οποία πλέον συνδέεται και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον πόλεμό της, έχει πληγεί σοβαρά από τις διεθνείς κυρώσεις, την καταστροφή των εγκαταστάσεων επεξεργασίας και αποθήκευσης πετρελαίου, την απώλεια εργατικού δυναμικού και τη συνεχιζόμενη εσωτερική κακοδιαχείριση και διαφθορά. Δεν έχουν απομείνει πολλές πιθανότητες να θεωρηθεί απίθανη η καταβολή ρωσικών χρημάτων για αποζημιώσεις.

Η καλύτερη πηγή χρηματοδότησης για την μερική αντιμετώπιση αυτής της οικονομικής ανάγκης επικεντρώνεται στα περίπου 300 δισεκατομμύρια δολάρια παγωμένα ξένα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας που βρίσκονται στην Ευρώπη. Έχει αναδυθεί η ιδέα ενός «δανείου επανορθώσεων» ως τρόπος χρήσης αυτών των περιουσιακών στοιχείων χωρίς να χρειάζεται η δήμευσή τους. Τα περιουσιακά στοιχεία θα δανείζονταν στην Ουκρανία, η οποία θα υποβάλει την αξίωσή της κατά της Ρωσίας για πολεμικές επανορθώσεις ως εγγύηση για το εν λόγω δάνειο. Η ρωσική άρνηση αποπληρωμής θα οδηγούσε σε κατάσχεση της εξασφάλισης, επιτρέποντας στους κατόχους των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων να υποβάλουν αξίωση εναντίον τους και κατά συνέπεια να ανακτήσουν το δάνειό τους.

Υπάρχει, ωστόσο, και η ευκαιρία για σημαντικές επενδύσεις στο μέλλον της Ουκρανίας , αν αφεθούν στη Δύση και σε άλλους παγκόσμιους επιχειρηματίες. Σε έντονη αντίθεση με αυτά που έχει να προσφέρει η Ρωσία όσον αφορά τις αποζημιώσεις, υπάρχουν κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι μια ισχυρή ανάκαμψη για την ανατολική Ουκρανία, ειδικότερα, παραμένει ένα ισχυρό κίνητρο για να διατηρηθεί δικαιωματικά εκεί που ανήκει - στην Ουκρανία - και με τη Δύση.

Επίλογος

Πρόσφατα, η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε, στο πλαίσιο της ειρηνευτικής της πρότασης για τον τερματισμό του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, ότι οι ΗΠΑ θα αναγνωρίσουν επίσημα την Κριμαία ως μέρος της Ρωσίας, επιχειρώντας ουσιαστικά να επιβάλουν την αποδοχή της Ουκρανίας. Με αυτόν τον τρόπο, παραβιάζει τη δική της δήλωση του 2018 με την οποία απορρίπτει την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, δεσμευόμενη τότε να «διατηρήσει αυτήν την πολιτική μέχρι να αποκατασταθεί η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας». Η ανακοίνωση ήρθε αμέσως μετά τις άσκοπες προσπάθειες να βρει κάποιο είδος αποδεκτής επίλυσης της σύγκρουσης. Είτε πρόκειται για την Κριμαία είτε για την ανατολική Ουκρανία που βρίσκεται υπό την τρέχουσα κατοχή των ρωσικών δυνάμεων, η κυβέρνηση Τραμπ ενδέχεται να μην έχει την εξουσία να κηρύξει στην πραγματικότητα την αξίωση της Ρωσίας στην Κριμαία ως έγκυρη χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου.

Ο ειδικός απεσταλμένος των ΗΠΑ Στίβεν Γουίτκοφ συναντάται με τον Ρώσο δικτάτορα Βλαντιμίρ Πούτιν, στις 11 Απριλίου 2025, κατά τη διάρκεια διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό της ρωσικής επιθετικότητας. Φωτογραφία: Επίσημη ιστοσελίδα του Προέδρου της Ρωσίας

Η ιδέα ενός έθνους δεν πηγάζει μόνο από την εδαφική κατοχή ή τη συγκεκριμένη γεωγραφία. Ένα έθνος υπάρχει με τη βούληση του λαού του σε αναγνώριση της ιστορίας, του πολιτισμού, της γλώσσας και των παραδόσεών του. Αυτή η «βούληση» μπορεί να δοκιμαστεί στη μάχη, στην ηγεσία του, στην αντοχή του και, κατά καιρούς, από εκείνες τις εφήμερες σπίθες που αναζωπυρώνουν την επίγνωσή του μετά από μακρές περιόδους καταπίεσης. Αυτά τα στοιχεία ορίζουν την Ουκρανία από κάθε άποψη όπως είναι από την ανατολή μέχρι τη δύση στο σύνολό της. Για τον σκοπό αυτό, αυτό είναι που πρέπει να τιμηθεί.

Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD, 2025. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.