Το 1938, ο Γερμανός Καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ τοποθέτησε στρατεύματα κατά μήκος των συνόρων της Τσεχοσλοβακίας με την προφανή πρόθεση να εισβάλει στην περιοχή των Σουδητών με το ψευδές πρόσχημα ότι ο κυρίαρχος γερμανικός πληθυσμός της απειλούνταν. Με την ελπίδα να αποτρέψει έναν ακόμη παγκόσμιο πόλεμο, μετά από μια σειρά προκλητικών ενεργειών που είχαν ήδη αναληφθεί τα τελευταία χρόνια από τη Γερμανία, ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν συναντήθηκε με τον Χίτλερ, τον Ιταλό Μπενίτο Μουσολίνι και τον Γάλλο Εντουάρ Νταλαντιέ, με τον πρόεδρο της Τσεχοσλοβακίας Έντβαρντ Μπένες να απουσιάζει αξιοσημείωτα. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1938 υπογράφηκε η Συμφωνία του Μονάχου, η οποία παραχώρησε τη Σουδητία στη Γερμανία με αντάλλαγμα την υπόσχεση του Χίτλερ ότι δεν θα επιδίωκε περαιτέρω εδαφικά κέρδη. Έξι μήνες αργότερα, ο Χίτλερ κατέλαβε την υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία και έξι μήνες αργότερα, εισέβαλε στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, ξεκινώντας τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με ένα ακόμη ψευδές πρόσχημα.

Μία εβδομάδα περίπου πριν από την εισβολή του Χίτλερ στη δυτική Πολωνία, η Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν υπέγραψαν μια συμφωνία μη επίθεσης, το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Αυτό φαινομενικά εγγυόταν την ασφάλεια της Ρωσίας έναντι της γερμανικής εισβολής, ενώ της έδινε την ευκαιρία να εισβάλει στην Πολωνία από τα ανατολικά, κάτι που έκανε λιγότερο από τρεις εβδομάδες μετά την εισβολή της Γερμανίας. Ακολουθώντας τις προδοσίες του παρελθόντος, ο Χίτλερ εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, καταστρέφοντας μια τεράστια περιοχή πριν υποχωρήσει υπό αντεπίθεση. Από το 1938 έως το 1941, η απάτη του Χίτλερ είχε συνεχιστεί για αρκετό καιρό ώστε να στοιχίσει τη ζωή σε 40 εκατομμύρια ανθρώπους μόνο στο Ανατολικό Μέτωπο .

Ένας ακόμη πόλεμος έχει ξεσπάσει στην ανατολική Ευρώπη που περιλαμβάνει εδαφικές κατακτήσεις. Αυτή τη φορά, για κάτι που ισοδυναμεί με μια φανταστική ιδέα ανάκτησης της δόξας μιας Ρωσικής Αυτοκρατορίας που απέτυχε παταγωδώς στις αρχές του περασμένου αιώνα, μόνο και μόνο για να ακολουθηθεί από μια εξίσου ελαττωματική Σοβιετική Ένωση που κατέρρευσε μετά από 70 χρόνια. Τώρα, το καθεστώς του Πούτιν απειλεί το μέλλον της Ρωσίας μετά από λίγες μόνο δεκαετίες, υποτάσσοντάς την κάτω από το βάρος της μνημειώδους κυβερνητικής και κοινωνικής διαφθοράς, ενώ διεξάγει έναν άδικο πόλεμο στην Ουκρανία. Τα διαδοχικά ρωσικά αυταρχικά καθεστώτα με τη συρρίκνωση της διάρκειας ζωής τους δεν προμηνύουν ένα άνετο μέλλον για ένα έθνος που φαινόταν να έχει πολλές υποσχέσεις. Είναι πιθανό οι ηγέτες της Ρωσίας τελικά να πέσουν θύματα της απάτης της δικής τους προπαγάνδας, η οποία αρχικά προοριζόταν για κατανάλωση μόνο από το ρωσικό κοινό και τον κόσμο γενικότερα.
Για τον Πούτιν και τη Ρωσία του, η ειρωνεία που έχει εκδηλωθεί πρόσφατα έχει λάβει τη μορφή της διεύρυνσης της στρατιωτικής συμμαχίας που τον αντιτίθεται. Τον Μάιο του 2022, λιγότερο από τρεις μήνες μετά την εισβολή του στην Ουκρανία, τόσο η Φινλανδία όσο και η Σουηδία υπέβαλαν αίτηση ένταξης στον Οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), αποκτώντας την ιδιότητα μέλους τον Απρίλιο του 2023 και τον Μάρτιο του 2024, αντίστοιχα. Ίσως χειρότερο για τον Πούτιν ήταν η δημιουργία αυτού που αποδείχθηκε ένας τρομερός εχθρός στα νότια σύνορά του. Μετά την εισβολή του στην Κριμαία το 2014, αρκετοί Ουκρανοί τάχθηκαν υπέρ μιας γεωπολιτικής προτίμησης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ΝΑΤΟ ώστε να την ενσωματώσουν στο σύνταγμα το 2019. Τέσσερις μήνες μετά την εισβολή του στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, μια έρευνα έδειξε ότι το 81% των Ουκρανών επιθυμούσε να ενταχθεί στην ΕΕ και το 71% να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Οποιοδήποτε συναίσθημα υπέρ της Ρωσίας μειώθηκε στο 2% και το έθνος έχει ενωθεί έντονα από τη δύση έως την ανατολή. Λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση του Πούτιν στη Ρωσία, όπου έχει διεκδικήσει αναγνώριση για την επαναφορά του έθνους του από την «άβυσσο» μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί αν μόλις τώρα το κατέστρεψε με το ίδιο του το χέρι.

Για τον έναν ή τον άλλο λόγο, εταιρικοί και παγκόσμιοι ηγέτες, καθώς και άλλοι με επιρροή, έχουν έλθει προς τη Ρωσία με την πάροδο του χρόνου για να αποκτήσουν προνόμια, αναγνώριση ή πλούτο με δική τους ευθύνη. Η σχέση με το καθεστώς του Πούτιν ήταν γεμάτη κινδύνους εξάρτησης, ακόμη και απώλειας εθνικής κυριαρχίας ή μοιραίων προσωπικών συνεπειών. Το να ανακοινώνεις ότι είσαι «φίλος» του Βλαντιμίρ Πούτιν είναι σαν να λες στον Βλαντιμίρ Πούτιν και στα μέλη του καθεστώτος του ότι είσαι απλώς ένας ακόμη «χρήσιμος ηλίθιος». Ο Πούτιν, όπως και αρκετοί από τους προκατόχους του που ανέλαβαν την ηγεσία της Ρωσίας, θεωρεί τη Δύση εχθρό του. Οποιοδήποτε επίπεδο ανησυχίας εκ μέρους του για την ευημερία σας ή του έθνους σας απουσιάζει από τη λίστα προτεραιοτήτων του.

Εκτός από το να επωφελείται από την δική του κατασκευασμένη κλεπτοκρατία, η ατζέντα του Πούτιν έχει επικεντρωθεί στην ανάκαμψη της Ρωσίας ως υπερδύναμης που πρέπει να φοβάται και να σέβεται παγκοσμίως, όπως θα ήθελε κάθε σοβινιστής. Στην αυταπάτη του, η ρωσική ιδιαιτερότητα βασιλεύει πάνω απ' όλα. Θα μπορούσατε ακόμη και να δεχτείτε ότι ένα τέτοιο εθνικιστικό συναίσθημα είναι αξιέπαινο μέχρι να συνειδητοποιήσετε ότι η επίτευξη του στόχου του συνεπάγεται τη θυσία της ευημερίας κάποιου άλλου, πιθανώς της δικής σας. Πράγματι, η εκδοχή της ιδιαιτερότητας του Πούτιν, περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε κανείς να πει για την Αμερική, περιλαμβάνει την κατάφωρη εισβολή σε γειτονικές κυρίαρχες χώρες. Σε συνδυασμό με αυτό, υπάρχει και η στρατηγική του να υπονομεύσει την πολιτική σταθερότητα και τον κοινωνικό ιστό των δυτικών εθνών, ιδίως των Ηνωμένων Πολιτειών (ΗΠΑ). Αυτό έχει συμπεριλάβει τη δημιουργία διεθνών οργανισμών ειδικά για να αποδυναμώσει τις δυτικές οικονομίες και τη γεωπολιτική τους θέση και να απειλήσει την ασφάλειά τους μέσω στρατιωτικών συμμαχιών και προσπαθειών τεχνολογικής υπεροχής.
«Η μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του αιώνα»
– Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, Ομιλία προς το Έθνος, 25 Απριλίου 2005· αναφερόμενος στην κατάρρευση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, 1991.
Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), μαζί με τα έθνη του Συμφώνου της Βαρσοβίας, έγινε η εκδοχή του 20ούαιώνα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (1721 – 1917) μέχρι τη διάλυσή της το 1991. Επιθυμώντας να αποσχιστούν από τον καταπιεστικό κυρίαρχό τους στη Μόσχα, τα έθνη του ανατολικοευρωπαϊκού μπλοκ (δηλαδή, του Συμφώνου της Βαρσοβίας) άδραξαν την ευκαιρία να ανακάμψουν όχι μόνο τις οικονομίες τους, που είχαν πενιχρήσει από τη σοβιετική πολιτική, αλλά και τις εθνικές τους αξιοπρέπειες. Στη συνέχεια, αναζήτησαν την ασφάλεια του ΝΑΤΟ προκειμένου να προστατευτούν από την υποτροπή ενός ακόμη ρωσικού ηγεμονικού εφιάλτη.
Δυστυχώς για τη Ρωσία, ο Πούτιν επέλεξε να αναστήσει την εκδοχή της αυτοκρατορίας του υποτάσσοντας πρώτα τις γειτονικές πρώην δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Κατασκεύασε μια κρίση στην Τσετσενία στις αρχές της προεδρίας του για να δικαιολογήσει μια ρωσική εισβολή, ισοπεδώνοντας την πρωτεύουσά της, το Γκρόζνι, σκοτώνοντας περισσότερους από 50.000 πολίτες και αφήνοντας ένα ιστορικό «αποτρόπαιων παραβιάσεων του ανθρωπιστικού δικαίου». Ένα καθεστώς μαριονέτας, με επικεφαλής τον Ραμζάν Καντίροφ, εγκαταστάθηκε και, κατά συνέπεια, συνέχισε τη συνεργασία με τη Μόσχα, διασφαλίζοντας την υποταγή του σε όλες τις υποθέσεις. Ακολούθησε η εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία το 2008 σε υποστήριξη μιας αυτονομιστικής εξέγερσης των κρατών της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Η Ρωσία προχώρησε στην ακατάλληλη αναγνώριση των κρατών ως ξεχωριστών αυτόνομων δημοκρατιών από τη Γεωργία. Επιπλέον, παρείχε στους πολίτες τους ρωσικά διαβατήρια με την περαιτέρω υπόνοια ότι ήταν ανεξάρτητα από τη γεωργιανή διακυβέρνηση. Μια διεθνής αποστολή διερεύνησης γεγονότων διευκρίνισε τη νομιμότητα των ισχυρισμών και διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε βάση για την ανακήρυξη των αυτονομιστικών κρατών ως ανεξάρτητων από τη Γεωργία.

Το υπόλοιπο της Γεωργίας ελέγχεται πλέον από ένα κυβερνών κόμμα, το Γεωργιανό Όνειρο, το οποίο ιδρύθηκε και επηρεάστηκε από τον φιλορώσο ολιγάρχη Μπιτζίνα Ιβανισβίλι, ο οποίος έχει απορρίψει πιστά τις φιλοδοξίες της πλειοψηφίας των Γεωργιανών να ενταχθούν στην ΕΕ. Η ανάλυση των βουλευτικών εκλογών της Γεωργίας τον Οκτώβριο του 2024 από το Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο φαίνεται επαρκής για να χαρακτηρίσει την τρέχουσα κυβέρνηση με επικεφαλής το κόμμα του Ιβανισβίλι ως παράνομη.
Η Επανάσταση του Μαϊντάν στην Ουκρανία το 2013-14 ήρθε ως αντίδραση στην απόφαση του τότε φιλορώσου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς να εγκαταλείψει τη συμφωνία υπέρ μιας συμφωνίας της τελευταίας στιγμής με τον Πούτιν, ο οποίος προσέφερε μετρητά και την υπόσχεση εκπτώσεων στο κόστος εισαγόμενης ρωσικής ενέργειας. Ο Γιανουκόβιτς εγκατέλειψε την προεδρία του όταν είδε ότι η κυβέρνησή του δεν είχε πλέον βάρη και έφυγε από τη χώρα αναζητώντας καταφύγιο στη Ρωσία. Ο Πούτιν, λίγο αργότερα, στις 27 Φεβρουαρίου 2014, σε αυτό που αναμφίβολα ήταν μια προσχεδιασμένη απάντηση στην απώλεια επιρροής της Ρωσίας στην Ουκρανία, ανέλαβε μια μυστική παραστρατιωτική επιχείρηση για την κατάληψη της Κριμαίας. Μετά από ένα βιαστικά διοργανωμένο δημοψήφισμα, η περιοχή προσαρτήθηκε παράνομα από τη Ρωσία. Εν τω μεταξύ, η ανατολική Ουκρανία μαστιζόταν από εχθροπραξίες που υποκινήθηκαν από τη Ρωσία και απείλησαν την οικονομία και την εδαφική της ακεραιότητα.
Η τελική προσπάθεια κατάληψης ολόκληρης της Ουκρανίας με μια άμεση ρωσική εισβολή έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο του 2022 με τον παράξενο ισχυρισμό ότι απαιτούσε αποναζιστικοποίηση. Τα αναρίθμητα ρωσικά εγκλήματα πολέμου που ακολούθησαν στις προσπάθειες απανθρωποποίησης και αποσταθεροποίησης της Ουκρανίας έχουν αποτύχει, όπως και η στρατιωτική στρατηγική, αφήνοντας την πολεμική οικονομία του Πούτιν κοντά στον στασιμοπληθωρισμό και τον ρωσικό λαό στερημένο από την ευημερία του.

Παρά τα εγκλήματα πολέμου της Ρωσίας, ηγέτες όπως ο Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας και ο Ρόμπερτ Φίτσο της Σλοβακίας έχουν επιλέξει να αγνοήσουν τις ταραγμένες ιστορίες των εθνών τους με τη Ρωσία και να εξαρτηθούν από ένα άλλο αποτυχημένο ρωσικό αυταρχικό καθεστώς και τον δεσπότη του. Τόσο η Σλοβακία όσο και η Ουγγαρία έχουν τεθεί υπό αυξημένο έλεγχο από την ΕΕ για την ολίσθησή τους σε μια ανελεύθερη διακυβέρνηση από τους αντίστοιχους ηγέτες τους και ενδέχεται να αντιμετωπίσουν την απέλασή τους επειδή εγκατέλειψαν τις αρχές της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Σε αντάλλαγμα για τις σχέσεις τους με τη Ρωσία του Πούτιν, είναι απίθανο να λάβουν μεγάλη συμπάθεια από το καθεστώς του υπό τις παρούσες συνθήκες του πολέμου στην Ουκρανία. Αντίθετα, καθώς το οικονομικό του ρολόι και η εγχώρια δημοτικότητά του χτυπούν προς τα κάτω, ο Πούτιν επικεντρώνεται με κάποια απελπισία στο να κερδίσει έδαφος στην Ουκρανία, προετοιμαζόμενος για τις αναμενόμενες διαπραγματεύσεις που προτείνονται για τον τερματισμό του πολέμου για τον οποίο παραμένει εξ ολοκλήρου υπεύθυνος. Επιπλέον, ο Πούτιν έχει δείξει την πρόσφατη έλλειψη ενδιαφέροντος για προηγούμενες δεσμεύσεις, όπως στο πρόσφατο φιάσκο στη Συρία. Κάποιος θα μπορούσε να πει το ίδιο για τη Βενεζουέλα, όπου υπάρχει παρόμοια εξάρτηση από τη Ρωσία από το παράνομο δικτατορικό καθεστώς.
Η απάτη είναι θέμα συνήθειας για το καθεστώς του Πούτιν, όπως ήταν και για το καθεστώς του Χίτλερ, είτε για εσωτερική κατανάλωση είτε για να κατευνάσει τις διεθνείς ανησυχίες. Παρά τις σαφείς ενδείξεις εδώ και αρκετούς μήνες για τις προθέσεις της Ρωσίας να εισβάλει στην Ουκρανία, όταν οι δυνάμεις της άρχισαν να συγκεντρώνονται κατά μήκος των συνόρων της Ουκρανίας, τα ψέματα του Κρεμλίνου επιβεβαιώθηκαν τελικά τον Φεβρουάριο του 2022.Συνεχίστηκαν διάρκεια του πολέμου. Η μακροχρόνια συνήθεια της εκτεταμένης παραπληροφόρησης και προπαγάνδας που σχετίζεται με τις ρωσικές πολιτικές και δραστηριότητες είναι γνωστή και βαθιά ριζωμένη σε τέτοιο βαθμό που οι κρατικές δηλώσεις θα πρέπει να αγνοούνται αυτόματα ως παραπλανητικές στην καλύτερη περίπτωση.
Δεν είναι σαφές ποιες είναι οι προθέσεις του εκλεγμένου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με τα σχέδιά του για τον τερματισμό του πολέμου της Ρωσίας. Η ιδέα που προβλήθηκε για τον τερματισμό του σε μια μέρα δεν ήταν λεπτομερής , αλλά συνοδεύεται από την υπονοούμενη παραχώρηση εδαφών στην Ουκρανία σε κάποιον που υποκίνησε τον πόλεμο - μια γέφυρα που ίσως είναι πολύ μακριά για την Ουκρανία. Τροφοδοτούν μια τέτοια ιδέα οι φαινομενικά υπερβολικοί ισχυρισμοί ότι η Ουκρανία είχε «χάσει» 400.000 στρατιώτες κατά τη διάρκεια του πολέμου, αν με τον όρο «χαμένοι» εννοεί «νεκρούς». Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται ανειλικρινές εκ μέρους του εκλεγμένου προέδρου να μιλάει για τέτοιες ανθρώπινες απώλειες, καθώς είναι περισσότερο γνωστός ως συναλλακτικός παράγοντας παρά για ανθρωπιστικές αρετές. Από τη ρητορική απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στην ευθύνη της Ρωσίας για τον πόλεμο, την αδυναμία της να τερματίσει τον πόλεμο, την αποτυχημένη οικονομία της και, το πιο ανησυχητικό, το μίσος προς τις ΗΠΑ και τη Δύση. Ο Πούτιν δεν έχει περισσότερο σεβασμό για τον κ. Τραμπ από ό,τι για τον Πρόεδρο Μπάιντεν, καθώς και οι δύο ανήκουν στις ΗΠΑ και ως εκ τούτου παραμένουν υπόλογοι για τα παλαιότερα αντιληπτά παράπονά τους που διαπράχθηκαν κατά της Ρωσίας. Με λίγα λόγια, θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το ένα ή το άλλο προς όφελός του όποτε είναι δυνατόν.
Ο απόστρατος υποστράτηγος Keith Kellogg είναι ο ειδικός απεσταλμένος του εκλεγμένου προέδρου Trump για την Ουκρανία και τη Ρωσία. Ο Kellogg πιστεύει στη θεωρία του «επεκτατισμού του ΝΑΤΟ» ως την απειλή για τη Ρωσία που ξεκίνησε τον πόλεμο στην Ουκρανία, ένα συναίσθημα παρόμοιο με αυτό που προκαλούν άλλοι, σαν τα έθνη της Ανατολικής Ευρώπης με κάποιο τρόπο να εξαναγκάστηκαν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Η Ουκρανία μοιραζόταν τους ίδιους φόβους με αυτά τα άλλα έθνη, ότι η ατζέντα του Πούτιν είχε ως στόχο την άσκηση επιρροής στην κοινωνία της, είτε το ΝΑΤΟ ήταν μέρος της εικόνας είτε όχι. Δεν είναι σαφές σε τι οι συζητήσεις του Elon Musk με τον Πούτιν, αλλά αναμφίβολα θα προσθέσουν σε ορισμένες απαιτήσεις προς τον κ. Trump.
Ο Kellogg, ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου Πολιτικής America First (AFPI), υποστηρίζει ότι η αμερικανική εξωτερική πολιτική πρέπει να προσανατολίζεται προς τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας. Αφήνοντας στην άκρη την ηθική και τις δημοκρατικές αρχές, φαίνεται αποφασισμένος να υιοθετήσει μια συναλλακτική προσέγγιση με τον Πούτιν, τον εγκληματία πολέμου, και να παραχωρήσει ουκρανικό έδαφος στη Ρωσία σε αντάλλαγμα για τη συμφωνία της τελευταίας για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας και την ψεύτικη ελπίδα για μελλοντική ασφάλεια έναντι περαιτέρω επιθετικότητας. Καταρχάς, η οικονομία της Ρωσίας δεν είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει την ανάκαμψη της Ουκρανίας και η εξάρτηση τόσο από τον λόγο του Πούτιν όσο και από τις μελλοντικές πωλήσεις ενέργειας της Ρωσίας είναι στην καλύτερη περίπτωση μια εύθραυστη πρόταση. Η ταχεία επίλυση του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι καταδικασμένη να μην είναι αποτελεσματική εάν δεν επιτύχει τους στόχους του Πούτιν , οι οποίοι δεν έχουν ακόμη καθοριστεί, δεδομένης της τρέχουσας δύσκολης κατάστασής του στο εσωτερικό και των πιθανοτήτων του στο πεδίο της μάχης. Πρόσφατες ενδείξεις δείχνουν ότι η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον για μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων.
Για την Ουκρανία, η βιωσιμότητα και η αυτονομία της ως έθνος, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομία της, τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια και την αυτοδιάθεσή της, απαιτεί πλήρη αποκατάσταση του εδάφους της, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας, ευθυγράμμιση με την ΕΕ και επανεξοπλισμό, ώστε να είναι λυπηρό για οποιοδήποτε έθνος να σκεφτεί να την προσπεράσει. Ήταν λάθος εκ μέρους του AFPI να επέκρινε τις προσπάθειες των ΗΠΑ να παράσχουν την απαραίτητη υποστήριξη στην Ουκρανία όταν έπεσε θύμα μιας απρόκλητης επίθεσης από τη Ρωσία. Παρά το γεγονός ότι αναφέρθηκε ότι ο Πούτιν έλαβε την απόφασή του να εισβάλει στην Ουκρανία ένα χρόνο νωρίτερα, είναι πολύ πιθανό ότι η ιδέα της ανασύστασης κάποιας εκδοχής της αυτοκρατορίας του ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, όταν εξέφρασε την παράλογη ιδέα ότι η Ουκρανία ήταν απλώς ένα δημιούργημα του Λένιν και του Στάλιν κατά τον προηγούμενο αιώνα. Στην πραγματικότητα, στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, ο Πούτιν ανακοίνωσε δημόσια ότι η Ουκρανία δεν ήταν κράτος. Η επικρατούσα άποψη, ωστόσο, λέει ότι η προέλευση της Ουκρανίας χρονολογείται στον 9οαιώνα και προηγείται αυτής της Ρωσίας.

Είναι ατυχές το γεγονός ότι μεγάλο μέρος των πρόσφατων σχολίων στη Δύση σχετικά με την παύση του πολέμου έχει επικεντρωθεί σε αυτά που είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει η Ουκρανία αντί να εξετάσει τον καλύτερο τρόπο για να τερματίσει τη σύγκρουση προς όφελός της. Η ιστορία που πρόκειται να γραφτεί για αυτόν τον πόλεμο δεν θα πρέπει να καταγράφει πώς ο επιτιθέμενος ανταμείφθηκε για μια εγκληματική επιχείρηση και ένα κάποτε κυρίαρχο έθνος αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει και ίσως τελικά να πάψει να είναι έθνος. Μια τέτοια ιστορία σίγουρα θα ντρόπιαζε για πάντα όσους συμμετείχαν στην προσπάθεια επειδή εξαπατήθηκαν για άλλη μια φορά από την νευρική συμπεριφορά ενός αποδυναμωμένου απατεώνα, όπως ακριβώς συνέβη μετά την προαναφερθείσα Συμφωνία του Μονάχου του 1938. Ωστόσο, έχει προβληθεί ένα μάλλον βασανισμένο επιχειρηματικό επιχείρημα στο οποίο η Ρωσία θα ήταν σε μεγάλο βαθμό ελεύθερη να συνεχίσει τις δραστηριότητές της ως συνήθως, υπό την προϋπόθεση σημαντικών παραχωρήσεων από την Ουκρανία και τη Δύση, προσφέροντας ταυτόχρονα την ευκαιρία σε επιλεγμένες δυτικές ελίτ να κερδίσουν σημαντικά στη διαδικασία.
Δεν έχει κάτι να προσφέρει η Ουκρανία στη Δύση; Ποιος δεν θα την ήθελε στο πλευρό του ως σύμμαχο, αφού έχει επιδείξει στον κόσμο τις καινοτόμες στρατιωτικές της ικανότητες, το θάρρος και την επιμονή της ενάντια σε έναν εχθρό τρεις φορές το μέγεθός της; Ποιος καταλαβαίνει τη ρωσική στρατηγική νοοτροπία καλύτερα από οποιονδήποτε δυτικό έθνος; Η ανοικοδόμηση ενός τέτοιου έθνους δεν θα ωφελούσε μόνο το ίδιο, αλλά και όσους υποστήριξαν την άμυνά του και που πιθανότατα θα συμμετείχαν στην προσπάθεια των αποζημιώσεών του. Η χρηματοδότηση θα συνεχιζόταν όπως έχει κάνει μέχρι τώρα, αντλώντας τους τόκους που αποκτήθηκαν από τα παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία μέχρι την ολοκλήρωση της ανοικοδόμησης. Η πραγματική δήμευση αυτών των περιουσιακών στοιχείων θα επιτάχυνε την προσπάθεια. Οι ξένες εταιρικές συνεργασίες με την ουκρανική βιομηχανία θα έφερναν σημαντικές επενδύσεις σε ένα περιβάλλον πλούσιο σε γεωργικά προϊόντα, ενεργειακούς πόρους, ιδίως σχιστολιθικό αέριο, και κοιτάσματα ορυκτών , και την υπόσχεση σημαντικού κέρδους. Τα αποθέματα ουρανίου της Ουκρανίας είναι τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, ενώ το σιδηρομετάλλευμα, το τιτάνιο και το μαγγάνιο κατατάσσονται δεύτερα. Κατά τα άλλα, τα μεγάλα κοιτάσματα λιθίου, γραφίτη και σπάνιων γαιών περιλαμβάνονται στα 117 από τα 120 πιο χρησιμοποιούμενα ορυκτά παγκοσμίως. Μια αυτάρκης Ουκρανία θα συνέχιζε τον ρόλο της ως παγκόσμιος προμηθευτής τροφίμων και θα συνεργαζόταν με τις ΗΠΑ και τη Δύση σε έναν αριθμό ευκαιριακών επιχειρήσεων στο μέλλον, πολύ πιο αξιόπιστη από ό,τι έχει αποδειχθεί η Ρωσία.
Από γεωπολιτική και εμπορική στρατηγική άποψη, μια κυρίαρχη, αυτάρκης Ουκρανία θα μπορούσε να συνάψει συμφωνίες που παρέχουν σε λιμάνια βαθέων υδάτων στην Οδησσό ή την Κριμαία, όπου βρίσκονται λιμάνια βαθέων υδάτων στη Σεβαστούπολη, τη Γιάλτα, τη Θεοδοσία και το Κερτς. Η διαθεσιμότητα ενός ή περισσότερων λιμένων μπορεί να συμφωνηθεί ως μέρος μιας συμφωνίας Lend-Lease σε μερική αποπληρωμή της οικονομικής υποστήριξης που έχει παρασχεθεί μέχρι στιγμής από τις ΗΠΑ και τη Δύση. Η άρνηση του ρωσικού ελέγχου της Κριμαίας θα τερματίσει την πρακτική της Ρωσίας να παρεμποδίζει ή να απαγορεύει τη θαλάσσια ναυτιλία, ενώ επιλέγει να διεξάγει ναυτικές ασκήσεις ή να παρεμβαίνει στην παροχή της απαραίτητης διανομής τροφίμων παγκοσμίως.
Είναι ενδιαφέρον ότι τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Ρωσίας ανέφεραν ότι το ΝΑΤΟ σχεδίαζε να εισβάλει στην Κριμαία και ότι η Ρωσία ήταν επομένως περαιτέρω δικαιολογημένη για την κατοχή και την προσάρτησή της. Το επιχείρημα ήταν γελοίο, καθώς δεν υπήρχε κανένας λόγος για το ΝΑΤΟ να αναλάβει μια τέτοια επιχείρηση. Η Ουκρανία απείχε πολύ από το να εξεταστεί για ένταξη και, για δύο δεκαετίες, το ΝΑΤΟ είχε ήδη παρουσία στις χώρες της Βαλτικής που γειτνιάζουν με τη Ρωσία και στην πραγματικότητα πολύ πιο κοντά στη Μόσχα. Ωστόσο, τώρα που η ρωσική απάτη έχει αποκαλυφθεί και οι παράνομες προθέσεις της έχουν αποδειχθεί με την εισβολή της στην Ουκρανία, ένα επιχείρημα για ένα τέτοιο σενάριο μπορεί να φαίνεται κατάλληλο. Σε περίπτωση που η Ουκρανία προωθήσει την αίτησή της για ένταξη στο ΝΑΤΟ, η Κριμαία θα παρείχε μια στρατηγικά ιδανική τοποθεσία για την ίδρυση ενός στρατιωτικού φρουρίου που θα βοηθούσε στην εξασφάλιση μακροπρόθεσμης εγγύησης κατά της ρωσικής επιθετικότητας, παρέχοντας παράλληλα πρόσθετη ασφάλεια στην ανατολική πλευρά της, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας.
Κατά κάποιο τρόπο, η διεθνής διπλωματία έχει παράσχει τη δυνατότητα επίλυσης συγκρούσεων όπου τα αποτελέσματα δεν έχουν αποφασιστεί με στρατιωτική εμπλοκή. Σε αρκετές περιπτώσεις, ωστόσο, έχει καταφέρει μόνο να δημιουργήσει μια ηρεμία στη διαμάχη, επαρκή σε χρόνο ώστε ο επιτιθέμενος να επανεξοπλιστεί και να επιστρέψει στην αρχικά καθορισμένη ατζέντα. Υπάρχουν δύο ζητήματα που αντιμετωπίζουν ο Πούτιν και η Ρωσία. Το πρώτο επικεντρώνεται στην απαίτηση του Πούτιν να υποταχθεί η Ουκρανία στο σύνολό της, καθώς πιστεύει ότι απλώς δεν είναι άξια να υπάρχει ξεχωριστά από τη Ρωσία. Το έχει αποδείξει αυτό με την απαγωγή μεγάλου αριθμού Ουκρανών παιδιών, με την αδιάκριτη καταστροφή πολιτικών υποδομών, με τον εκτοπισμό και τη δολοφονία του λαού της και με την απανθρωποποίησή του. Το δεύτερο αφορά την ανάγκη του Πούτιν να εκπληρώσει την μακροχρόνια αυταπάτη του να επιστρέψει τη Ρωσία στο καθεστώς ενός έθνους που έχει σημασία στην παγκόσμια σκηνή, παρά την αποτυχία του να της παράσχει τα θεμέλια που θα εγγυώνταν τη βιωσιμότητά του. Απομένει με έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδίσει, αλλά έναν πόλεμο που πρέπει να συνεχίσει.
Αν πρόκειται να υπάρξει ένα δίκαιο συμπέρασμα, όχι ένα συμπέρασμα συναίνεσης όπου «όλοι συμφωνούν να λένε συλλογικά αυτό που κανείς δεν πιστεύει ατομικά», τότε ο επιτιθέμενος πρέπει να αναγκαστεί να αποδεχτεί την πραγματικότητα των πράξεών του και να αποδεχτεί το μόνο αποτέλεσμα που του προσφέρεται, δηλαδή να μην του δώσει τίποτα. Ας είναι αυτό κατανοητό από όλες τις άλλες κακόβουλες οντότητες που επιλέγουν να συμπεριφέρονται με παρόμοιο εγκληματικό τρόπο.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2025. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.