Είναι σύνηθες σε μια παρατεταμένη σύγκρουση να βλέπουμε προσεγγίσεις που προσπαθούν να επιτύχουν αυτό που θεωρείται λογικός συμβιβασμός. Η πρόθεση είναι να αποφευχθεί περαιτέρω ταλαιπωρία, αλλά πολύ συχνά η εν λόγω σύγκρουση έχει εκτελεστεί αδικαιολόγητα ως μέρος μιας ατζέντας από έναν σαφή επιτιθέμενο. Ορισμένοι ειδικοί θα δηλώσουν το αναπόφευκτο ενός συγκεκριμένου αποτελέσματος μιας σύγκρουσης βασιζόμενοι σε απλές μετρήσεις που σχετίζονται με το μέγεθος του πληθυσμού, τις στρατιωτικές εφεδρείες και την παραγωγική ικανότητα. Αυτές συνήθως επιχειρηματολογούν υπέρ του επιτιθέμενου. Στη διαδικασία, παραμερίζουν τις συνέπειες για το θύμα της επιθετικότητας και τη μελλοντική επισφαλή κατάστασή του. Επιτρέπουν στην παγκόσμια τάξη να προχωρήσει χωρίς να αναγνωρίζουν ότι η ρίζα του προβλήματος παραμένει όπως ήταν από την αρχή.
Με αυτόν τον τρόπο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν κερδίζει ένα αξιόλογο μέρος της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης της Κριμαίας, και η Ρωσία χαίρεται που ο δικτάτοράς της πέτυχε για άλλη μια φορά τον στόχο του να ανακτήσει ένα άλλο τμήμα της πρώην ανενεργής Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά καθώς τα έθνη σπεύδουν να αποδεχτούν συμβιβασμούς που δεν ταιριάζουν στην τελική τους ευημερία. Η παραχώρηση εδαφών για την ειρήνη στην Ουκρανία αποτελεί μια απειλητική προοπτική για το μέλλον στα μάτια των χωρών της Βαλτικής και εκείνων της ανατολικής Ευρώπης. Αντί να πληρώσει για αποζημιώσεις, ο Πούτιν ή το καθεστώς που αναπόφευκτα θα τον ακολουθούσε θα ήταν υποχρεωμένοι να ολοκληρώσουν το έργο τους για το υπόλοιπο της Ουκρανίας, ενώ μια σαστισμένη Δύση σκέφτεται την επόμενη λανθασμένη αντίθεσή της στη ρωσική επιθετικότητα και τις ρεβανσιστικές της φιλοδοξίες.

Η δειλία με την οποία η κυβέρνηση Μπάιντεν αντιμετώπισε τη ρωσική επιθετικότητα έχει προωθήσει την ιδέα ότι της λείπει το σθένος και η ηγεσία για να αποτρέψει τις προσπάθειες των αυταρχικών καθεστώτων στην επιδίωξή τους να καταλάβουν την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ διεθνή τάξη. Η επερχόμενη κυβέρνηση Τραμπ, με τη ρητορική της, είναι έτοιμη να ολοκληρώσει την αντίληψη ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν την κάποτε ισχυρή θέση τους ως θεματοφύλακας μιας παγκόσμιας τάξης και συνθηκολογούν με έναν μακροχρόνιο αντίπαλο που κατάφερε να τις ξεπεράσει παρά τη δική του επισφαλή κατάσταση πραγμάτων.
Η ειρωνεία σε αυτή την περίπτωση εκφράζεται από τη συγκριτική στρατιωτική και βιομηχανική ισχύ των ΗΠΑ με την ραγδαία άνοδο της οικονομίας τους και το τρέχον ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) των 29,35 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό ξεπερνά κατά πολύ την ανάρμοστη συμπεριφορά μιας ρωσικής στρατιωτικής μηχανής που είναι ανίκανη να διατηρήσει τις προσπάθειές της χωρίς τη βοήθεια ξένων μαχητών και μια ανεπαρκή βιομηχανική βάση που δεν είναι σε θέση να διατηρήσει την παραγωγή για να αντισταθμίσει τις σημαντικές απώλειές της στο πεδίο της μάχης. Η οικονομία της Ρωσίας αντιμετωπίζει μια επιδεινούμενη κατάσταση που επιδεινώνεται από τον αυξανόμενο πληθωρισμό, ο οποίος βρίσκεται επί του παρόντος στο 9,1% και τροφοδοτείται περαιτέρω από τις αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες σε συνδυασμό με την έλλειψη εργατικού δυναμικού και τις αναπόφευκτες αυξήσεις μισθών, μεταξύ άλλων ανησυχιών.
Τα επιτόκια αυξήθηκαν πρόσφατα από την Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας στο 21%, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη τη διατήρηση των τρεχουσών στρατιωτικών δαπανών μακροπρόθεσμα. Από όσο καλύτερα μπορεί να προσδιοριστεί, μια εκτίμηση του τρέχοντος ΑΕΠ της Ρωσίας ανέρχεται σε περίπου 2,18 τρισεκατομμύρια δολάρια , λιγότερο από το ένα δέκατο αυτού των ΗΠΑ, αφήνοντας στην άκρη αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο προϋπολογισμός της εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές πετρελαίου, οι οποίες, παρά τις κυρώσεις, συνεχίζονται με τη βοήθεια ενός σκιώδους στόλου δεξαμενόπλοιων και τις προσπάθειες συνεργών τρίτων χωρών που διυλίζουν το πετρέλαιο για αποστολή αλλού. Για να αντιμετωπιστεί αυτό, οι δυτικές κυρώσεις έχουν αυστηροποιηθεί περαιτέρω τον τελευταίο χρόνο για να αντιμετωπιστούν οι παράνομες τακτικές που χρησιμοποιεί το ρωσικό καθεστώς. Συνειδητοποιώντας ότι οι συμβατικές κυρώσεις έχουν όρια όσον αφορά τη συνολική αποτελεσματικότητα, η Ουκρανία έχει επικεντρωθεί στην καταστροφή των διυλιστηρίων και των αποθηκών πετρελαίου της Ρωσίας χρησιμοποιώντας κυρίως οπλισμένα drones. Εκτός από τον αντίκτυπο που θα μπορούσε να είχε μια τέτοια εκστρατεία στις συνολικές εξαγωγές πετρελαίου, έχει επιβληθεί ένα σημαντικό πρόσθετο κόστος για βιομηχανικές επισκευές σε μια εποχή που η εισαγωγή ανταλλακτικών έχει γίνει πιο δύσκολη
Οι εσωτερικές ανησυχίες της Ρωσίας έχουν γίνει αισθητές ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο. Η οικονομική κατάσταση στη Ρωσία έχει απειλήσει τη μεγαλύτερη κατασκευαστική εταιρεία της, την Samolet, με τις πωλήσεις να μειώνονται κατά 44% το τρίτο τρίμηνο του 2024 και το περιθώριο καθαρού κέρδους να έχει ήδη μειωθεί στο 1,5% μέχρι τα μέσα του έτους. Ο κατασκευαστικός κλάδος φέρεται να ήταν ένας από τους πρώτους που υπέστησαν ζημιές από την αξιοσημείωτη αύξηση του κόστους πίστωσης και τις ελλείψεις υλικών. Άλλες επιχειρήσεις εμφανίζονται στα πρόθυρα της ίδιας μοίρας και, ανησυχητικά, ακόμη και ο τομέας της στρατιωτικής βιομηχανίας πλησιάζει στην ικανότητά του να εξυπηρετήσει το χρέος του. Η υπερβολική εστίαση της κυβέρνησης στον πόλεμο θα την οδηγήσει σε αδυναμία να αποτρέψει τις μεγαλύτερες εταιρείες της από την πτώχευση.

Έχει κανείς την αίσθηση ότι οι ειδήσεις από το πεδίο της μάχης έχουν εδώ και καιρό ξεπεράσει την αποκάλυψη της δεινής κατάστασης της οικονομίας της Ρωσίας. Με το 7,5% του ΑΕΠ της να αφιερώνεται πλέον στην πολεμική βιομηχανία και με την τρέχουσα ικανότητα της Ρωσίας να διατηρεί τις προμήθειες στρατιωτικής τεχνολογίας καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται, η μάλλον έγχρωμη απεικόνιση της δραστηριότητας στο πεδίο της μάχης από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης έχει μεταδοθεί επαρκώς ώστε να παρέχει στο κοινό λόγο να συνεχίσει την «ειδική στρατιωτική της επιχείρηση». Αυτό συμβαίνει παρά την αύξηση της λιανικής τιμής των αυγών κατά 61,4% το 2023, σταθεροποιούμενη στις αρχές του 2024 μόνο και μόνο για να αυξηθεί ξανά κατά 30-35% αργότερα μέσα στο έτος. Η λιανική τιμή του βουτύρου αυξήθηκε επίσης κατά 27,5% κατά τη διάρκεια του 2024, κυμαινόμενη μεταξύ 2,90 και 3,87 δολαρίων ανά λίβρα. Το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα ως μέτρο του βιοτικού επιπέδου έχει μειωθεί σημαντικά, με τα τέλη κοινής ωφέλειας να αυξάνονται κατά 7,1% μέχρι σήμερα και τα αυξημένα τέλη δανεισμού.
Ο Πούτιν έχει μπει σε μια κούρσα ελπίζοντας να επιβιώσει έναντι της Δύσης, αλλά το χρονικό διάστημα για την επίτευξη του στόχου του, δηλαδή τουλάχιστον να διατηρήσει τα ουκρανικά εδάφη που βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, συρρικνώνεται ραγδαία. Το πρόβλημά του είναι περισσότερο οικονομικό παρά στρατιωτικό, παρά την εδαφική απώλεια στην περιοχή Κουρσκ της Ρωσίας, την αργή πρόοδο που έχει σημειώσει στην περιοχή Ντονμπάς και τη σταδιακή απομόνωση της Κριμαίας από την Ουκρανία, μετά την καταστροφή του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.
Παρά την ανεξήγητη αυτοσυγκράτηση της κυβέρνησης Μπάιντεν στο να προσφέρει στην Ουκρανία τη δυνατότητα να ξεπεράσει τον μεγαλύτερο αντίπαλό της, κατάφερε να ματαιώσει τις φιλοδοξίες του Πούτιν κατά τη διάρκεια σχεδόν τριών ετών. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, έχει εξαντλήσει σοβαρά τη συμβατική στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας, η οποία εκδηλώνεται από τον εκπληκτικό αριθμό απωλειών στρατευμάτων, την απώλεια του κάποτε σημαντικού οπλοστασίου και την εκτεταμένη καταστροφή των πυρομαχικών της. Θα ανταμειφθεί τώρα η Ουκρανία από τη Δύση και τους ειδικούς της παραχωρώντας το έδαφός της προκειμένου να κατευνάσει τον νταή της γειτονιάς; Επιπλέον, θα μείνει η Ευρώπη αντιμέτωπη με μια συνεχή απειλή από τη Ρωσία, αναγκάζοντάς την να αποστρέψει το βλέμμα της από τις ΗΠΑ και να επανεξετάσει τις σχέσεις της με την Κίνα, άλλα ασιατικά έθνη, τη Νότια Αμερική και την Αυστραλία, καθώς χτίζει τη δική της αμυντική υποδομή;
Για να αξιολογήσουμε τις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση σήμερα, αξίζει να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να εξετάσουμε ένα δόγμα με τίτλο «Σχέδιο Ρωσία», που δημοσιεύθηκε κατά τη διάρκεια της πρώιμης θητείας του Πούτιν ως Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Παρέχει μια προοπτική για να κρίνουμε τις συνθήκες όπως τις βλέπουμε τώρα, στο πλαίσιο όσων προτάθηκαν από το καθεστώς του πριν από σχεδόν δύο δεκαετίες στον πρώτο τόμο του έργου. Αυτή η πλέον πεντάτομη συλλογή περιλαμβάνει τα στοιχεία της εθνικής ιδεολογίας της Ρωσίας, όπως ορίζονται από το καθεστώς του Πούτιν, και χρησιμεύει ως βάση για τη συμπεριφορά του ως ηγέτη της Ρωσίας στον τομέα των παγκόσμιων υποθέσεων.
Το έργο, αν και δημοσιεύτηκε ανώνυμα, σχεδιάστηκε εντός του Κρεμλίνου με τον πρώτο τόμο να κυκλοφορεί το 2005. Περιφρονεί ανοιχτά τη δημοκρατία όπως εφαρμόζεται στις ΗΠΑ και τη Δύση και υποστηρίζει μάλλον την αυταρχική διακυβέρνηση από έναν μόνο ηγέτη που επιλέγεται από τη ρωσική πολιτική και κοινωνική ελίτ για την εξαιρετική κοσμοθεωρία του. Ισχυρίζεται ότι δεν αναγνωρίζει καμία διαφορά μεταξύ των αρκετών διαδοχικά εκλεγμένων προεδρικών διοικήσεων των ΗΠΑ, είτε Δημοκρατικών είτε Ρεπουμπλικανών, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν για να επιτύχουν τον ίδιο σκοπό. Το έργο συνεχίζει υποδεικνύοντας ότι η πραγματική εξουσία στις ΗΠΑ ασκείται από μια ελίτ και η ίδια η εκλογική διαδικασία αντιμετωπίζεται ως απάτη, καθώς ο μέσος ψηφοφόρος είναι ανίκανος να κάνει μια έξυπνη επιλογή και «δεν μπορεί να συνδέσει τη σχέση μεταξύ των εκλογών και των ατυχιών τους σε μια ενιαία αλυσίδα». Εκφράζεται θυμός ιδιαίτερα προς τις ΗΠΑ για τις προσπάθειές τους να εκμεταλλευτούν τους Ρώσους πολίτες μέσω της δυτικής προπαγάνδας τους, υπονομεύοντας έτσι την ασφάλεια του κράτους.

Ένα πράγμα γίνεται ξεκάθαρο. Ο Πούτιν και το Κρεμλίνο του μισούν τις ΗΠΑ ανεξάρτητα από το ποια κυβέρνηση είναι υπεύθυνη. Έχουν χρησιμοποιήσει όλα τα διαθέσιμα μέσα για να απειλήσουν την κοινωνική τους συνοχή, να σπείρουν φυλετικό και πολιτιστικό διχασμό και να δημιουργήσουν τόσο αβεβαιότητα όσο και δυσπιστία προς την κυβέρνησή της. Η ρωσική κυβέρνηση είναι μια κακόβουλη οντότητα που θα συνεχίσει την εκστρατεία της για να βλάψει την Αμερική. Ο στόχος που καθορίστηκε νωρίς στην προεδρία του Πούτιν ήταν να απομακρύνει τις ΗΠΑ από την ηγετική τους θέση στην παγκόσμια σκηνή, να μειώσει την οικονομική τους επιρροή μέσω της δημιουργίας μιας ανταγωνιστικής διεθνούς τάξης που θα υπονομεύσει την ισχύ των ΗΠΑ παγκοσμίως. Όπως ακριβώς ο Πούτιν δεν ήταν φίλος της κυβέρνησης Μπάιντεν, έτσι δεν θα είναι και αξιόπιστος φίλος της κυβέρνησης Τραμπ.
Είναι παράλογο να πιστεύουμε ότι ο Πούτιν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγματεύσεων για να απομακρυνθεί από την αποστολή του. Θα παραμείνει πιστός στην πρωταρχική του δέσμευση να προωθήσει τη Ρωσία εις βάρος των δηλωμένων εχθρών του, συμπεριλαμβανομένης της Αμερικής του Τραμπ. Οι μέθοδοί του αψηφούν το διεθνές δίκαιο και δεν πρέπει να γίνονται ανεκτές, αλλά μάλλον να τερματίζονται χωρίς περαιτέρω συζήτηση για διαπραγμάτευση με κάποιον του οποίου η ατζέντα παραμένει κρυφή.
Αφήνοντας κατά μέρος την ηθική επιταγή της αντιμετώπισης μιας εγκληματικής επιχείρησης που είναι η σημερινή Ρωσία, υπάρχει περισσότερο από επαρκής λόγος να λογοδοτήσει για την απροκάλυπτη επιθετικότητά της. Κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί γιατί ένα πολιτισμένο έθνος θα έπρεπε να ανέχεται ένα αδίστακτο κράτος να ασκεί στρατιωτική κυριαρχία πάνω σε ένα άλλο χωρίς αιτία. Πρέπει να γίνονται δεκτές απειλές αυτού του μεγέθους ως γεγονός σε έναν νέο κόσμο που τώρα αποτελείται από μια σειρά αυταρχικών καθεστώτων ικανών για παρόμοια συμπεριφορά; Ή μήπως υπάρχει κάποιο επιχείρημα που πρέπει να προβληθεί για να νικήσουμε τη Ρωσία τώρα, να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που έχει προκαλέσει, να εξαλείψουμε την απειλή να αποσταθεροποιήσει την Ευρώπη και, ειλικρινά, τον κόσμο και να επαναφέρουμε μια παγκόσμια τάξη που παρέχει ασφάλεια έναντι των ιμπεριαλιστικών σχεδίων - μια σκέψη ίσως για τον ηγέτη του ελεύθερου κόσμου.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση
Μία σκέψη για το «Οι επικριτές και το μέλλον της Ουκρανίας»
Τα σχόλια είναι κλειστά.