Πριν γοητευτούμε υπερβολικά από την ιδέα ότι το ρωσικό κράτος και η διακυβέρνησή του αντιπροσωπεύουν το είδος του μοντέλου που πρέπει να μιμηθούμε και το είδος της συνεργασίας που πρέπει να επιδιώξουμε σε έναν κόσμο που έχει ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη για ασφάλεια έναντι των παγκόσμιων απειλών του πολέμου, της οικονομικής κατάρρευσης, της κλιματικής αλλαγής και των ασθενειών, είναι απαραίτητη μια έγκαιρη αναθεώρηση του παραδείγματος που έθεσε η Ρωσία. Η μοίρα της Ρωσίας είναι τόσο συνυφασμένη με τις μοναδικές φιλοδοξίες του μόνιμου δικτάτορά της που τώρα αντιμετωπίζει την προοπτική όχι απλώς της στρατιωτικής ήττας σε μια κακώς σχεδιασμένη προσπάθεια να ξεπεράσει ένα γειτονικό κυρίαρχο έθνος, αλλά και την ατίμωση της τελικής οικονομικής κατάρρευσης. Αντί να αποφύγουν τέτοιες «αδυναμίες» της αυταρχικής διακυβέρνησης, ορισμένα ευρωπαϊκά και άλλα δυτικά έθνη έχουν ασχοληθεί με την ιδέα να ακολουθήσουν το παράδειγμα με τις δικές τους εκδοχές λαϊκιστικών ιδανικών. Μπροστά από τα περισσότερα άλλα έθνη στην άγρια επιδίωξή της προς παρόμοια αυταρχική διακυβέρνηση βρίσκεται η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν, η οποία έχει προχωρήσει πολύ στην παρακμή της σε αυταρχική διακυβέρνηση και, ως εκ τούτου, είναι εξίσου κατάλληλη για παρόμοιο έλεγχο.

Ένα λαϊκιστικό αίσθημα έχει ριζώσει σε αρκετές χώρες, όπου συχνά καθοδηγείται από ζητήματα μετανάστευσης, για τα οποία σίγουρα υπάρχουν νόμιμα παράπονα και παραμένουν άλυτα παρά τις προσπάθειες των δημοκρατικών διοικήσεων. Το πρόβλημα επιδεινώνεται όταν ένας ιδιοτελής πολιτικός οπορτουνισμός εμποτίζει ρητορική μίσους και υπερβολική ρητορική για να προωθήσει την πλατφόρμα ενός κινήματος που σκοπεύει να αναλάβει την κυβερνητική εξουσία. Με αυτόν τον τρόπο, το κυβερνών κόμμα υποχρεούται στη συνέχεια να λάβει όποια δρακόντεια μέτρα είναι διαθέσιμα για να εκπληρώσει την άμεση δέσμευσή του για την επίλυση του προβλήματος που τόσο σθεναρά προώθησε. Το πραγματικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν ήταν τόσο το αρχικό παράπονο που ώθησε το κόμμα στην εξουσία, όσο η φύση και ο τελικός σκοπός αυτού του κινήματος.
Οι λαϊκιστικές κυβερνήσεις είναι, εξ ορισμού, ακατάλληλες για να χειριστούν σύνθετα ζητήματα διακυβέρνησης. Χαρακτηρίζονται από στυλ, αλαζονεία και ατμόσφαιρα που προσφέρει επιφανειακές και απλοϊκές λύσεις. Η ενθουσιώδης χρήση συνθημάτων αποτελεί τον πυρήνα του εγχειριδίου του λαϊκιστή - το αντίθετο από τα εργαλεία που απαιτούνται για την αντιμετώπιση μιας θανατηφόρας πανδημίας ή τη συμφιλίωση των διαφόρων δυνάμεων που υπάρχουν σήμερα παγκοσμίως.
- Fiona Hill, Senior Fellow στο Brookings Institution, Πρύτανης του Πανεπιστημίου Durham
Μόλις ξεκινήσει, η διαδικασία διακυβέρνησης, ιδίως αυτή της δεξιάς πειθούς, αποκτά έναν ολοένα και πιο αντιφιλελεύθερο χαρακτήρα όχι μόνο μέσω της εκτελεστικής δράσης αλλά και της υποστήριξης μιας νομοθετικής πλειοψηφίας συκοφαντών και μιας υποταγμένης δικαστικής εξουσίας. Είναι τότε μόνο θέμα χρόνου να τροποποιηθεί το σύνταγμα ώστε να ταιριάζει στις ανάγκες του καθεστώτος. Τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης αντικαθίστανται από μια κρατική επιχείρηση που παρέχει την εκδοχή της πραγματικότητας του καθεστώτος για δημόσια κατανάλωση, το εκπαιδευτικό σύστημα προσαρμόζεται ώστε να διασφαλίζει μια καθολική νοοτροπία πίστης σε μια κεντρική εξουσία, ένας διάχυτος μηχανισμός εθνικής ασφάλειας θεσπίζει μέτρα κατά οποιασδήποτε κοινωνικής απόκλισης και εγκαθιδρύεται μια εκλογική διαδικασία με την οποία διασφαλίζεται η διαδοχή του καθεστώτος.
Αρχικά, ένα δεξιό είδος λαϊκισμού μπορεί να ευθυγραμμίζεται με μια αναγνωρίσιμη οντότητα όπως ο χριστιανικός εθνικισμός, ή μπορεί να υιοθετήσει μια πιο καθολική στάση επιδιώκοντας την εύνοια μιας σημαντικής πολλαπλότητας προσφέροντας υπεραπλουστευμένες λύσεις σε προβλήματα όπως η οικονομική αβεβαιότητα ή η κοινωνική αναταραχή. Η διαδικασία παίζει περισσότερο με τα συναισθήματα του κοινού παρά με την παροχή οποιουδήποτε ορθολογικού μακροπρόθεσμου μέσου διευθέτησης. Δεν υπάρχει θεμελιώδης ατζέντα που να επιδιώκει τη βελτίωση του έθνους συνολικά. Μόλις αναλάβει την εξουσία και, υπό την προϋπόθεση ότι τα απαραίτητα επόμενα βήματα εκτελούνται με επιτυχία, η λαϊκιστική έννοια δίνει τη θέση της στην αυταρχική διακυβέρνηση και αναβιώνει μόνο όταν προκύπτει ή δημιουργείται επαρκής ανάγκη για αυτήν. Ένα καλό παράδειγμα του τελευταίου είναι ο πόλεμος του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία για τον οποίο δεν υπάρχει αξιόλογη δικαιολογία, παρά τις προσπάθειες μερικών Δυτικών μελετητών. Αντίθετα, σημασία έχει μόνο η παραπλανημένη ρεβανσιστική στάση ενός ακόμη Ρώσου ιμπεριαλιστή.
Η Ρωσία του Πούτιν και η Ομοσπονδία της
Η ιδιαίτερη λαϊκιστική προσέγγιση του Πούτιν περιλαμβάνει μια αφύπνιση του εθνικιστικού συναισθήματος που συγχωνεύεται με μια αναβίωση του ιστορικού θρησκευτικού πνευματισμού της Ρωσίας για να δημιουργήσει το δικό του είδος χριστιανικού εθνικισμού. Ο Πούτιν το χρησιμοποιεί αυτό για να καταπολεμήσει το κακό ενός φανταστικού ναζιστικού καθεστώτος στην Ουκρανία που κατά κάποιο τρόπο απειλεί την ύπαρξη της Ρωσίας, ενώ το καθεστώς του ισχυρίζεται ότι είναι θύμα της απειλής της εισβολής του ΝΑΤΟ από τη Δύση. Η ειρωνεία που φαίνεται να έχει διαφύγει της προσοχής της Ρωσίας είναι ότι το ίδιο το ΝΑΤΟ ήταν και είναι μια αμυντική συμμαχία, που ιδρύθηκε ειδικά για να αντιμετωπίσει τη ρωσική επιθετικότητα και τον επεκτατισμό, που έγινε πολύ εμφανής μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρωσία ήταν και συνεχίζει να είναι η απειλή. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο τόσα πολλά ανατολικοευρωπαϊκά έθνη έχουν συρρέει στο ΝΑΤΟ από φόβο για την υποτροπή που έχει επιδείξει η Ρωσία τους τελευταίους αιώνες, επιδιώκοντας την κυριαρχία επί των γειτόνων της. Όλοι απλώς έχουν βαρεθεί τη ρωσική καταπίεση και επιθυμούν κάτι καλύτερο.
Πολλά έχουν γραφτεί για το κλεπτοκρατικό καθεστώς του Πούτιν και την ιδιαίτερα βάναυση μορφή αυταρχισμού του, που χαρακτηρίζεται από πολυάριθμες εξωδικαστικές εκτελέσεις όσων ασκούσαν κριτική στο καθεστώς του , καταστολή των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης , κρατική δικαστική μεροληψία καταδίκων σταλινικών διαστάσεων, περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αχαλίνωτη συστημική διαφθορά , εκλογική κακοδιοίκηση και παράνομες εισβολές σε κυρίαρχο έδαφος, για να αναφέρουμε μερικά. Η συγκριτική έλλειψη προτεραιότητας που δίνεται στη διαχείριση των εσωτερικών υποθέσεων σε όλους τους τομείς της εντός της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΡΟ) αποτελεί καλό παράδειγμα κακοδιαχείρισης από μια υπερβολικά συγκεντρωτική αρχή που δεν διαθέτει επαρκή εποπτεία, χρηματοδότηση και εγγυήσεις ποιότητας. Τα δικαιώματα που έχουν χορηγηθεί στις 22 «αυτόνομες» δημοκρατίες της που αποτελούν μέρος της ΡΟ έχουν σταδιακά ανακληθεί για να ενισχυθεί η εξουσία του Κρεμλίνου πάνω σε αυτές και, το πιο σημαντικό, στους πόρους τους .
Για τη ρωσική κοινωνία, παρά την εξοικείωση με τις αδυναμίες του καθεστώτος της και την ανοχή της για τη μακρά ιστορία διαφθοράς του τελευταίου, το κυρίαρχο συναίσθημα σχετικά με τον πόλεμο του Πούτιν επικεντρώνεται στην εύρεση δικαιολογίας από την προπαγάνδα ότι το ΝΑΤΟ ήταν ο επιτιθέμενος που απειλούσε την πατρίδα τους. Πρόκειται για θέμα πατριωτικού συμβολισμού με την οικεία χροιά εθνικοσοβινισμού που λειτουργεί στην παραμορφωμένη πραγματικότητα που δημιούργησε το κράτος. Ο αυξανόμενος αριθμός θανάτων και οι συνέπειες για την ευημερία από σοβαρή αναπηρία μεταξύ των στρατευμάτων που επιστρέφουν από τον πόλεμο στην Ουκρανία θα έχουν τόσο ψυχολογικό όσο και μακροπρόθεσμο οικονομικό αντίκτυπο, καθώς ο πόλεμος συνεχίζεται αδιάκοπα χωρίς συμβιβασμούς. Θα συμβάλει στην αβεβαιότητα σχετικά με τη βιωσιμότητα της συνολικής ποιότητας ζωής σε μια χώρα που μέχρι στιγμής έχει αντισταθμιστεί από κρατική χρηματοδότηση. Καθώς η Ρωσία συνεχίζει τη μετάβασή της στην πολεμική οικονομία της υπό πρωτοφανείς διεθνείς κυρώσεις και αυξημένη παγκόσμια απομόνωση, θα αντιμετωπίσει τελικά το κοινό της μια νέα πραγματικότητα; Οι συντηρητικές εκτιμήσεις για το ρωσικό στρατιωτικό προσωπικό που έχει τεθεί εκτός μάχης από την έναρξη του πολέμου ξεπερνούν κατά πολύ τους 500.000, με περίπου το 2% όλων των Ρώσων ανδρών ηλικίας 20 έως 50 ετών να έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί σοβαρά.
Σύμφωνα με τον Δείκτη Καλύτερης Ζωής του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), το μέσο καθαρό, προσαρμοσμένο διαθέσιμο εισόδημα ανά κάτοικο νοικοκυριού στην RF είναι 19.546 δολάρια ετησίως, σε σύγκριση με τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ που είναι 30.490 δολάρια ετησίως μεταξύ των 38 κρατών μελών του. Ιδιωτική πρόσβαση σε εσωτερική τουαλέτα με καζανάκι υπάρχει στο 86,2% των ρωσικών νοικοκυριών, πολύ κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ που είναι 97%. Μόνο το 62% των Ρώσων είναι ικανοποιημένοι με την ποιότητα του νερού, σε σύγκριση με το 84% στις χώρες του ΟΟΣΑ. Το προσδόκιμο ζωής κατά τη γέννηση στην RF είναι 73 έτη, οκτώ έτη κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ που είναι 81 έτη. Τα συγκριτικά ποσοστά ανθρωποκτονιών σε κάθε χώρα ανέρχονται σε 4,8 και 2,6 ανά 100.000, αντίστοιχα. Η επιβίωση έως την ηλικία των 65 ετών για έναν Ρώσο άνδρα είναι 55% , με συνολικό προσδόκιμο ζωής των ανδρών που αναφέρθηκε το 2022 στα 67,6 έτη.

Το ερώτημα τώρα θα είναι εάν οι πρόσθετοι κοινωνικοί παράγοντες πίεσης από τις αβεβαιότητες που θα πλήξουν τη ρωσική οικονομία θα οδηγήσουν σε μια υστέρηση της δημόσιας υποστήριξης για τον πόλεμο. Μέχρι πρόσφατα, μια κομφορμιστική δημόσια στάση επέτρεψε στο καθεστώς του Πούτιν να συνεχίσει με τον πολεμικό του ρυθμό, ενώ η οικονομία καθοδηγούνταν από τις στρατιωτικές δαπάνες και χρηματοδοτούνταν σε μεγάλο βαθμό από τα ρωσικά αποθέματα και τις εξαγωγές ορυκτών καυσίμων, με νέες αγορές να δημιουργούνται στην Ασία, την Αφρική και τη Νότια Αμερική. Οι πληθωριστικές πιέσεις και η περιορισμένη αγορά εργασίας που απειλείται από τη στρατιωτική θητεία και την αποχώρηση από τη χώρα σημαντικού αριθμού νέων εργαζομένων θα επιδεινώσουν την απογοήτευση κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Οι εργαζόμενοι έχουν μετατοπιστεί από μη στρατιωτικές εργασίες στον τομέα της μεταποίησης στη βιομηχανία όπλων από ανάγκη και για καλύτερο μισθό. Παράγουν υλικό που καταστρέφεται με ανησυχητικό ρυθμό στο πεδίο της μάχης χωρίς καμία απόδοση της επένδυσης. Ενώ οι κυρώσεις στις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου συνεχίζουν να αυστηροποιούνται, λαμβάνοντας μέτρα για την αντιμετώπιση της παράκαμψης των απαιτήσεων ναυτιλίας, οι Ουκρανοί έχουν στρέψει την προσοχή τους στην καταστροφή διυλιστηρίων πετρελαίου, αποθηκών και λιμένων ναυτιλίας, θέτοντας σε κίνδυνο την ικανότητα της Ρωσίας να διατηρήσει το πρόγραμμα εξαγωγών της. Ορισμένες από αυτές τις εγκαταστάσεις δεν μπορούν να επιστραφούν στην προηγούμενη κατάστασή τους λόγω έλλειψης δυτικών εξαρτημάτων και τεχνολογιών.
Μια έκθεση του Pew Research Center του Ιουλίου 2024 σχετικά με τις παγκόσμιες απόψεις για τη Ρωσία σε μια έρευνα 35 χωρών δείχνει ότι οι απόψεις των πλειοψηφιών σε ποσοστό άνω του 50% ήταν δυσμενείς. Από τις 10 ευρωπαϊκές χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα, οι δυσμενείς απόψεις εκφράστηκαν από το 80% ή περισσότερο του πληθυσμού σε επτά, ενώ οι υπόλοιπες τρεις, συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας, ανέφεραν ότι περισσότερο από το 70% είχε το ίδιο συναίσθημα. Σε άλλα μέρη του κόσμου, παρατηρήθηκε μεγαλύτερη διακύμανση μεταξύ των χωρών, αν και μια δυσμενής άποψη έναντι μιας θετικής κυριάρχησε σε 17 από τις υπόλοιπες 25 (68%), ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Ιαπωνία και το Ισραήλ, όπου και πάλι οι δυσμενείς απόψεις κυριαρχούσαν στο 80% ή περισσότερο των μεμονωμένων πληθυσμών. Λίγες χώρες εξέφρασαν επίσης εμπιστοσύνη στον Πούτιν όσον αφορά τις παγκόσμιες υποθέσεις, με συνολικό μέσο όρο 73% να εκφράζει δυσαρέσκεια. Τα άτομα που ήταν πιο ιδεολογικά δεξιόστροφα έτειναν να κλίνουν περισσότερο υπέρ του Πούτιν, αν και, παρά μια τέτοια τάση στην Ουγγαρία (δηλαδή, 34% έναντι 7%), η πλειοψηφία του πληθυσμού (77%) εξακολουθούσε να μην έχει εμπιστοσύνη στον χειρισμό των παγκόσμιων υποθέσεων. Σχετικά με την επιθυμία του Πούτιν να ηγηθεί μιας προσπάθειας ανάπτυξης μιας οικονομικής δύναμης εντός του Παγκόσμιου Νότου, η μείωση της εμπιστοσύνης στην ηγεσία του ήταν εμφανής σε ορισμένες αξιοσημείωτες χώρες - Ινδία, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό, Κολομβία, Φιλιππίνες, Τουρκία και Γκάνα.
Η Ουγγαρία του Όρμπαν
αντίδραση του ουγγρικού κοινού στον παρατεταμένο αυταρχισμό της κυβέρνησης υπό την ηγεσία του Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν ήταν πολύ πιο έντονη στις διαμαρτυρίες του από ό,τι εντός της Ρωσίας κατά του Πούτιν. Οι περιοριστικές πολιτικές της έχουν καταγραφεί επαρκώς από την επιστροφή του Όρμπαν στην πρωθυπουργία το 2010. Η επίθεση κατά της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας και της ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης είχε σαφή πρόθεση να στερήσει από τους Ούγγρους την πρόσβαση σε μια παγκόσμια προοπτική, σε τέτοιο βαθμό που η Human Rights Watch κάλεσε την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) να αναγνωρίσει την «διάβρωση του κράτους δικαίου» από την κυβέρνηση και να επιβάλει κυρώσεις για παραβίαση των αξιών της ΕΕ.

Η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας έχει υπονομευτεί από την έλλειψη διαφάνειας στους διορισμούς δικαστών από τον πρόεδρο της Εθνικής Υπηρεσίας Δικαιοσύνης (NJO), μιας θέσης που δημιούργησε ο Όρμπαν το 2011, ασκώντας απαράμιλλη επιρροή στο δικαστήριο από κάποιον επί του οποίου θα είχε τον έλεγχο, ιδιαίτερα σε πολιτικά ευαίσθητα ζητήματα. Αυτό έγινε ακόμη πιο εμφανές όταν ο πρώτος τέτοιος πρόεδρος αποδείχθηκε ότι ήταν η νονά του πρωτότοκου παιδιού του Όρμπαν. Δικαστικές αποφάσεις έχουν επικυρώσει νόμους που απειλούν με φυλάκιση όσους βοηθούν τους αιτούντες άσυλο, έχουν αναγκάσει έναν από τους λίγους εναπομείναντες ανεξάρτητους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να τεθεί εκτός λειτουργίας και έχουν υποστηρίξει πρόστιμα που επιβλήθηκαν στη Διεθνή Αμνηστία Ουγγαρίας λόγω της εκστρατείας της κατά του νόμου κατά των ΛΟΑΤΚΙ+ της κυβέρνησης.
Το κυβερνών κόμμα του Όρμπαν, με τον έλεγχο της πλειοψηφίας του σε ένα μονοθάλαμο κοινοβούλιο, προώθησε έναν νόμο που δημιουργεί ένα ξεχωριστό διοικητικό δικαστικό σύστημα για να χειρίζεται υποθέσεις που επηρεάζουν ζητήματα όπως οι εκλογές, το δικαίωμα ασύλου και του συνέρχεσθαι, και το πιο ανησυχητικό, την προστασία από την αστυνομική βία. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης της Ουγγαρίας, ένας πολιτικός διορισμένος, έχει εξουσία επί του δικαστικού προϋπολογισμού χωρίς δικαστική εποπτεία, κατευθύνοντας και πάλι τον έλεγχο της δικαστικής εξουσίας στην εκτελεστική εξουσία. Το ουγγρικό δικαστήριο δεν έχει ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (ΔΕΚ) να επανεξετάσει τις συνταγματικές αλλαγές της κυβέρνησης και μέχρι στιγμής έχει αποφύγει την αμφισβήτηση της υπεροχής του δικαίου της ΕΕ. Από την κατάληψη του Συνταγματικού Δικαστηρίου από τους πιστούς του Κόμματος Fidesz του Όρμπαν, οι δικαστές έχουν πάψει να αντιτίθενται στην κυβέρνηση σε κάθε υπόθεση που θεωρείται πολιτικά σχετική, όπως σε ζητήματα που αφορούν τη μετανάστευση και συγκεκριμένα το άσυλο.
Η οικονομία της Ουγγαρίας ωφελήθηκε σημαντικά με την ένταξή της στην ΕΕ το 2004. Με τον Όρμπαν ως πρόεδρο, η Ουγγαρία έχει χαρακτηριστεί ως κατά κάποιο τρόπο μοναδική εντός της ΕΕ και, μέχρι στιγμής, το καθεστώς του έχει ασκήσει κριτική σε αυτό που χαρακτηρίζει ως παρεμβάσεις μιας ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας. Με αυτόν τον τρόπο, έχει απορρίψει αιτούντες άσυλο, έχει διαβρώσει την ανεξαρτησία των κρατικών θεσμών και έχει καταργήσει ορισμένα κανονιστικά φιλελεύθερα πρότυπα. Ο Όρμπαν έχει κάνει την Ουγγαρία εξαρτημένη από το ρωσικό πετρέλαιο, φυσικό αέριο και πυρηνική ενέργεια, ενώ την έχει απομονώσει από την ΕΕ με την αντίθεσή του στις κυρώσεις που επέβαλε η ΕΕ στη Ρωσία και την αντίσταση στην παροχή βοήθειας στην Ουκρανία. Ο Όρμπαν έχει επιδιώξει να ευνοήσει την κυβέρνησή του εξισορροπώντας τις σχέσεις μεταξύ δυτικού και ανατολικού μπλοκ, επωφελούμενος από την οικονομική υποστήριξη , ενώ παράλληλα προσελκύει επενδύσεις από την Κίνα και τη Ρωσία. Αυτές οι ενέργειες έχουν φέρει τον Όρμπαν σε αντίθεση με την ΕΕ, η οποία έχει υιοθετήσει μια στρατηγική οικονομικής ασφάλειας για να μειώσει τυχόν εξαρτήσεις της αλυσίδας εφοδιασμού και από τις δύο χώρες, τις οποίες θεωρεί μη φιλικές. Ο Όρμπαν, από την άλλη πλευρά, βλέπει την Ουγγαρία ως πύλη εισόδου της Κίνας στην Ευρώπη και χρησιμοποιώντας τις σχέσεις με την Κίνα για να γίνει ηγέτης στην τεχνολογία μπαταριών για την αυτοκινητοβιομηχανία.
Το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της Ουγγαρίας μειώθηκε κατά 0,9% το 2023, σε ένα πλαίσιο υψηλού πληθωρισμού και αυστηρών συνθηκών χρηματοδότησης μετά την κακοδιαχείριση της πανδημίας του κορονοϊού από τον Όρμπαν, μεταξύ άλλων ανησυχιών. Ο πληθωρισμός έχει μειωθεί και το ΑΕΠ αναμένεται να παρουσιάσει κάποια ανάκαμψη αργότερα το 2024. Ωστόσο, το δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ το 2023 αυξήθηκε στο 73,5% σε σύγκριση με τον προηγούμενο μέσο όρο του 69,4% του ΑΕΠ (1995 – 2023) και το ιστορικό χαμηλό του 51,7% τον Δεκέμβριο του 2001. Τον Μάρτιο του 2024, το δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ αντιπροσώπευε το 75,9% ή 158,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Η τρέχουσα πιστοληπτική αξιολόγηση στην κλίμακα Β σύμφωνα με τους οίκους αξιολόγησης Fitch, S&P και Moody's δεν συγκρίνεται ευνοϊκά με αυτή άλλων χωρών της ΕΕ. χρέος διπλασιάστηκε κατά το τρίτο τρίμηνο του 2023, αυξάνοντας τις πιθανότητες να γίνει το χειρότερο στην ΕΕ, ενώ παράλληλα κατέγραψε τον υψηλότερο ρυθμό πληθωρισμού στην ΕΕ, στο 17%, σε σύγκριση με τον μέσο όρο της ΕΕ που ήταν 6,4% το ίδιο έτος. Το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους της Ουγγαρίας για το 2024 προβλέπεται να είναι το υψηλότερο στην ΕΕ, με επιτόκιο για το δημόσιο χρέος στο 6,8%. Ο δείκτης τόκων προς έσοδα της κυβέρνησης έχει διπλασιαστεί από 5% το 2021 σε 10% το 2024, δημιουργώντας σημαντική αβεβαιότητα σχετικά με την ισχύ οποιασδήποτε ανάκαμψης. Οι οικονομικές προοπτικές εξακολουθούν να εξαρτώνται από τις τιμές της ενέργειας, δηλαδή τις εισαγωγές φυσικού αερίου και πετρελαίου που προέρχονται από τη Ρωσία, οι οποίες απειλούνται από κυρώσεις, καθώς και από διακοπές εφοδιασμού που σχετίζονται με συγκρούσεις, και από το παγκόσμιο επενδυτικό κλίμα.
Η συνεχιζόμενη ανησυχία για την οικονομία τροφοδοτείται από την υπερβολική διαφθορά από το καθεστώς Όρμπαν και την αδυναμία του να την περιορίσει στον δημόσιο τομέα . Η Ουγγαρία έχει διατηρήσει την κατάταξή της εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα ως η πιο διεφθαρμένη χώρα της ΕΕ, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έκδοση του Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς (CPI), μιας ετήσιας συλλογής από τη Γραμματεία της Διεθνούς Διαφάνειας με έδρα το Βερολίνο. Αποτελεί το αποκορύφωμα μιας συνεχούς πτωτικής τάσης αμέσως μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Όρμπαν. Επιπλέον, στην αμηχανία, η χώρα βρίσκεται στο κάτω μισό μιας παγκόσμιας κατάταξης 180 χωρών για το επίπεδο κρατικής διαφθοράς. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Ρωσία έχει σημειώσει ακόμη χαμηλότερη βαθμολογία από την Ουγγαρία. Μπορεί να γίνει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της έκτασης της διαφθοράς σε μια χώρα και της έλλειψης ανεξαρτησίας της δικαστικής εξουσίας της, ενώ είναι γνωστή μια αρνητική σχέση με την οικονομική ανάπτυξη, όπως μετριέται με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της

Δεν είναι μόνο η διαφθορά του Όρμπαν που έχει εξοργίσει την ΕΕ, αλλά και η δουλοπρεπής συμπεριφορά του απέναντι στον Πούτιν, υποστηρίζοντας το 2022 ότι οι κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας πρέπει να άρονται, σε μια οργισμένη απάντηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αφού ζήτησε να σταματήσει η χρηματοδότηση της ΕΕ ύψους 7,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς την Ουγγαρία λόγω της προφανούς διαφθοράς και των παραβιάσεων του κράτους δικαίου. Η απόδοση ευθύνης για την ενεργειακή κρίση της Ευρώπης εκείνη την εποχή στις κυρώσεις της ΕΕ έφερε τον Όρμπαν σε αντίθεση με το επιχείρημα της ΕΕ ότι ο Πούτιν χρηματοδοτούσε την επίθεσή του στην Ουκρανία με τα έσοδα που προέκυπταν από τις εξαγωγές ορυκτών καυσίμων της Ρωσίας. Η ιδιαίτερη δύσκολη θέση του Όρμπαν, ωστόσο, μπορεί επίσης να τον έκανε να αναλογιστεί την σημαντική εξάρτηση της Ουγγαρίας από τη ρωσική ενέργεια που είχε προκαλέσει. Επιπλέον, η αντίθεσή του στην παροχή βοήθειας στην Ουκρανία κατέστησε προφανές ότι γινόταν γρήγορα παρίας εντός της ΕΕ, όταν χρειαζόταν περισσότερο τη συνεχή χρηματοδότησή της για να στηρίξει την προβληματική οικονομία. Αυτή η προοπτική, μάλιστα, ανάγκασε πρόσφατα τον Όρμπαν να υποχωρήσει στην αντίθεσή του στην παροχή βοήθειας ύψους 54 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Στη συνεχιζόμενη προεκλογική του εκστρατεία, αναζητώντας συνάφεια στο σημερινό γεωπολιτικό κλίμα, ο Όρμπαν, ο οποίος πρόσφατα ξεκίνησε την εξάμηνη θητεία του ως πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ, ξεκίνησε μια αιφνιδιαστική επίσκεψη, συναντώντας πρώτα τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουκρανία. Εκεί προσπάθησε να εξασφαλίσει κατάπαυση του πυρός σε μια εποχή που η Ρωσία βρισκόταν εν μέσω μιας νέας επίθεσης στα ανατολικά της χώρας και είχε επιχειρήσει πραξικόπημα για να προκαλέσει ταραχές στο Κίεβο με σκοπό την κατάληψη του κοινοβουλίου. Μια κατάπαυση του πυρός θα έδινε στη Ρωσία μόνο χρόνο να ενισχύσει τυχόν κέρδη που είχε σημειώσει, προκειμένου να συνεχίσει την επίθεσή της, όπως σκόπευε να κάνει. Η περιοδεία του Όρμπαν τον οδήγησε στη συνέχεια στη Μόσχα για μια συνάντηση με τον Πούτιν, όπου επίσης δεν υπήρξε ουσιαστική επίλυση. Μια επακόλουθη συνάντηση στο Πεκίνο με τον Σι Τζινπίνγκ πραγματοποιήθηκε μια ημέρα πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουάσιγκτον, όπου θα συζητηθεί η συμμετοχή της Κίνας στην πολεμική προσπάθεια της Ρωσίας. Η συμμαχία της Κίνας με τη Ρωσία φαίνεται πολύ πιθανό να σταθεί εμπόδιο σε οποιαδήποτε βελτίωση με την ΕΕ ως εμπορικό εταίρο, ενώ η προσπάθεια του Όρμπαν να παίξει τον ρόλο του αγωγού μεταξύ ανατολής και δύσης φαίνεται εξίσου απίθανη για κάποιον που έχει ελάχιστα να δείξει για τη δέσμευσή του στην ΕΕ.
Η Πορεία της Αυταρχικής Ηγεσίας
Πολύ συχνά στη ζωή ενός αυταρχικού καθεστώτος, όταν το έθνος έχει εφησυχάσει με την ιδέα ότι η ύπαρξη είναι διαχειρίσιμη μέσα σε ένα προστατευτικό αλλά κοινωνικά περιοριστικό περιβάλλον, ο ηγέτης του αφήνεται να συμμετέχει σε ανεξάρτητη λήψη αποφάσεων. Οι καρποί μιας τέτοιας ανεξάρτητης σκέψης έχουν οδηγήσει σε ιστορικά καταστροφικά αποτελέσματα, όπως συνέβη με τον πόλεμο του Χίτλερ στην Ευρώπη 80 χρόνια νωρίτερα. Ένα παρόμοιο επεισόδιο έχει πλέον διαμορφωθεί με την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Αυτό που ξεκίνησε ως «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» έχει πλέον μετατραπεί σε έναν παρατεταμένο πόλεμο στον οποίο η Ρωσία του έχει αναγκαστεί να υιοθετήσει μια πολεμική οικονομία λόγω της εγγενούς μακροχρόνιας διαφθοράς της. Το αποτέλεσμα ακόμη και αυτής της τελευταίας απόφασης είναι αμφισβητήσιμο, δεδομένου ότι οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες του Πούτιν υπερβαίνουν την ικανότητα της απομονωμένης οικονομίας της Ρωσίας να διατηρήσει την απαραίτητη στρατιωτική προσπάθεια, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει τις δικές της αυξανόμενες εσωτερικές απαιτήσεις. Καθώς οι ρωσικές φρικαλεότητες συνεχίζουν να αυξάνονται στην Ουκρανία και η αναγνωρισμένη κρατικά χρηματοδοτούμενη εγκληματική της επιχείρηση συνεχίζεται παγκοσμίως, και καθώς τόσο η Ρωσία όσο και ο Πούτιν αντιμετωπίζουν αυξανόμενη παγκόσμια περιφρόνηση και απομόνωση, μια καταστροφική κατάρρευση που θυμίζει την προηγούμενη κατάρρευσή της ως Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) φαίνεται ολοένα και πιο πιθανή.
Κατά παρόμοιο τρόπο, το καθεστώς του Όρμπαν, κατακλυσμένο από κατηγορίες για διαφθορά, η ενέργεια του έθνους του εξαρτώμενη σχεδόν εξ ολοκλήρου από τη Ρωσία, η οικονομία του σε δυσχερή θέση και η φήμη του στην Ευρώπη σε υποβαθμισμένο επίπεδο, δεν φαίνεται να είναι κατάλληλος υποψήφιος για να λειτουργήσει ως κάποιο είδος γέφυρας μεταξύ Ανατολής και Δύσης, πόσο μάλλον ως σταθεροποιητική παρουσία στη χώρα του. Η παράξενη επιείκεια του Όρμπαν στην παγκόσμια σκηνή φαίνεται να έχει τροφοδοτηθεί εν μέρει από την αναγνώριση που του δόθηκε από το δεξιό πολιτικό κατεστημένο της Αμερικής, το οποίο έλκεται από το αυταρχικό του εγχειρίδιο. Πράγματι, έχει καταρτιστεί ένα σχέδιο για να προβούν οι ΗΠΑ σε μια παρόμοια παρακμή της κοινωνίας τους

Η Σλοβακία του Ρόμπερτ Φίκο φαίνεται να βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση με αυταρχικές φιλοδοξίες και επιθυμία να συμμαχήσει με τη Ρωσία, παρά την ένταξή της τόσο στην ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ. Οι αμφισβητήσιμες πολιτικές που περιορίζουν τις δημόσιες διαμαρτυρίες, η κατάργηση της χρηματοδότησης για τις ομάδες ΛΟΑΤΚΙ+, η κατάργηση ενός ειδικού εισαγγελέα που διερευνά την πολιτική διαφθορά και οι αυξανόμενες επιθέσεις σε ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης ανοίγουν έναν οικείο δρόμο προς την αυταρχική διακυβέρνηση για ένα καθεστώς με επικεφαλής κάποιον που σκοπεύει να έχει στενές σχέσεις με τον Πούτιν. Η δημόσια δυσαρέσκεια έχει εκδηλωθεί για τις προσπάθειες του καθεστώτος να μειώσει τις ποινές για διαφθορά. Το κοινοβούλιο της Σλοβακίας χαρακτήρισε επίσημα το καθεστώς του Πούτιν ως κρατικό χορηγό της τρομοκρατίας πριν από λίγο περισσότερο από ένα χρόνο και τονίζει τη διχοτομία των συναισθημάτων που υπάρχει στη χώρα.
Ο έλεγχος που ασκείται από ένα ολοένα και πιο αυταρχικό καθεστώς απειλεί τον ιστό μιας ελεύθερης κοινωνίας που επιτρέπει τη συζήτηση, την καινοτομία και την επιλογή, εκτός από το ότι παρέχει μια αμερόληπτη δικαστική εξουσία και ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης που εκθέτουν τα ελαττώματα των κυβερνητικών καθεστώτων και άλλων φορέων που αποκλίνουν από το κράτος δικαίου. Τέτοιες ρυθμίσεις παρέχουν μια κοινωνική δυναμική που ενθαρρύνει τη συνεχή ανατροφοδότηση, διατηρώντας την κοινωνία σε ένα στενό, δίκαιο και βιώσιμο μονοπάτι. Αν αφεθεί στον έλεγχο ενός μόνο ατόμου ή καθεστώτος, ένα φασιστικό κράτος δεν είναι μακριά και η ελευθερία χάνεται. Αρκετά κινήματα βρίσκονται σε εξέλιξη σε όλο τον κόσμο που επιδιώκουν την αυταρχική διακυβέρνηση. Αυτά που πετυχαίνουν οδηγούν τα έθνη τους συχνά σε θλιβερά αποτελέσματα και αναγκάζονται να φύγουν μόνο μετά από πολύ καιρό που περνάει στη δυστυχία. Είναι καιρός να είμαστε σε εγρήγορση.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.