Δεν υπάρχει γκρίζα ζώνη εδώ. Οι προθέσεις και η συμπεριφορά του Βλαντιμίρ Πούτιν προσδιορίζουν έναν εγκληματία με την ιδιότητα που αποδίδεται στους πιο κραυγαλέους δράστες πολέμου και δεινών που η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να ανασύρει για άλλη μια φορά. Τώρα, στον τρίτο χρόνο πολέμου στην Ουκρανία, ο Πούτιν έχει παραδώσει το σαστισμένο έθνος του σε μια καταστροφική στρατιωτική εκστρατεία που το έχει ντροπιάσει παγκοσμίως. Αυτή η ντροπή δεν έγκειται μόνο στις φρικαλεότητες που διέπραξε η Ρωσία, οι οποίες συνεχίζουν να καταγράφονται, αλλά και στην αποκάλυψη ότι στην πραγματικότητα δεν έχει την ικανότητα να διεξάγει αποτελεσματικά έναν πόλεμο. Σε αυτή την αμηχανία, ο Πούτιν κατέφυγε σε απειλητικές πυρηνικές επεμβάσεις για να σωθεί από έναν πολύ μικρότερο μη πυρηνικό εχθρό που έχει ξεγελάσει τις δυνάμεις του τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα. Όλα αυτά έρχονται μπροστά σε μια επικείμενη εσωτερική καταστροφή που προκαλείται από μια οικονομία πολέμου που δεν μπορεί να διατηρηθεί.
Μόλις αναγνωρίστηκε ότι η Ουκρανία με την ηγεσία της θα κρατούσε τη θέση της, οι Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ), οι παγκόσμιοι εταίροι της και ομοϊδεάτες ελεύθερα έθνη της παγκόσμιας κοινότητας παρενέβησαν για να βοηθήσουν. Η υποστήριξη αυτή παρείχε στην Ουκρανία τη δυνατότητα να αντισταθεί στην αδικαιολόγητη επίθεση της Ρωσίας κατά της κυριαρχίας της και να διεξάγει τη δική της άμυνα χωρίς τη δέσμευση δυνάμεων άλλων εθνών εναντίον ενός εχθρού που απειλεί την τρέχουσα διεθνή τάξη. Η κυβέρνηση Μπάιντεν, ειδικότερα, ηγήθηκε της προσπάθειας, παρά την αντίσταση μιας ομάδας Ρεπουμπλικανών μελών του Κογκρέσου που έχουν δεσμευτεί σε μια κακώς σχεδιασμένη απομονωτική στάση που είτε υπερασπίζεται το καθεστώς του Πούτιν είτε με κάποιο τρόπο δεν κατανοεί την αξία μιας σταθερής διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες και ηγείται των ΗΠΑ.
Το πρόβλημα με αυτόν τον πόλεμο ήταν η αδυναμία τερματισμού του. Αρκετοί έχουν εξετάσει με μη ρεαλιστικό τρόπο τη διπλωματία ως μια πιο άμεση λύση, ελπίζοντας ότι μπορεί να επιτευχθεί κάποιο είδος σημαντικής εξέλιξης μόλις γίνει αντιληπτό ότι ο πόλεμος απλώς κοστίζει πάρα πολύ. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι ο Πούτιν μπορεί να πειστεί να αποχωρήσει χωρίς η Ουκρανία να παραχωρήσει ένα μεγάλο μέρος της επικράτειάς της, μια κίνηση που θα απειλούσε τη βιωσιμότητά της ως έθνους. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα άφηνε επίσης το ζήτημα μιας μελλοντικής ρωσικής εισβολής πραγματικότητα σε έναν κόσμο όπου οι εγγυήσεις παρέχονται εύκολα αλλά σπάνια τηρούνται. Επιπλέον, ένα τέτοιο κέρδος για τον Πούτιν θα ανέβαζε τη δημοτικότητά του μεταξύ εκείνων των αυταρχικών ηγετών παγκοσμίως που του έχουν παράσχει υποστήριξη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αρκετοί από τους οποίους τρέφουν καιροσκοπικές φιλοδοξίες.
Αυτή η αδυναμία να ολοκληρωθεί αποτελεσματικά ο πόλεμος της Ρωσίας και να τερματιστεί η δυστυχία που έχει υποστεί οφείλεται στην ανεπαρκή τακτική λήψη αποφάσεων της Δύσης όσον αφορά την παροχή του απαραίτητου οπλισμού για την αντιμετώπιση του εχθρού την κατάλληλη στιγμή. Η σταδιακή υποστήριξη που παρείχε η κυβέρνηση Μπάιντεν και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι οδήγησε στο μη βέλτιστο αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε στην αντεπίθεση της Ουκρανίας το 2023. Για να επιδεινωθούν τα πράγματα, η καθυστέρηση χρηματοδότησης στο Κογκρέσο των ΗΠΑ το 2024 έθεσε σε κίνδυνο τις αμυντικές επιχειρήσεις της Ουκρανίας όταν οι Ρώσοι επιτέθηκαν στο βορειοανατολικό έδαφός της. Παρά αυτές τις εύκολα αναγνωρισμένες αποτυχίες, τις επανειλημμένες εκκλήσεις ανώτερων στρατιωτικών ηγετών να ενεργήσουν πιο αποφασιστικά και τις αυξανόμενες ανησυχίες για τις αδιάκριτες επιθέσεις της Ρωσίας σε πολιτικούς στόχους και υποδομές, αυτή η δειλία της Δύσης συνεχίστηκε. Η προσέγγιση αυτή έχει αρνηθεί στην Ουκρανία μια αμοιβαία ισοδυναμία στη διεξαγωγή πολέμου, η οποία έχει μόνο τροφοδοτήσει την περαιτέρω επιθετικότητα και τις απειλές αντιποίνων του Πούτιν. Ενώ η Ρωσία συνεχίζει να χρησιμοποιεί βορειοκορεατικό και ιρανικό οπλισμό σε ουκρανικές αστικές τοποθεσίες, απαγορεύεται στην Ουκρανία να χρησιμοποιεί αμερικανικό και ευρωπαϊκό οπλισμό σε ρωσικές στρατιωτικές υποδομές.
Το γεγονός ότι η Δύση συνεχίζει να παρέχει πλεονέκτημα στη Ρωσία για τη διεξαγωγή αυτού του πολέμου είναι ένα μυστήριο. Εκτός από μια εσφαλμένη αίσθηση φόβου για την αντιμετώπιση της πολεμικής ρωσικής ρητορικής, υπάρχει όντως η επιθυμία να περιμένουμε έναν παρατεταμένο πόλεμο με έναν αντίπαλο του οποίου η επιβίωση εξαρτάται από ένα αποτέλεσμα που η ίδια η Δύση δεν μπορεί να επιτρέψει; Είτε ο Πούτιν παραμείνει στην εξουσία είτε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την έδρα του, υπάρχει η επιθυμία να δούμε το καθεστώς του να προχωρά μπροστά; Και μήπως μια νέα διεθνής τάξη που κυριαρχείται από αυταρχικά έθνη με εγωκεντρικά συμφέροντα φαίνεται σαν μια ελκυστική προοπτική για έναν κόσμο που αντιμετωπίζει μια σημαντική κλιματική απειλή και περιβαλλοντική καταστροφή, υπερμεγέθεις και θανατηφόρες μελλοντικές πανδημίες, διακρατικές μεταναστευτικές πιέσεις και αυξανόμενη ανισότητα πλούτου;
Η ήττα της Ρωσίας θέτει τέλος στην άμεση ανησυχία της Ουκρανίας, αλλά προσφέρει επίσης την ευκαιρία να δούμε την πτώση ενός αποτυχημένου καθεστώτος και μια ακόμη ευκαιρία για αναδιάρθρωση της ηγεσίας της Ρωσίας από καλοπροαίρετους Ρώσους που βλέπουν το έθνος τους να ανακτά ένα ηθικό πρότυπο που δικαιολογεί τη θέση του στην παγκόσμια κοινότητα. Με μια ευρύτερη έννοια, ένα τέτοιο αποτέλεσμα αποτελεί προειδοποίηση για άλλα καταπιεστικά καθεστώτα που ενδέχεται να σκέφτονται παρόμοια παράνομη συμπεριφορά.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.