Από την έναρξή του και μέχρι πρόσφατα, ένας ασύμμετρος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ουκρανία. Έχει πυροδοτήσει αξιοσημείωτη καινοτομία από την πλευρά της Ουκρανίας, αλλά έχει επίσης εμποδίσει τον στρατό της να διεξάγει την πολεμική του προσπάθεια με τις ίδιες στρατηγικές επιλογές και πλεονεκτήματα που διαθέτει ο Ρώσος εισβολέας. Αμυντικά όπλα παρασχέθηκαν νωρίς κατά τη διάρκεια του πολέμου και χρησιμοποιήθηκαν με μεγάλη αποτελεσματικότητα για να αποκρούσουν τους Ρώσους από πολλά από τα αρχικά τους εδαφικά κέρδη.
Ωστόσο, η χορήγηση επιθετικού οπλισμού με δυνατότητα μεγάλου βεληνεκούς για στόχευση στρατιωτικών θέσεων σε ρωσικό έδαφος απορρίφθηκε λόγω φόβου πρόκλησης της Ρωσίας, παρόλο που της επιτράπηκε να ενεργεί ατιμώρητα, καταστρέφοντας πολιτικές υποδομές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε ουκρανικό έδαφος από αυτές τις ίδιες τοποθεσίες ή από τον δικό της εναέριο χώρο. Αυτό που επιδείνωσε το πρόβλημα της ανάκτησης των κατεχόμενων από τη Ρωσία εδαφών στην Ουκρανία ήταν η προφανής έλλειψη αεροπορικής υποστήριξης που απαιτούνταν στην αντεπίθεση της Ουκρανίας, και πάλι φαινομενικά για τον ίδιο λόγο. Η στρατηγική της σταδιακής κλιμάκωσης της παράδοσης κατάλληλου οπλισμού για την κάλυψη των απαιτήσεων του πολέμου ήταν άστοχη και συνέβαλε μόνο στην παράταση ενός βάναυσου πολέμου που έχει κοστίσει σημαντικό αριθμό αθώων ζωών.
Φαίνεται ότι η Δύση και ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ) έχουν την εντύπωση ότι η ρωσική συμπεριφορά στον πόλεμο έχει κάπως αλλάξει από αυτήν που παρατηρήθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν έχει. Όλα τα στοιχεία που συνήθως αποδίδονται σε τρομοκρατικές επιχειρήσεις είναι έκδηλα στον ρωσικό στρατό - μαζικές εκτελέσεις, περιφρόνηση της ευημερίας των πολιτών, αδιάκριτος βομβαρδισμός, βασανιστήρια, βιασμοί, απαγωγές παιδιών. Αυτό αντανακλά τόσο την έμφυτη ρωσική σκληρότητα όσο και μια τρομερή έλλειψη στρατιωτικής πειθαρχίας. Μια διαπραγματευμένη λύση σε αυτή τη σύγκρουση στο μυαλό ορισμένων παρέμενε μια πιθανότητα, αν κάποιος δίσταζε να αναλάβει δράση που θα έδινε στην πραγματικότητα τέλος σε αυτή την ασχήμια. Η οικονομική δυνατότητα του χρόνου δεν ήταν υπέρ της Ουκρανίας, ιδιαίτερα δεδομένης της βάναυσης φύσης αυτού του ρωσικού πολέμου.
Στην πραγματικότητα, η ρωσική ηγεσία απολαμβάνει να λειτουργεί εντός μιας κατασκευασμένης «γκρίζας ζώνης» στην οποία η Δύση εκφράζει ανοιχτά ανησυχίες ότι ορισμένες από τις ενέργειές της στην Ουκρανία, όσο έμμεσες κι αν είναι, μπορεί να φαίνονται ότι απειλούν το ρωσικό έδαφος, την οικονομία και την δημοσιονομική της ευημερία ή να μειώνουν τις δυνατότητές της να διατηρεί στρατιωτική ισορροπία με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ). Πράγματι, οι Ρώσοι απολαμβάνουν να απειλούν τους άλλους με συγκαλυμμένες και, κατά καιρούς, απροκάλυπτες απειλές πυρηνικών αντιποίνων για οποιαδήποτε υπόδειξη της Δύσης να παρέμβει σε αυτό που το Κρεμλίνο θεωρεί ως ιδιωτική περιφερειακή του ανησυχία. Η δυτική ασάφεια και ο δισταγμός δημιουργούν άφθονο περιθώριο για τη Ρωσία να ελιχθεί και να συνεχίσει να λαμβάνει κάθε διαθέσιμο μέσο για να διαπράξει τα εγκλήματά της κατά της ανθρωπότητας.
Η πυρηνική κλιμάκωση συνεπάγεται την προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου, ο οποίος, μόλις πυροδοτηθεί, θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικός για όλους, με αποτέλεσμα ο στόχος. Για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, αυτό που αρχικά φαινόταν να είναι μια περιορισμένη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» που διαχειρίζεται εύκολα η υπερμεγέθης στρατιωτική του δύναμη, γρήγορα μετατράπηκε σε φιάσκο. Η προσφυγή στη χρήση πυρηνικών όπλων για τη Ρωσία θα αποτελούσε αναγνώριση της αποτυχίας της να διεξάγει έναν συμβατικό πόλεμο εναντίον ενός μικρότερου αντιπάλου, ακόμη και με τη δυτική υποστήριξη. Μια τέτοια ταπείνωση θα ήταν μια υπενθύμιση του άτυχου πολέμου του 1904-5 με μια πολύ μικρότερη Ιαπωνία, όταν η τσαρική Ρωσία προσπάθησε να καταλάβει τη Μαντζουρία στην Άπω Ανατολή. Ο Τσάρος Νικόλαος Β' αναγκάστηκε τελικά να διαπραγματευτεί μια ειρήνη με την Ιαπωνία, με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, αφού μεγάλο μέρος του φαινομενικά τρομερού ναυτικού στόλου της Ρωσίας στη Βαλτική είχε βυθιστεί.

Ο Πούτιν είχε παραδεχτεί ότι θα χρησιμοποιούσε πυρηνικά όπλα μόνο για να αντιδράσει σε μια αρχική πυρηνική επίθεση κατά της Ρωσίας ή για να αντιδράσει σε ένα γεγονός που απειλούσε τη ρωσική κρατική υπόσταση. Επέλεξε, ωστόσο, να αρχίσει να μετακινεί τον πυρηνικό του οπλισμό σαν να υπονοούσε την ετοιμότητά του να επιτεθεί για κάποια ακόμη άγνωστη δικαιολογία. Άλλοι που υπάρχουν στο ακόμη πιο τρελό περιθώριο της καμαρίλας του Πούτιν, ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, για παράδειγμα, ή οι προπαγανδιστές των μέσων ενημέρωσης, Σεργκέι Καραγκάνοφ και Ντμίτρι Τρένιν, ήταν πρόθυμοι να επιδείξουν την χαρακτηριστική τους αλαζονεία προωθώντας περαιτέρω την ιδέα, πιθανώς ως όπλα για το σχέδιο του Πούτιν να ενισχύσει τις προοπτικές. Τελικά, η τάση του Πούτιν να λέει το ένα και να κάνει το άλλο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη - αλλά μόνο σε ένα πολύ περιορισμένο μέτρο. Το μεγάλο άγνωστο για το καθεστώς του Πούτιν, πέρα από αυτό που μπορεί να έχει προειδοποιηθεί ιδιωτικά, παραμένει η τελική απάντηση σε μια τέτοια ενέργεια. Ακόμη και η Κίνα διστάζει για την κλιμάκωση της ρωσικής πυρηνικής ενέργειας, καθώς θεωρείται ότι αποτελεί παράγοντα που θα επιτρέψει αυτόν τον πόλεμο και ως εκ τούτου υπόκειται σε παγκόσμια καταδίκη. Το τι θα σήμαινε αυτό για τις παγκόσμιες εμπορικές της σχέσεις, μεταξύ άλλων συνεργατικών επιχειρήσεων, μπορεί να είναι μια άλλη παράμετρος που θα πρέπει να λάβει υπόψη μακροπρόθεσμα.

Πώς γίνεται αντιληπτή αυτή η σύγκρουση;
Στο βιβλίο του, A Conflict of Visions: Ideological Origins of Political Struggles (William Morrow & Co, 1986), ο Thomas Sowell, ανώτερος συνεργάτης στο Hoover Institution, κάνει διάκριση μεταξύ «περιορισμένων» και «χωρίς περιορισμούς» οραμάτων για το πώς λειτουργεί ο κόσμος. Ένα περιορισμένο όραμα επιδιώκει ειρηνική επίλυση μέσω συμβιβασμών όπου επικρατεί κάποιος βαθμός δικαιοσύνης, ενώ ένα χωρίς περιορισμούς όραμα απαιτεί την απονομή της κατάλληλης δικαιοσύνης προκειμένου να απαλλαγεί πλήρως από τη σύγκρουση. Ο οικονομολόγος Arnold Kling ορίζει τον χαρακτηρισμό ως τη διαφορά στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να θεωρηθεί μια συγκεκριμένη κοινωνία. Όσοι έχουν ένα περιορισμένο όραμα για τα γεγονότα τείνουν να πιστεύουν ότι μια ενσωματωμένη πολιτισμική γνώση μιας κοινωνίας περιέχει περισσότερη σοφία σε αντίθεση με όσους έχουν ένα χωρίς περιορισμούς όραμα που πιστεύουν ότι οι λύσεις επιτυγχάνονται καλύτερα μέσω της γνώσης που εκφράζεται από τα φωτισμένα και ηθικά μέλη της ελίτ αυτής της κοινωνίας.
Κάποτε περιγραφόμενη από τον Τσόρτσιλ ως «ένα αίνιγμα, τυλιγμένο σε ένα μυστήριο, μέσα σε ένα αίνιγμα», η Ρωσία ίσως τώρα κατανοείται καλύτερα από το σύνολο της ιστορίας της κατά τον 20όαιώνα και το πρώτο τέταρτο του 21ου.Συνηθισμένη σε μια αυταρχική διακυβέρνηση στην οποία τα μέσα ενημέρωσης και η δικαστική εξουσία είναι σε μεγάλο βαθμό υποταγμένα σε μια εξαιρετικά συγκεντρωτική κυβερνητική εξουσία, η ρωσική κοινωνία, ως επί το πλείστον, έχει αποδεχτεί τη μοίρα και τους περιορισμούς της αυτοέκφρασής της για μια αντιληπτή ασφάλεια έναντι μιας απειλής της Δύσης που κατασκευάζεται από το Κρεμλίνο. Η έγχυση ενός υπερβολικού αισθήματος εθνικισμού σε συνδυασμό με την αναβίωση του ιστορικού θρησκευτικού πνευματισμού της Ρωσίας από το καθεστώς του Πούτιν έχει γίνει το υπόστρωμα για την καθιερωμένη προπαγανδιστική μηχανή του Κρεμλίνου που διαιωνίζει την επιθετική της στάση κατά της Δύσης. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στην κοινωνική κατάσταση της Ρωσίας που φαίνεται ότι ισχύουν τόσο τα «περιορισμένα» όσο και τα «μη περιορισμένα» οράματα της τρέχουσας σύγκρουσης. Υπάρχει η απαραίτητη εκτίμηση του πολιτισμικού υπόβαθρου της Ρωσίας, όπως ακριβώς υπάρχει και η ανάγκη κατανόησης της αδιαλλαξίας της αυταρχικής νοοτροπίας του Κρεμλίνου που διαπερνά τη ρωσική κοινωνία και επιθυμεί μόνο ένα πολύ συγκεκριμένο αποτέλεσμα στη σύγκρουση.

Το ρωσικό εθνικό συναίσθημα με την ιστορική πνευματική του χροιά έχει στρατολογηθεί για σκοπούς πολέμου από ένα κακόβουλο καθεστώς με αυτοκρατορικά σχέδια. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η εικόνα της Ρωσίας για τον εαυτό της έχει γίνει ασυμβίβαστα πολωμένη. Το πρόβλημα με τη Ρωσία σε αυτό το πλαίσιο είναι η έλλειψη ηθικής της ηγεσίας της. Τελικά, η Δύση πρέπει να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει την 80χρονη διαφωνία της με τη Ρωσία ή εάν θα την τερματίσει με μια στάση στο πεδίο της μάχης της Ουκρανίας. Υπάρχουν δύο ζητήματα που διακυβεύονται αυτή τη στιγμή και θα καθορίσουν την πορεία αυτού του πολέμου στο δίκαιο τέλος του.
Εξοπλισμός και Εδαφική Εμπλοκή
Η άμυνα της Ουκρανίας επηρεάστηκε σοβαρά τους τελευταίους μήνες λόγω έλλειψης χρηματοδότησης για την παροχή πυρομαχικών, σε μεγάλο βαθμό συνέπεια της καθυστέρησης από την λεγόμενη φιλο-Πούτιν πτέρυγα των της Βουλής των Αντιπροσώπων του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος . Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια εδαφών, τα οποία πρέπει τώρα να ανακτηθούν με μεγαλύτερο κόστος. Η αδυναμία αποτελεσματικής ανταπόδοσης με τη χρήση ξένων πυρομαχικών εναντίον στρατιωτικών εγκαταστάσεων σε ρωσικό έδαφος αποτέλεσε σημαντικό μειονέκτημα στη στρατηγική της Ουκρανίας καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου και ιδιαίτερα στην αντιμετώπιση της πρόσφατης ρωσικής εισβολής στα βορειοανατολικά της χώρας.
Το δίλημμα διορθώθηκε εν μέρει όταν ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν ενέκρινε περιορισμένες επιθέσεις με αμερικανικά όπλα εναντίον ρωσικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων που βρίσκονταν σε ρωσικό έδαφος. Αυτό συνέβη παρά τους φόβους ότι η Ουκρανία είχε πρόσφατα καταστρέψει απομακρυσμένους ρωσικούς σταθμούς ραντάρ, ορισμένους από τους οποίους χρησίμευαν ως συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης για πυρηνική επίθεση και έτσι απειλούσαν την ισορροπία δυνάμεων. Τέθηκαν περιορισμοί στο βάθος της επίθεσης εντός της Ρωσίας, αν και φαίνεται ότι το θέμα είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας δεδομένης της πραγματικής τοποθεσίας των θέσεων εκτόξευσης και των κέντρων επιχειρήσεων.
Είναι ατυχές το γεγονός ότι πέρασε τόσος πολύς χρόνος πριν από την έκδοση μιας τέτοιας απόφασης όπου η αμοιβαία δράση θα ήταν δικαιολογημένη σε πολύ προηγούμενο στάδιο του πολέμου, παρόμοια με τη χρήση βορειοκορεατικών ή ιρανικών διαταγμάτων από τη Ρωσία σε ουκρανικό έδαφος. Η Φινλανδία είχε προτείνει την ιδέα τέτοιων αντιποίνων εντός της Ρωσίας τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους και, στις αρχές Μαΐου, ο Υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ), Ντέιβιντ Κάμερον, είχε ήδη δηλώσει ότι η Ουκρανία είχε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όπλα που παρέχονται από τη Βρετανία σε διασυνοριακές επιθέσεις. Συνολικά, 14 χώρες, σε αυτό το στάδιο, έχουν ζητήσει να επιτραπεί στην Ουκρανία να χρησιμοποιήσει τα στρατιωτικά της μέσα που έχουν κατασκευαστεί στο εξωτερικό για να επιτεθεί στο εσωτερικό της Ρωσίας.

Το θέμα δεν έχει λήξει εντελώς δεδομένων των ρητών περιορισμών που έχουν τεθεί στην Ουκρανία σχετικά με τη χρήση της δυνατότητας κρούσης μεγάλου βεληνεκούς, αν και ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο επέκτασης της εμβέλειας του Συστήματος Τακτικών Πυραύλων Στρατού MGM-140 (ATACMS) εντός της Ρωσίας. Ομοίως, η πολυαναμενόμενη άφιξη των αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 που παρέχονται από την Ολλανδία, τη Δανία, τη Νορβηγία και το Βέλγιο είναι επικείμενη. Η αναβάθμιση του εναέριου πολέμου θα παρέχει όχι μόνο πρόσθετη προστασία στην αεράμυνα, αλλά θα επιτρέψει και τη δυνατότητα στόχευσης επιθετικών επιχειρήσεων, εκτός από την κάλυψη των δικών της επιθετικών ελιγμών της Ουκρανίας. Με την πρώτη ευκαιρία, ο Μεντβέντεφ επανέλαβε την πυρηνική του απειλή κατά του ΝΑΤΟ για μια τέτοια ενέργεια, αλλά, κατά τα άλλα, αυτός και άλλοι του όμοιού του δεν έχουν άλλες επιλογές.

Οι νέες δυνατότητες προστίθενται στην ήδη εκτεταμένη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών ουκρανικής κατασκευής σε ρωσικό έδαφος. Αυτά έχουν σε μεγάλο βαθμό στοχεύσει ρωσικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις , αεροδρόμια και νηοπομπές , καθώς και σχετικές εγκαταστάσεις παραγωγής. Πιο πρόσφατα, διυλιστήρια πετρελαίου, αποθήκες και λιμάνια ναυτιλίας έχουν δεχθεί επιθέσεις για να εμποδίσουν τις εξαγωγές ορυκτών καυσίμων της Ρωσίας που θεωρούνται η κύρια πηγή εσόδων για την πολεμική οικονομία της.
Η παροχή ακριβούς παράδοσης πυρομαχικών από το ATACMS με εμβέλεια άνω των 180 μιλίων παρέχει επίσης στην Ουκρανία τη δυνατότητα να στοχεύει οποιαδήποτε στρατιωτική εγκατάσταση εντός της Κριμαίας , συμπεριλαμβανομένων των παράκτιων περιοχών της. Η χερσόνησος έχει απομονωθεί ολοένα και περισσότερο με τη βοήθεια αεροπορικών και θαλάσσιων επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, παράκτιων πυραυλικών επιθέσεων και άμεσων επιχειρήσεων δολιοφθοράς . Η ικανότητα της Ρωσίας να εφοδιάζει τις χερσαίες βάσεις της στην Κριμαία έχει μειωθεί λόγω της προοδευτικής απώλειας μεταφορικής ικανότητας από την ηπειρωτική Ρωσία. Η βαριά σιδηροδρομική κυκλοφορία στη γέφυρα του Κερτς παρεμποδίστηκε μετά από ζημιές που προκλήθηκαν από πυραυλικές επιθέσεις και καταστροφή πλατφορμών πορθμείων και αποβατικών πλοίων που διέσχισαν τη Μάγχη και έχουν σταματήσει τις υπερπόντιες μεταφορές. Οποιαδήποτε προσπάθεια ολοκλήρωσης σιδηροδρομικών συνδέσεων δια ξηράς μέσω της νοτιοανατολικής Ουκρανίας είναι πλέον επίσης αμφισβητήσιμη, καθώς αυτή η περιοχή βρίσκεται εύκολα στην εμβέλεια του ATACMS.

Οικονομική Βιωσιμότητα
Οι δυτικές κυρώσεις έχουν αυστηροποιηθεί για να αποτρέψουν περαιτέρω μέσα με τα οποία η Ρωσία συνέχισε να παρακάμπτει προηγούμενους περιορισμούς, ιδίως στις εξαγωγές ορυκτών καυσίμων. Πέρα από αυτό, η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας (CBR), τα οποία επί του παρόντος βρίσκονται εντός συναλλαγματικών αποθεμάτων, έχει ανανεωθεί ως μέσο παροχής κεφαλαίων για τις άμεσες ανάγκες της Ουκρανίας και την μεταγενέστερη ανοικοδόμηση της. Το Κογκρέσο των ΗΠΑ ψήφισε νομοθεσία που παρέχει βοήθεια 61 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία στις 20 Απριλίου 2024. Στο νομοσχέδιο περιλαμβανόταν μια διάταξη που επέτρεπε στην κυβέρνηση Μπάιντεν να παραδώσει περιουσιακά στοιχεία της CBR ύψους άνω των 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Ουκρανία, όπως ορίζεται στον νόμο για την ανασυγκρότηση της οικονομικής ευημερίας και ευκαιριών (REPO) για τους Ουκρανούς, ο οποίος κατατέθηκε στη Γερουσία τον Ιούνιο του 2023. Μια έκθεση σχετικά με την εκτέλεση αυτής της απόφασης αναμένεται να υποβληθεί στο Κογκρέσο εντός έξι μηνών.

Αυτό που απομένει είναι η βούληση της κυβέρνησης Μπάιντεν να υλοποιήσει την δέσμευση. Επιθυμεί να συμβουλευτεί τα μέλη της G7 και της ΕΕ των 27, ώστε, όπως το θέτει ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Τζέικ Σάλιβαν, «να προχωρήσουμε όλοι μαζί». Η ΕΕ, ωστόσο, έχει ήδη προχωρήσει στην κατάσχεση των κερδών που προκύπτουν από την επένδυση των δικών της περιουσιακών στοιχείων της Κεντρικής Τράπεζας, το μεγάλο μέρος των οποίων κατέχεται από το αποθετήριο τίτλων με έδρα τις Βρυξέλλες, Euroclear. Οι ετήσιοι τόκοι εκτιμώνται σε 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια, εκ των οποίων το 90% θα χρησιμοποιηθεί για την αγορά όπλων και το 10% για μη στρατιωτική βοήθεια, με την πρώτη πληρωμή στην Ουκρανία να οφείλεται τον Ιούλιο. Η νομιμότητα της διαδικασίας στις ΗΠΑ αποτελεί αντικείμενο συζήτησης εδώ και αρκετό καιρό, αν και εξέχουσες νομικές αρχές και οικονομολόγοι στις ΗΠΑ έχουν υποστηρίξει την απόφαση.
Έχει εκφραστεί ανησυχία ότι μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να κάνει ένα έθνος όπως η Κίνα, ένας σημαντικός κάτοχος ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου, να αμφισβητήσει τη σκοπιμότητα διατήρησης των περιουσιακών του στοιχείων σε δολάρια ΗΠΑ (USD). Η κίνηση τέτοιων ποσών θα μπορούσε να δημιουργήσει κινδύνους για τις ΗΠΑ εντός του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η πρόκληση για την Κίνα, από την άλλη πλευρά, με τη δική της επισφαλή οικονομική κατάσταση, θα ήταν να απειλήσει την οικονομική της ευημερία αντιδρώντας απερίσκεπτα με μια τέτοια ενέργεια. Μέχρι το 2023, το μεγαλύτερο μέρος του συναλλάγματος της Κίνας διακανονιζόταν σε δολάρια ΗΠΑ, αν και από το 2010 έχει υπάρξει μια σταδιακή αυξημένη χρήση του κινεζικού γιουάν (CNY) τόσο για εγχώριες όσο και για παγκόσμιες πληρωμές, φαινομενικά για να μειώσει την εξάρτησή της από το USD. Άλλα έθνη όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή έχουν επίσης καταρτίσει σχέδια για να συμμετάσχουν στη χρήση του CNY στις συναλλαγές συναλλάγματος.
Το σενάριο μιας επακόλουθης μείωσης της κυριαρχίας του δολαρίου ΗΠΑ, η οποία θα απειλήσει τα αποθεματικά του και θα μειώσει την ισχύ των δυτικών κυρώσεων, είναι απίθανο ενόψει των προκλήσεων που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει η Κίνα - η εύθραυστη οικονομία της που περιορίζει τη χρήση του γιουάν, η πραγματική προσφορά γιουάν παγκοσμίως που επιβάλλεται από τους αυστηρούς ελέγχους κεφαλαίου και η συνεχιζόμενη κυριαρχία του δολαρίου ΗΠΑ στα ξένα χρηματιστήρια. Επιπλέον, η πλειονότητα των συναλλαγών σε γιουάν πραγματοποιείται έναντι του δολαρίου ΗΠΑ, με το 50% των συναλλαγματικών αποθεμάτων της να αποτελείται επίσης προφανώς από δολάρια ΗΠΑ. Οι αναδυόμενες ξένες αγορές έχουν αντιμετωπίσει ελλείψεις του δολαρίου ΗΠΑ σε όλη την Αφρική, τη Νότια Ασία και τη Νότια Αμερική, αναγκάζοντάς τες να χρησιμοποιούν το γιουάν. Αυτή η τάση θα μπορούσε να αντιστραφεί εάν οι ΗΠΑ λάβουν μέτρα για την αντιμετώπιση αυτών των ελλείψεων.
Εναπόκειται στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτισμένων εθνών να κρίνουν εάν οι ενέργειες ενός μόνο έθνους έχουν ξεπεράσει τα όρια του πολιτισμού και της ηθικής. Και με αυτόν τον τρόπο, να δικαιολογήσουν μια έγκαιρη αντίδραση, αρκετά αυστηρή και με το ελάχιστο κόστος ανθρώπινης ζωής, για να την σταματήσουν. Η άμεση απειλή οικονομικής κατάρρευσης από τη συνέχιση των κυρώσεων και την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων είναι σίγουρα ένα τέτοιο μέσο για την προσαγωγή της προφανούς εγκληματικότητας στη δικαιοσύνη.
Περίληψη
Οι περιορισμοί που επιβλήθηκαν στην Ουκρανία στη χρήση ξένων πυρομαχικών εντός του εδάφους της Ρωσίας καθ' όλη τη διάρκεια αυτού του πολέμου ήταν κοντόφθαλμοι και έδειξαν έλλειψη κατανόησης των δικών της περιορισμών σε σχέση με τις απειλές που θα είχε διατυπώσει στην αρχή. Η παρατήρηση από τη Ρωσία των ενεργειών προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων στην περίπτωση του αέναου συριακού πολέμου, των ρωσικών εισβολών στη Γεωργία το 2008 και στη συνέχεια στην Κριμαία το 2014 παρείχε στον Πούτιν την ενθάρρυνση που χρειαζόταν για να προχωρήσει στην πιο θρασεία επίθεση εναντίον της Ουκρανίας στο σύνολό της το 2022. Η σταδιακή υποστήριξη πυρομαχικών που δόθηκε στην Ουκρανία στη συνέχεια κατάφερε να παράσχει επαρκή άμυνα, αλλά δεν κατάφερε να δείξει στον Πούτιν τι θα μπορούσαν διαφορετικά οι ΗΠΑ και η Δύση να του δείξουν ως συνέπεια του λανθασμένου υπολογισμού του. Ο δισταγμός ενώπιον ανθρώπων σαν τον Πούτιν δεν είναι διαφορετικός από αυτόν που επιτράπηκε στον Αδόλφο Χίτλερ όταν κατέλαβε τη Ρηνανία το 1936, ενώ η Δύση έμεινε στην άκρη και στη συνέχεια απείλησε με πόλεμο για το ζήτημα της Σουδητίας το 1938, πριν η Δύση το διαπραγματευτεί μόνο και μόνο για να πέσει στην άβυσσο ενός παγκόσμιου πολέμου.
Η μάλλον δειλή αντίδραση, υπό τις παρούσες συνθήκες, να επιτραπεί στην Ουκρανία να χρησιμοποιήσει ξένα πυρομαχικά σε πολύ περιορισμένες περιοχές της Ρωσίας, χωρίς να της επιτραπεί κάποια διακριτική ευχέρεια να στοχεύσει περαιτέρω στρατηγικές στρατιωτικές τοποθεσίες, αποτελεί για άλλη μια φορά μια απόδειξη της αμφιθυμίας με την οποία αυτός ο πόλεμος διαμεσολαβείται από έξω. Είναι σαφές ότι η Ουκρανία δεν έχει διαχειριστεί αυτόν τον πόλεμο με την ίδια αδιαφορία για την ζωή των πολιτών και τις υποδομές όπως η Ρωσία. Γιατί δεν υπάρχει προθυμία να της παρασχεθούν τα μέσα για να προσεγγίσει τουλάχιστον το επίπεδο βίας που θα ασκηθεί εναντίον της Ρωσίας, καθώς η τελευταία έχει εμπλακεί στην παράνομη εισβολή της στην Ουκρανία;
Πρέπει επίσης να αντιμετωπιστεί η αξιοποίηση των δυσμενών οικονομικών συνεπειών για τη Ρωσία, και συγκεκριμένα η κατάσχεση ολόκληρων των ξένων επενδύσεων σε περιουσιακά στοιχεία που ανήκουν στην Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (CBR) εντός των ΗΠΑ, της ΕΕ και άλλων ξένων χωρών, όχι μόνο των πληρωμών τόκων που τους παρέχονται. Υπάρχει αμφιβολία για το ποιος είναι ο μοναδικός αυτουργός αυτού του πολέμου; Δεν είναι ούτε το ΝΑΤΟ ούτε οι ΗΠΑ, όπως ισχυρίστηκε ο Πούτιν και τα διαδικτυακά τρολ του και οι παραπλανημένοι Δυτικοί σχολιαστές. Δεν είναι κάποιο ναζιστικό καθεστώς στην Ουκρανία που απείλησε την κρατική υπόσταση της Ρωσίας. Η ζημιά που έχει προκαλέσει η Ρωσία απαιτεί αποζημιώσεις για τις οποίες ο αυτουργός πρέπει να λογοδοτήσει. Η Ρωσία είναι ανίκανη να αναλάβει την ευθύνη για τα αδικήματά της και η μόνη πραγματικότητα εδώ απαιτεί να τα πληρώσει με κάποιον άλλο τρόπο. Οι υποτιθέμενοι νομικοί περιορισμοί σχετικά με τη διεθνή χρηματοπιστωτική ρύθμιση δεν πρέπει να θεωρούνται ότι υπερισχύουν των ανθρωπιστικών αναγκών σε καταστάσεις όπου διαπράττεται απροκάλυπτη εγκληματική αδικία, ειδικά όταν η μεμονωμένη εθνική νομοθετική δράση έχει παράσχει τα μέσα για να αντιμετωπιστεί το ζήτημα.
Μετά από 25 μήνες πολέμου, ήρθε η ώρα να δράσουμε αποφασιστικά και να τερματίσουμε τη σύγκρουση. Σε όσους στο Κογκρέσο υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση παρέχει μια «στρατηγική» για την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο, ας απαντήσουν πρώτα οι ίδιοι πώς γίνεται, από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ να έχουν ξοδέψει τρισεκατομμύρια δολάρια κυνηγώντας έναν κακόβουλο αντίπαλο, τη Ρωσία, σε όλο τον κόσμο, μόνο και μόνο για να βρεθούν σε ένα πεδίο μάχης στην Ουκρανία, όπου τα μέσα για τον τερματισμό του προβλήματος βρίσκονται επιτέλους μπροστά τους; Η στρατηγική είναι απλή. Παρακαλώ διαβάστε τα παραπάνω.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.