Οι τρέχουσες ενδείξεις εντός της κυβέρνησης Τραμπ δείχνουν την πρόθεση να τερματιστεί μια δεκαετής αποτυχία αντιμετώπισης επαρκούς της ρωσικής επιθετικότητας στην Ουκρανία σε αυτό που πλέον μπορεί να θεωρηθεί επικείμενη συνθηκολόγηση με την αδιαλλαξία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Αυτό συμβαίνει καθώς επαινεί τον Πρόεδρο των ΗΠΑ για την επανεκλογή του. Ο Πούτιν συνεχίζει να θεωρεί τον Ντόναλντ Τραμπ ως «έξυπνο και πραγματιστή άνθρωπο» και να υπονοεί ότι «αν η νίκη του δεν είχε κλαπεί το 2020», τότε μπορεί να μην είχε υπάρξει κρίση. Σε αντάλλαγμα, ο τελευταίος κατηγόρησε αξιοσημείωτα τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για τον πόλεμο όταν επέλεξε να μην παραδώσει την Ουκρανία ενόψει της ρωσικής εισβολής τον Φεβρουάριο του 2022, υποδηλώνοντας σοβαρή έλλειψη κατανόησης της κατάστασης από έναν κακώς ενημερωμένο πρόεδρο. Η τρέχουσα κατάσταση άγνοιας έρχεται μετά από αρκετά χρόνια ηγεσίας των ΗΠΑ που δεν έχει αντιμετωπίσει το βάθος των προθέσεων του Πούτιν στην Ανατολική Ευρώπη και ειδικότερα στην Ουκρανία.
Η εγκληματική συμπεριφορά της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του πολέμου θυμίζει μερικές από τις χειρότερες πράξεις βαρβαρότητας στην ανθρώπινη ιστορία. Η ίδια η απαγγελία κατηγοριών στον Πούτιν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την παράνομη απέλαση Ουκρανών παιδιών στη Ρωσία και την υιοθεσία τους από ρωσικές οικογένειες απλώς επιδεινώνει την ενοχή του. Ωστόσο, η κυβέρνηση Τραμπ έχει απλώς προτείνει τη σκέψη περαιτέρω κυρώσεων ελλείψει της συμφωνίας του Πούτιν για τον τερματισμό του πολέμου. Δεν έχει διαφύγει της προσοχής κανενός ότι η Ρωσία είναι ήδη ένα από τα έθνη που έχουν υποστεί τις περισσότερες κυρώσεις στον κόσμο, επομένως η διακήρυξη αυτού του γεγονότος φαίνεται να είναι κάτι περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση στις ΗΠΑ και όχι κάποια μορφή πραγματικής απειλής για τη Ρωσία. Είναι αυτό το πραγματικό μεγάλο σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου, όταν έχει καταστεί σαφές ότι η στρατιωτική εμπλοκή είναι ο παράγοντας που έχει προκαλέσει οικονομικές δυσκολίες στη Ρωσία;
Για να ενισχύσουν την παρωδία, Ρώσοι αξιωματούχοι απάντησαν με ψεύτικη οργή λέγοντας ότι μια τέτοια κίνηση αποτελεί προσβλητική έναρξη διαπραγματεύσεων, ενώ το γραφείο του Πούτιν υπέδειξε ότι δεν υπήρχε τίποτα νέο σε αυτή την ανταλλαγή. Από την άλλη πλευρά, φαίνεται πρόθυμος να συμμετάσχει σε «διαπραγματεύσεις» με τον φίλο του, Τραμπ, κατά προτίμηση χωρίς τον Ζελένσκι στο τραπέζι. Στην πραγματικότητα, η αναμενόμενη συνάντηση μπορεί απλώς να είναι μια ευκαιρία για τον Πούτιν να σκιαγραφήσει τις απαιτήσεις που πρέπει να οριστούν στις απαιτήσεις των ΗΠΑ, τις οποίες θα πιέσουν την Ουκρανία να αποδεχτεί.

Η Ουκρανία στην πραγματικότητα συνέχισε να βλάπτει περισσότερο την οικονομία της Ρωσίας με καλά ενορχηστρωμένες αεροπορικές επιθέσεις στη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων της, προσθέτοντας στις σωρευτικές επιπτώσεις προηγούμενων κυρώσεων των ΗΠΑ και της Ευρώπης στις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου. Μέχρι στιγμής, υπάρχουν λίγα που να δείχνουν ότι η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει κάποια ιδέα για την επιθετική φύση των προθέσεων της Ρωσίας στην παγκόσμια σκηνή, όπως εκδηλώνεται στις σχέσεις της με την Ουκρανία και τη συμπεριφορά της στην προσπάθειά της να υπονομεύσει τα έθνη που αντιτίθενται στα ιμπεριαλιστικά της σχέδια. Το τρέχον σχέδιο επιδίωξης κατευνασμού με τη Ρωσία, την επιτιθέμενη, παραχωρώντας εδάφη που ανήκουν στην Ουκρανία μετά από μια τριετή υπεράσπιση της κυρίαρχης γης της, είναι, στην πραγματικότητα, μια προδοσία των αρχών στις οποίες οι ΗΠΑ στηρίζονται εδώ και αιώνες.
Η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ σηματοδοτεί την έναρξη μιας τέταρτης προεδρικής θητείας από την αρχική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Μπαράκ Ομπάμα. Η κατοχή της Κριμαίας από τον Πούτιν το 2014 οδήγησε σε στρατιωτικό πραξικόπημα και ακολουθήθηκε μάλλον βιαστικά από δημοψήφισμα που διεξήγαγε το καθεστώς εισβολής. Προς έκπληξη κανενός, δήλωσε ότι το κοινό φαινομενικά ζητούσε ρωσική διακυβέρνηση. Η διαδικασία, σύμφωνα με το σχέδιο, οδήγησε στην παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας, η οποία καταδικάστηκε ευρέως ως σαφής παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Οι κυρώσεις της Δύσης στοχοποιούσαν τη Ρωσία επικεντρωνόταν στην πρόσβαση στις δυτικές χρηματοπιστωτικές αγορές, στην απαγόρευση της τεχνολογίας για την εξερεύνηση πετρελαίου και φυσικού αερίου και στην παροχή πιστώσεων για την πετρελαϊκή της βιομηχανία, καθώς και σε ταξιδιωτικούς περιορισμούς που επιβλήθηκαν σε όσους συνδέονταν με την προσάρτηση. Οι κυρώσεις δεν έκαναν πολλά για να εμποδίσουν τη συνεχιζόμενη εμπλοκή της Ρωσίας στην Ουκρανία, και συγκεκριμένα την παράνομη παραστρατιωτική επέμβασή της και την προώθηση της αυτονομιστικής δραστηριότητας στην ανατολική Ουκρανία, τροφοδοτώντας αυτό που ισοδυναμούσε με εμφύλιο πόλεμο. Αντί να δώσει στον Πούτιν μια ευκαιρία να το ξανασκεφτεί, δεν έκανε τίποτα για να ματαιώσει την προγραμματισμένη υποδούλωση ολόκληρης της Ουκρανίας.
Στα τέλη του 2014, η κυβέρνηση Ομπάμα εξέδωσε εκτελεστικό διάταγμα με το οποίο επιβλήθηκαν περαιτέρω κυρώσεις σε αμυντικές εταιρείες και άτομα κοντά στον Πούτιν, τράπεζες και ενεργειακές εταιρείες. Την ίδια χρονιά, παρείχε στην Ουκρανία ένα πακέτο βοήθειας που περιελάμβανε αμυντική τεχνολογία. Ένας διακομματικός νόμος υποστήριξης της ελευθερίας της Ουκρανίας, που ψηφίστηκε το 2014, διέθεσε 350 εκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια ασφαλείας, η οποία περιελάμβανε αντιαρματικά και αντιαρματικά όπλα, αλλά ο Ομπάμα δεν ενέκρινε την αποστολή. Αντίθετα, από το 2014 έως το 2016, η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενέκρινε περισσότερα από 600 εκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια ασφαλείας και ξεκίνησε την Πρωτοβουλία Βοήθειας για την Ασφάλεια της Ουκρανίας (USAI).
Σχεδόν 400 εκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια προς την Ουκρανία αρχικά παρακρατήθηκαν στις αρχές της επόμενης κυβέρνησης Τραμπ, την περίοδο 2017-2020, γεγονός που οδήγησε στην αποκάλυψη της προσπάθειας του Προέδρου να εκβιάσει τον Ζελένσκι, αναγκάζοντάς τον να ανακοινώσει έρευνα σε βάρος του πολιτικού του αντιπάλου για υποτιθέμενη προσωπική εμπλοκή στις οικονομικές υποθέσεις μιας ξένης υπηρεσίας. Ο Τραμπ τελικά ανέτρεψε την πολιτική του Ομπάμα και ενέκρινε την πώληση αντιαρματικών πυραύλων Javelin στην Ουκρανία το 2019.

Στις αρχές του 2022, ο οκτάχρονος εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία, που διεξήχθη από τη Ρωσία και στον οποίο συμμετείχαν ρωσικές παραστρατιωτικές δυνάμεις μαζί με ρωσόφιλα αυτονομιστικά στοιχεία, δεν είχε υποχωρήσει ελλείψει επαρκούς ή συνεπούς στρατιωτικής βοήθειας για την αντιμετώπιση του σημαντικού αποθέματος όπλων της Ρωσίας. Αντιμέτωπη με την άμεση απειλή εισβολής μετά από μια μαζική ετήσια συσσώρευση ρωσικών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων της Ουκρανίας το 2021, η κυβέρνηση Μπάιντεν παρείχε την πρώτη της αποστολή στρατιωτικής αποστολής που αποτελούνταν από 1.000 τόνους θανατηφόρας βοήθειας την παραμονή της εισβολής τον Ιανουάριο του 2022. Υπήρξαν περιττές διαφωνίες σχετικά με τις ρωσικές προθέσεις, είτε το αναμενόμενο γεγονός θα ήταν εισβολή είτε εισβολή, είτε αν η επίθεση θα ήταν μικρής σημασίας ή ίσως μια παραστρατιωτική επέμβαση, με ή χωρίς κυβερνοεπίθεση. Η αναπόφευκτη πραγματικότητα που αντιμετώπιζαν όλοι ήταν η παρουσία μιας τρομερής στρατιωτικής δύναμης που περίμενε κατεύθυνση για εισβολή σε ένα κυρίαρχο έθνος.
Με την πλήρη εισβολή που κηρύχθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου 2022, η αμερικανική βοήθεια για την ασφάλεια επιταχύνθηκε στο πλαίσιο της USAI, με συνολικά 6,3 δισεκατομμύρια δολάρια να παρέχονται το οικονομικό έτος 2022. Αυτό, μαζί με την υποστήριξη από άλλα ευρωπαϊκά έθνη, παρείχε κυρίως την αποτελεσματική αντεπίθεση , η οποία ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2022, με αποτέλεσμα την ανακατάληψη σημαντικών τμημάτων της επικράτειας που αρχικά είχαν καταλάβει οι Ρώσοι. Ο συνεχιζόμενος επιθετικός σχεδιασμός της Ουκρανίας παρεμποδίστηκε από τον φόβο κλιμάκωσης της κυβέρνησης Μπάιντεν ως αντίδραση στις σιωπηρές απειλές του Πούτιν για πυρηνικά αντίποινα, τις οποίες επανέλαβε το καθεστώς του με την οικεία ρωσική αλαζονεία. Η προκύπτουσα παράλυση των ΗΠΑ έδωσε στη Ρωσία, με την υποστήριξη της Βόρειας Κορέας, του Ιράν και της Κίνας, ένα πλεονέκτημα στη διεξαγωγή του πολέμου της.
Αυτό που προέκυψε ήταν ένας ασύμμετρος πόλεμος στον οποίο η Ρωσία χρησιμοποίησε βορειοκορεατικά και ιρανικά όπλα σε ουκρανικό έδαφος στοχεύοντας πολιτικές υποδομές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, ενώ η Ουκρανία αναγκάστηκε μέχρι πολύ πρόσφατα να διεξάγει την αντίδρασή της με δυτικό οπλισμό μόνο εντός των συνόρων της. Αυτό το είδος δειλίας αποτυπώθηκε αρχικά με τη χρήση συστημάτων πυραύλων πυροβολικού υψηλής κινητικότητας (HIMARS) που εισήχθησαν στην Ουκρανία το καλοκαίρι του 2022. Αυτά ήταν συστήματα όπλων μεσαίας εμβέλειας (δηλαδή, 50 μίλια) τα οποία θα μπορούσαν να αναταξινομηθούν ως συστήματα μεγάλης εμβέλειας (δηλαδή, 186 μίλια) από τα πυρομαχικά που επιλέχθηκαν για χρήση. Το τελευταίο ήταν παρόμοιο με το Στρατιωτικό Τακτικό Σύστημα Πυραύλων (ATACMS) το οποίο είχε εμβέλεια 190 μιλίων και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Ουκρανία για να στοχεύσει ένα ρωσικό αεροδρόμιο στην Κριμαία τον Απρίλιο του 2024. Ο περιορισμός εμβέλειας άρθηκε τελικά τον Νοέμβριο του 2024, 2,5 χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου σε απάντηση στην άφιξη βορειοκορεατικών στρατευμάτων στην περιοχή Κουρσκ της Ρωσίας. Ακόμα και τότε, οι λίστες πιθανών στόχων απαιτούνταν για έγκριση από τις ΗΠΑ πριν από την εμπλοκή.
Παρόμοιες καθυστερήσεις στην προμήθεια ζωτικού οπλισμού για την υποστήριξη της στρατηγικής του πεδίου της μάχης εμπόδισαν την παράδοση των αρμάτων μάχης Abrams μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 2023, μετά από 1,5 χρόνο πολέμου. Περάσαν άλλοι εννέα μήνες πριν φτάσουν τα μαχητικά πολλαπλού ρόλου F-16 το καλοκαίρι του 2024, και αυτό ήρθε μετά από παρατεταμένη πίεση στις ΗΠΑ από τους συμμάχους του ΝΑΤΟ. Η έλλειψη επαρκούς αεροπορικής υποστήριξης κατά την ουκρανική αντεπίθεση την άνοιξη του 2023 έπαιξε ρόλο στην αποτυχία της να διασπάσει τις σημαντικές ρωσικές αμυντικές γραμμές που είχαν δημιουργηθεί στα νοτιοανατολικά της Ουκρανίας. Εκείνη την εποχή, η Ουκρανία μπορεί να είχε μόνο 69 μαχητικά αεροσκάφη , που αποτελούνταν κυρίως από αεροσκάφη MiG-29 και Su-27. Ο αμερικανικός στρατός υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι η αρχική αεροπορική υπεροχή είναι βασικό στοιχείο για την οργάνωση μιας επιτυχημένης επιθετικής επιχείρησης, ωστόσο αυτή η σοφία δεν επικράτησε της σκέψης της αμερικανικής κυβέρνησης εκείνη την εποχή.

Στη συνέχεια ήρθε η άσκοπη εξάμηνη καθυστέρηση της χρηματοδότησης της Ουκρανίας από το Κογκρέσο, την οποία προκάλεσε η Βουλή των Αντιπροσώπων, υπό την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών, υποδεικνύοντας στον κόσμο ότι οι ΗΠΑ υποχωρούσαν από τη δέσμευσή τους στην πολεμική προσπάθεια. Το νομοσχέδιο που τελικά ψηφίστηκε προέβλεπε 61 δισεκατομμύρια δολάρια, εκ των οποίων τα 26 δισεκατομμύρια δολάρια διατέθηκαν για νέο στρατιωτικό εξοπλισμό και τα 17 δισεκατομμύρια δολάρια για όπλα και εκπαίδευση της Ουκρανίας, αλλά μόνο αφού στο μεταξύ σημειώθηκαν εδαφικά κέρδη από την προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων. Επιπλέον, ο χρόνος που χρειάστηκε η Ουκρανία για να επωφεληθεί ρεαλιστικά από τη νέα χρηματοδότηση, μόνο αύξησε τη ζημιά που προκλήθηκε.
Μετά από όλα αυτά, ο απόστρατος υποστράτηγος Keith Kellogg, ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για την Ουκρανία και τη Ρωσία, στον οποίο έχει ανατεθεί η διεξαγωγή διαπραγματευτικού τερματισμού του πολέμου, πιστεύει ότι η επεκτατική δραστηριότητα του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και η επιθυμία της Ουκρανίας να ενωθεί με τη Δύση οδήγησαν τον Πούτιν να εισβάλει σε αυτήν. Αυτή η μαγική σκέψη δεν είναι καινούργια και έχει επαναληφθεί στο παρελθόν από άλλους, ιδίως από τον John Mearsheimer στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και τον Jeffrey Sachs του Πανεπιστημίου Κολούμπια. Ήταν μια βολική αλλά λανθασμένη δικαιολογία για τους απολογητές της Ρωσίας, παρά τις δηλώσεις του Πούτιν για αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας και προώθηση της πεποίθησης ότι πρόκειται για ένα φανταστικό κράτος.
Ο Κέλογκ πιστεύει ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να είναι ένας «ισχυρός ηγέτης» που επιδιώκει μια διαπραγματευμένη διευθέτηση, παραδίδοντας στην πραγματικότητα ουκρανικό έδαφος στη Ρωσία σε αντάλλαγμα για αποζημιώσεις που καταβάλλονται από τις ρωσικές πωλήσεις ενέργειας. Οι ισχυροί ηγέτες συνήθως δεν παραδίδουν γη σε έναν ένοχο. Όσο για την ιδέα ότι η Ουκρανία είναι μια φανταστική οντότητα, στην πραγματικότητα, προηγείται ιστορικά της Ρωσίας κατά 500 χρόνια και παραμένει ξεχωριστή από αυτήν, έχοντας υποστεί αιώνες συγκρούσεων σε όλη την εξέλιξή της λόγω της μοναδικής γεωγραφικής της θέσης. Ανακηρύχθηκε δημοκρατία ακόμη και εντός της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον 20ό αιώνα, αφού αναδιαμόρφωσε το ιδεολογικό και πολιτιστικό της πλαίσιο πολύ νωρίτερα κατά τον 16ο και 17ο αιώνα και την αίσθηση της σύγχρονης εθνικής υπόστασης τον 19ο αιώνα. Και, η ιδέα της Ρωσίας να πληρώνει αποζημιώσεις είναι ανοησία ενώ ο Πούτιν παραμένει στην εξουσία, καθώς η δική του χώρα έχει φτωχύνει από τον πόλεμο που ξεκίνησε. Επιπλέον, γιατί να επισκευάσει ένα έθνος για το οποίο δεν έχει καμία εκτίμηση; Ειλικρινά, τι είδους εγγυημένη ασφάλεια θα προσφέρετε στην Ουκρανία όταν συνορεύει με μια υποτροπιάζουσα Ρωσία που σκοπεύει να ανακτήσει μια παρελθούσα, δυσλειτουργική αυτοκρατορία; Η μόνη ασφαλής λύση που μπορεί να υποστηριχθεί είναι αυτή που απαιτεί την είσοδο στο ΝΑΤΟ, δηλαδή αν κάποιος, όπως ο Mearsheimer, είναι παντρεμένος με τη σχολή των ρεαλιστικών διεθνών σχέσεων.
Το επιχείρημα, που προωθείται από τον Kellogg και τον Trump ως λύση σε αυτόν τον περιττό πόλεμο, είναι αδύναμο για να υποταχθεί σε κάποιον σαν τον Πούτιν με τις εφηβικές του αυταπάτες για ηρωικό εθνικισμό και τις φιλοδοξίες αυτοκρατορικού μεγαλείου. Είναι καιρός οι ώριμοι ηγέτες να αναλάβουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ο πόλεμος θα έπρεπε να είχε τελειώσει πριν από λίγο καιρό με το είδος της αποφασιστικότητας που θα είχε αφυπνίσει τον Πούτιν στην πραγματικότητα της δικής του ανικανότητας ως ηγέτη.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2025. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.