Ακριβώς απέναντι από τα σύνορα της Εσθονίας, σε ρωσικό έδαφος, βρίσκεται μια πολύ ορατή πινακίδα με μια απλή δήλωση: «Η Ρωσία δεν γνωρίζει σύνορα», μια χαρακτηριστικά ρωσική αυτοτραυματική αλαζονεία που αποσκοπεί στον εκφοβισμό ενός μικρότερου έθνους που έχει σταθεί σταθερά στο πλευρό της Ουκρανίας στον τρέχοντα πόλεμό της με τη Ρωσία. Ένας πόλεμος με τον οποίο η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι δεν σέβεται τα σύνορα κυρίαρχων εθνών. Αποτελεί προειδοποίηση για οποιοδήποτε έθνος βρίσκεται κοντά της - τα κράτη της Βαλτικής, τη Φινλανδία, την Πολωνία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία, το Καζακστάν, το Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία, τη Γεωργία.

Μια αυξανόμενη ανησυχία έχει επίσης κυριεύσει την Ευρώπη από μέσα, με τη μορφή δεξιού λαϊκιστικού αισθήματος που εκφράζεται σε ορισμένα έθνη της Ανατολικής Ευρώπης, ιδίως. Το παράδειγμα εδώ είναι η Ουγγαρία, μέλος του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), όπου μια ανελεύθερη διακυβέρνηση έχει δώσει τη θέση της σε μια de facto αυταρχική διακυβέρνηση και έχει παρασυρθεί στο φιλο-Πούτιν στρατόπεδο. Παρά το γεγονός ότι έχει βιώσει την καταστροφή των προηγούμενων επιθέσεων από γειτονικά αυταρχικά καθεστώτα, ιδίως τη ναζιστική Γερμανία και τη Σοβιετική Ρωσία, το κυβερνών πολιτικό καθεστώς της Ουγγαρίας έχει επιλέξει να ακολουθήσει μια πορεία που ευθυγραμμίζει το έθνος του πιο στενά με ένα εγκληματικό καθεστώς που απειλεί για άλλη μια φορά την ευημερία της ηπείρου. Φαίνεται ότι η ανθρωπότητα πράγματι φαίνεται ανίκανη να διδάξει στις επόμενες γενιές τη ζημιά που προκαλεί η αυταρχική ηγεσία, επιλέγοντας να συμπεριφέρεται με τους δικούς της κανόνες αντί για εκείνους της επικρατούσας σοφίας στη διακυβέρνηση. Αυτό θυμίζει μια πολύ συνηθισμένη ατάκα: « Δεν έπρεπε να είχε φτάσει σε αυτό το σημείο... κι όμως το αφήσαμε να συμβεί » .
Η δεξιά λαϊκιστική ιδεολογία, εκτός από τον κοινωνικό και δημοσιονομικό συντηρητισμό της, ταυτίζεται με τον νεοεθνικισμό. Τείνει προς περιοριστικές πολιτικές μετανάστευσης και χρησιμοποιεί ιθαγενείς θρησκευτικές και πολιτισμικές αποχρώσεις για να ενισχύσει τη λαϊκιστική του πλατφόρμα, η οποία συχνά προωθεί μια υπερβολικά έντονη ανάγκη για φυλετική καθαρότητα. Το κίνημα κερδίζει έδαφος μέσω της αντικαθεστωτικής ρητορικής, του κατασκευασμένου αντιελιτιστικού αισθήματος και της αντίθεσης στην εξωτερική επιρροή. Η εξτρεμιστική πτέρυγα χρησιμοποιεί την παραπληροφόρηση του κοινού για να υποστηρίξει την ατζέντα του και την ανατροπή της δημοκρατικής διακυβέρνησης με στόχο τη δημιουργία δυσπιστίας στους θεσμούς της. Ο κίνδυνος έρχεται όταν το κίνημα αποκτά την εξουσία της διακυβέρνησης και μετατρέπεται σε αυταρχικό καθεστώς, είτε εξαρχής ως απάντηση σε μια κατασκευασμένη απειλή, όπως συνέβη στην περίπτωση της εμπρησμού του Ράιχσταγκ το 1933 στη ναζιστική Γερμανία, είτε μεθοδικά όπως σε μια ανελεύθερη δημοκρατία που σταδιακά υπονομεύει τους καθιερωμένους θεσμούς που αποσκοπούν στον μετριασμό της ακατάλληλης χρήσης τέτοιας εξουσίας.
Οι μέθοδοι είναι οικείες. Τα δημόσια νέα και η κοινή γνώμη περιορίζονται σε κρατικά μέσα ενημέρωσης και αξιόπιστα μέσα, δημόσια ή ιδιωτικά, που έχουν δεσμευτεί να υποστηρίζουν την κυβερνητική προπαγάνδα. Η δικαστική εξουσία υποτάσσεται μέσω του διορισμού κομματικών υποστηρικτών. Η κυβερνητική νομοθετική εξουσία αποδυναμώνεται περιορίζοντας τον αριθμό των εδρών, ενώ οι υπόλοιπες εδρές συμπληρώνονται με μέλη του κυβερνώντος κόμματος μέσω εκλογικής κακοδιοίκησης. Ένας οργανισμός κρατικής ασφάλειας αναδιαμορφώνεται και μετατρέπεται σε όργανο που εξυπηρετεί τις ανάγκες της εκτελεστικής εξουσίας της κυβέρνησης και όχι σε φορέα που έχει δεσμευτεί για τη δημόσια και εθνική ευημερία. Τέλος, η απόλυτη εξουσία παραχωρείται σε μια εξαιρετικά συγκεντρωτική εκτελεστική εξουσία της κυβέρνησης μέσω συνταγματικής μεταρρύθμισης, θεσπίζοντας έτσι νομική κατανομή.
Ο Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας αποτελεί ένα ενδιαφέρον παράδειγμα πολιτικού μετασχηματισμού όταν οι συνθήκες επιβάλλουν αλλαγές στην πλατφόρμα για να προσαρμοστούν καλύτερα στην άνοδο κάποιου στην εξουσία. Η θέληση για εξουσία είναι αυτή που πολύ συχνά αντικαθιστά την επιθυμία για προσφορά, αντικαθιστώντας την με την επιθυμία να υπηρετηθεί. Όταν αυτή η εξουσία γίνεται απόλυτη, γρήγορα προχωρά στη διάβρωση των θεμελίων της ορθής διακυβέρνησης και, μαζί με αυτήν, της ευημερίας της κοινωνίας. Η ιστορία του 20ούαιώνα μας παρέχει τα διάφορα παραδείγματα που καταδεικνύουν το επιχείρημα, από τον Μουσολίνι, τον Στάλιν, τον Τόζο και τον Χίτλερ μέχρι τον Μάο Τσε Τουνγκ, τον Πολ Ποτ, τον Ιντί Αμίν και τώρα τον Βλαντιμίρ Πούτιν σε αυτή τη νέα χιλιετία.
Ο Όρμπαν μπήκε στην πολιτική σκηνή το 1989 ως μέλος του Fidesz («Συμμαχία Νέων Δημοκρατών»), μιας αντικομμουνιστικής φιλελεύθερης φοιτητικής οργάνωσης, όταν η χώρα βρισκόταν ακόμη υπό σοβιετικό ζυγό ως έθνος του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Μια προκλητική ομιλία που ζητούσε την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων από τη χώρα, σε μια έκκληση για μεγαλύτερη αυτοδιάθεση, έφερε τον Όρμπαν στην κοινή γνώμη. Το 1992, έγινε Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Φιλελεύθερης, μιας παγκόσμιας οργάνωσης φιλελεύθερων πολιτικών κομμάτων που ιδρύθηκε το 1947. Το 1993, ανήλθε στην Προεδρία του Fidesz και στη συνέχεια προήδρευσε της Επιτροπής για τα Θέματα Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης από το 1994 έως το 1998. Ο Όρμπαν ήταν αποφασισμένος να αναπτύξει στενότερη σχέση με τη Δύση εκείνη την εποχή, επιδιώκοντας να απομακρυνθεί από την καταπιεστική ρωσική σφαίρα επιρροής. Το 1996, έγινε Πρόεδρος της Ουγγρικής Εθνικής Επιτροπής της Πρωτοβουλίας Νέου Ατλαντικού (NAI), μιας οργάνωσης που εδρεύει στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Επιχειρήσεων και είναι αφοσιωμένη στην ενίσχυση των δημοκρατιών που εκτείνονται στον Ατλαντικό.
Οι βουλευτικές εκλογές του 1994 στην μετασοβιετική Ουγγαρία αποδείχθηκαν σημείο καμπής για το δημοκρατικό κόμμα του Όρμπαν, όταν τερμάτισε τρίτο και είδε το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Magyar Szocialista Party· MSZP), μια πρώην κομμουνιστική οντότητα υπό τον Γκιούλα Χορν, να επιστρέφει στην εξουσία. Το αποτέλεσμα ώθησε τον Όρμπαν και το Φίντες να υιοθετήσουν μια πιο κεντρώα δεξιά συντηρητική πλατφόρμα. Η δυσπιστία προς την σοσιαλιστική κυβέρνηση του Χορν λόγω των αντιδημοφιλών δημοσιονομικών και συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων έφερε επιτυχία στο Φίντες στις εκλογές του 1998. Έχοντας κερδίσει μόνο 148 από τις 386 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, το Φίντες ενώθηκε με το Ανεξάρτητο Κόμμα Μικροκαλλιεργητών, το οποίο έλαβε 48 έδρες, και το Ουγγρικό Δημοκρατικό Φόρουμ με 17 έδρες για να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού πλειοψηφίας.
Υπό την ηγεσία του Όρμπαν ακολούθησαν διοικητικές αλλαγές, ελλείψει οποιασδήποτε πραγματικής κομματικής συμφωνίας, με αποτέλεσμα τη μείωση του αριθμού των συνεδριάσεων που θα μπορούσε να διεξάγει η Εθνοσυνέλευση, το νομοθετικό σώμα του έθνους. Αυτό συνέβη παρά τις κατηγορίες ότι η κίνηση αυτή θα μείωνε την νομοθετική αποτελεσματικότητα του κοινοβουλίου και την εποπτεία του επί των κυβερνητικών ενεργειών. Πέρα από αυτό,
Ο Όρμπαν εδραίωσε μεγαλύτερη εξουσία στο αξίωμα του Πρωθυπουργού και προσπάθησε να αντικαταστήσει την κοινοβουλευτική διαδικασία που απαιτούσε πλειοψηφία δύο τρίτων με μια διαδικασία που απαιτούσε απλή πλειοψηφία. Η τελευταία ανατράπηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Σύντομα, η γραφειοκρατία είχε πολιτικοποιηθεί με μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό του ελέγχου και διορισμό κομματικών υποστηρικτών σε βασικές διοικητικές θέσεις. Τα πρώτα σημάδια των προθέσεων του Όρμπαν στην κυβέρνηση και της κλίσης του για εκτελεστική εξουσία είχαν ήδη εκδηλωθεί στις αρχές της χιλιετίας.
Το 1999, η Ουγγαρία, μαζί με την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία, εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ. Το 2000, το Fidesz αποχώρησε από τη Φιλελεύθερη Διεθνή και εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ), ένα διεθνικό κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1976 και το οποίο, μέχρι το 1999, είχε γίνει το μεγαλύτερο κόμμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εν τω μεταξύ, μικρά σκάνδαλα εκτυλίσσονταν εντός της κυβέρνησης με επικεφαλής το Fidesz, που αφορούσαν δωροδοκίες που σχετίζονταν με στρατιωτική σύμβαση και αμφισβητήσιμες επιχειρηματικές πρακτικές, οι οποίες οδήγησαν στη διάλυση του κυβερνώντος συνασπισμού. Η κυβέρνηση Όρμπαν κατηγορήθηκε επίσης ότι χρησιμοποίησε τον έλεγχό της στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης για να προωθήσει την πολιτική της ατζέντα και να εκφοβίσει ανεξάρτητους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Μέχρι τις εκλογές του 2002, ο συνασπισμός με επικεφαλής το Fidesz ξεπεράστηκε από το MSZP, το οποίο εξακολουθούσε να έχει επαρκή επιρροή στα μέσα ενημέρωσης εκείνη την εποχή. Το MSZP θα συνέχιζε να διατηρεί την κυριαρχία του σε κυβέρνηση συνασπισμού και στις επόμενες εκλογές του 2006.
Ένα εθνικό δημοψήφισμα του 2003 κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης υπό την ηγεσία του MSZP ψήφισε υπέρ της ένταξης στην ΕΕ. Η Ουγγαρία έγινε δεκτή στην ΕΕ το επόμενο έτος, ολοκληρώνοντας τελικά την ένταξή της στην ευρωπαϊκή κοινότητα τόσο οικονομικά όσο και στρατιωτικά. Το 2003 επίσης, το Fidesz συμμάχησε με το δεξιό, συντηρητικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (Kereszténydemokrata Néppárt, KDNP) για να γίνει το Fidesz-KDNP, ώστε να ταιριάζει καλύτερα στην αναθεωρημένη κομματική του πλατφόρμα. Στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2004, το Fidesz-KDNP κέρδισε στην πραγματικότητα το 47,4% των ψήφων, με 12 από τους υποψηφίους του να εκλέγονται ως μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΙ), ένα σημάδι της ανθεκτικότητάς του ακόμα εντός της Ουγγαρίας.

Μια σημαντική γεωπολιτική στιγμή στο ευρωπαϊκό τοπίο ήρθε όταν η Διακήρυξη της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008 ανακοίνωσε ότι τόσο η Γεωργία όσο και η Ουκρανία θα εξετάζονταν για ένταξη, ένα θέμα που ενόχλησε τον Βλαντιμίρ Πούτιν και προκάλεσε την εισβολή της Ρωσίας στη Γεωργία την ίδια χρονιά. Ο Ρωσογεωργιανός πόλεμος ξέσπασε όταν η Ρωσία ξεκίνησε άμεσες σχέσεις με την αυτονομιστική ηγεσία στις αυτοανακηρυγμένες ανεξάρτητες δημοκρατίες της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας εντός της Γεωργίας, οι οποίες δεν είχαν αναγνωριστεί ως τέτοιες από τη διεθνή κοινότητα. Ο Όρμπαν καταδίκασε τη ρωσική επιθετικότητα, αν και δεν άργησε να αλλάξει σημαντικά η στάση του απέναντι στη Ρωσία και την Ανατολή, αφήνοντας πολλούς να λύσουν το μυστήριο πίσω από τον μετασχηματισμό.
Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ) άλλαξε το γεωπολιτικό τοπίο, δημιουργώντας αμφιβολίες για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα της Δύσης και ώθησε ορισμένους, όπως ο Όρμπαν, να στραφούν προς την Ανατολή καιιδιαίτερα τη Ρωσία. Εκείνη την εποχή, ο οικονομικός σύμβουλος του Όρμπαν, Γκιόργκι Ματόλτσι, λέγεται ότι τον έπεισε ότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 θα οδηγούσε σε μια μετατόπιση της παγκόσμιας οικονομίας από τη Δύση στην Ανατολή. Πριν από την κρίση του 2008, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) της Ρωσίας είχε αυξηθεί κατά 6,4% το 2006 και στη συνέχεια, το 2007, έφτασε στο υψηλότερο ποσοστό αύξησης του 8,1% από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και στη συνέχεια αυξήθηκε κατά 5,2% το 2008.
Ο Όρμπαν φαινόταν ιδιαίτερα γοητευμένος από τον έλεγχο του Πούτιν στην επιχειρηματική ελίτ της χώρας του. Ταξίδεψε τόσο στη Ρωσία όσο και στην Κίνα στα τέλη του 2009, αμέσως πριν από τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές στην Ουγγαρία, για να συναντηθεί με τον Πούτιν και τον Τζινπίνγκ, αντίστοιχα, και έγινε δεκτός θερμά και από τους δύο, παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ήταν απλώς ηγέτης της αντιπολίτευσης.
Ένα βήμα πίσω σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητο για να λάβουμε υπόψη ένα περιστατικό που συνέβη το 1994 στην μετασοβιετική Ουγγαρία, όταν το Fidesz επιδίωκε μεγαλύτερη επιρροή στην πολιτική σκηνή. Το γεγονός αυτό μπορεί να αποτέλεσε την αφορμή για μια σειρά γεγονότων που θα επηρέαζαν κάπως τη στάση του Όρμπαν απέναντι στη Ρωσία το 2008. Ένας γνωστός Ρώσος μαφιόζος και πολιτικός παράγοντας, ο Συμεών Μογκίλεβιτς, κανόνισε την παράδοση ενός μεγάλου ποσού μετρητών σε έναν πράκτορα στη Βουδαπέστη. Ο ενδιάμεσος υπεύθυνος για τη μεταφορά ήταν ένα μέλος του δικτύου του Μογκίλεβιτς και, ο ίδιος, ένας ύποπτος για διακίνηση όπλων και ναρκωτικών, ο Ντίτμαρ Κλόντο. Βίντεο με την παράδοση μετρητών στα χέρια του Βίκτορ Όρμπαν καταγράφηκε εν αγνοία του σε μια εσωτερική τοποθεσία και παραδόθηκε στον Μογκίλεβιτς για φύλαξη. Όπως είναι συνηθισμένο σε τέτοιους κύκλους, μια κατοχή αυτού του είδους θα θεωρούνταν χρήσιμη σε περίπτωση που ο ιδιοκτήτης τη χρειαστεί ως μοχλό για να ξεφύγει από μια ακόμη άγνωστη επισφαλή κατάσταση.
Έτσι, το 2008 προέκυψε μια τέτοια περίσταση, όταν ο Μογκίλεβιτς βρέθηκε σε σοβαρό νομικό κίνδυνο κατηγορούμενος για φοροδιαφυγή στη Ρωσία. Σε αντάλλαγμα για την ελευθερία του, λέγεται ότι διέκοψε το ενοχοποιητικό βίντεο στα χέρια της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB) της Ρωσίας και, ως εκ τούτου, στην κατοχή του Πούτιν. Παρά τις λεπτομέρειες που δόθηκαν, το περιστατικό δεν έχει ακόμη επικυρωθεί από μη προσβάσιμα προς το παρόν αρχειακά στοιχεία εντός της FSB. Κατά τα άλλα, μια ένορκη βεβαίωση υπογεγραμμένη από τον Κλόντο που βεβαιώνει την παράδοση μετρητών έχει διατεθεί στη Δύση.
Η σημασία τέτοιων πληροφοριών που εμπλέκουν τον Όρμπαν σε μια συναλλακτική συμφωνία με τη ρωσική μαφία φαίνεται ίσως μόνο ως ένα από τα πολλά τρωτά σημεία που φαινομενικά έχουν τεκμηριωθεί από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και βρίσκονται στη διάθεση του Πούτιν. Άλλες φαίνεται πιθανώς να εκθέτουν τον Όρμπαν και τον πεθερό του, Ιστβάν Λεβάι, ως πληροφοριοδότες της ουγγρικής κρατικής ασφάλειας όταν η Ουγγαρία βρισκόταν υπό σοβιετική επιρροή. Συνολικά, η ύπαρξη τέτοιων πληροφοριών που παραβιάζουν την κατάσταση στα χέρια του Πούτιν αποτελεί πρόβλημα για τον Όρμπαν όταν λαμβάνεται υπόψη η ευθυγράμμιση του καθεστώτος του με τη Ρωσία, η οποία συνέβη κάπως απότομα το 2008-2009. Η σειρά των γεγονότων θα πρέπει να εξεταστεί στο πλήρες πλαίσιο άλλων αξιοσημείωτων γεγονότων που ήταν σε εξέλιξη εκείνη την εποχή και που μπορεί να επηρέασαν τη μετατόπιση προς τα ανατολικά.
Το ουγγρικό κοινό, μέχρι τις εκλογές του 2010, είχε επίσης κουραστεί από την κυβερνώσα κυβέρνηση με επικεφαλής το MSZP και τον πρωθυπουργό της, Ferenc Gyurcsány, ο οποίος παραιτήθηκε το 2009 εν μέσω σκανδάλου για την κακοδιαχείριση της οικονομίας της χώρας. Το Fidesz-KDNP του Orbán επέστρεψε στην εξουσία κερδίζοντας τώρα συνταγματική πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Η «εκστρατεία μίσους» του 2010, όπως έχει ονομαστεί, είχε ελάχιστη σχέση με μια πολιτική ατζέντα, αλλά μάλλον χαρακτηρίστηκε από ξενοφοβική ρητορική που σχετίζεται με τους μετανάστες, ρατσιστικές προσβολές, ομοφοβικά συνθήματα και εκκλήσεις για την επαναφορά της θανατικής ποινής, χαρακτηριστικά που αναστάτωσαν το δημόσιο αίσθημα. Από την αρχή του καθεστώτος του, ο Orbán απέφυγε τις οικονομικές πολιτικές της ΕΕ και υιοθέτησε θέσεις που ευνοούνταν από τους ουγγρικούς εθνικιστικούς κύκλους, οι οποίοι από καιρό έτρεφαν δυσαρέσκεια προς την Ευρώπη για την εφαρμογή της Συνθήκης του Τριανόν του 1920, η οποία τερμάτισε τις εχθροπραξίες μεταξύ Ουγγαρίας και των Συμμάχων μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η συνθήκη μείωσε σημαντικά τα προπολεμικά εδάφη της Ουγγαρίας, παραχωρώντας τη Σλοβακία και τη Ρουθηνία στην Τσεχοσλοβακία, την Κροατία στο νέο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, που αργότερα έγινε η Γιουγκοσλαβία το 1929, και την Τρανσυλβανία στη Ρουμανία, δημιουργώντας ένα αλυτρωτικό αίσθημα μεταξύ πολλών εθνικιστών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της δεύτερης θητείας, ο Όρμπαν ανακοίνωσε τις προθέσεις του όχι μόνο να παραιτηθεί από την εφαρμογή της οικονομικής ιδεολογίας της Δύσης, αλλά και να μιμηθεί και να προωθήσει τους δεσμούς με εκείνους της Ρωσίας, της Τουρκίας και της Κίνας. Το νέο οικονομικό σχέδιο συνεπαγόταν μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού μέσω της φορολογίας και ενός αναδιαρθρωμένου συνταξιοδοτικού προγράμματος. Εισήχθη τραπεζικός φόρος στο σύνολο του ενεργητικού και πραγματοποιήθηκε σημαντική εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα για τη μείωση της εξάρτησης από τις ξένες τράπεζες. Ωστόσο, τέτοιες κρατικές τράπεζες σε μια πολιτικά κυριαρχούμενη κυβέρνηση είχαν την πιθανότητα να κατευθύνουν τον δανεισμό σε εκείνες τις οντότητες που ευνοούνταν από το καθεστώς. Ομοίως, στρατηγικά περιουσιακά στοιχεία όπως το πετρέλαιο θα άρχιζαν να εθνικοποιούνται και στη συνέχεια να διοχετεύονται σε προτιμώμενες ιδιωτικές οντότητες. Εθνικά μονοπώλια δημιουργήθηκαν σε ορισμένους τομείς, υπονομεύοντας τον ανταγωνισμό, όπως με τη δημιουργία ενός νέου δικτύου καπνοπωλείων που θα επέτρεπε ευκαιρίες για οικογενειακές επιχειρήσεις. Όπως θα αναμενόταν, στους πιστούς του κόμματος Fidesz-KDNP παραχωρήθηκαν κατά προτίμηση παραχωρήσεις καπνού και σε όσους είχαν δεσμούς με την αντιπολίτευση αποκλείστηκαν ρητά από την εξέταση. Εισήχθη ένα «Σχέδιο Χρηματοδότησης για την Ανάπτυξη» (ΣΧΑ) που παρείχε κρατική πίστωση για την ελάφρυνση του συσσωρευμένου χρέους στις μικρές επιχειρήσεις που προκλήθηκε από την ύφεση του 2008.
Ακολούθησε οικονομική ανάπτυξη με αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,5% έως το πρώτο τρίμηνο του 2014, παράλληλα με σημαντική μείωση του ελλείμματος του προϋπολογισμού κάτω από το 3% του ΑΕΠ έως το 2013, η χαμηλότερη στην μετακομμουνιστική ιστορία της Ουγγαρίας. Μια ακόμη εκλογική νίκη το 2014 έδωσε στον Όρμπαν μια περαιτέρω πολιτική εντολή να συνεχίσει την οικονομική του πολιτική επεκτείνοντας την οικονομική του πολιτική ώστε να συμπεριλάβει μια μερική ανάληψη του πιστωτικού κινδύνου από την κεντρική τράπεζα και να παράσχει βοήθεια για το χρέος σε ευάλωτους δανειολήπτες νοικοκυριών. Τα προγράμματα δημοσίων έργων δημιούργησαν ευκαιρίες απασχόλησης για λιγότερο μορφωμένους εργαζόμενους.
Μια περαιτέρω στροφή προς τη Ρωσία έγινε εμφανής μέσω μιας ουσιαστικής στρατηγικής συνεργασίας για την επέκταση μιας πυρηνικής εγκατάστασης με δάνειο που χορηγήθηκε από τη Ρωσία ύψους 13,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο αντιστοιχούσε στο 12% του ΑΕΠ της Ουγγαρίας. Το εργοστάσιο με τους τέσσερις αντιδραστήρες του θα κάλυπτε το 40% των ηλεκτρικών αναγκών της Ουγγαρίας. Μια συμφωνία του 2022 με τη Ρωσία υπό παρόμοιους όρους αφορά την κατασκευή δύο νέων αντιδραστήρων εντός της Ουγγαρίας. Η παράδοση φυσικού αερίου από τη Ρωσία στη νοτιοανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας, γίνεται μέσω του νεόκτιστου αγωγού TurkStream , ο οποίος παρακάμπτει την Ουκρανία, αρνούμενος τις πληρωμές διέλευσης που προηγουμένως είχαν συσσωρευτεί μέσω ενός προηγουμένως λειτουργικού αγωγού. Ανησυχία για την Ουγγαρία προκαλεί τώρα η εξάρτηση από τη Ρωσία για τις ενεργειακές της ανάγκες, τόσο μέσω της παράδοσης ορυκτών καυσίμων όσο και μέσω της τεχνολογικής υποστήριξης για την πυρηνική της βιομηχανία.
Με τη νεοσύστατη και παρατεταμένη νομοθετική εξουσία του σε διαδοχικούς εκλογικούς κύκλους και τις επιτυχίες στις εκλογές του 2014, του 2018 και του 2022, ο Όρμπαν τροποποίησε το σύνταγμα της χώρας προς όφελός του και μείωσε σημαντικά τον αριθμό των κοινοβουλευτικών εδρών για να διασφαλίσει τη διατήρηση της εκλογικής υπερπλειοψηφίας του κόμματός του, όπως ακριβώς και παρόμοιες προθέσεις υπήρχαν στη Ρωσία του Πούτιν. Ο αντισημιτισμός έχει εισχωρήσει στη συνεχιζόμενη πολιτική ρητορική, μαζί με την αντίρρηση στην «προπαγάνδα» και τις ξενοφοβικές συμπεριφορές των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των τρανς και των κουήρ (LGBTQ) της δυτικοευρωπαϊκής κοινότητας απέναντι στους μετανάστες. Έχει επίσης πλέον κερδίσει τον χαρακτηρισμό «αρπακτικό της ελευθερίας του Τύπου» για την καταπιεστική του στάση απέναντι στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, έχοντας χτίσει μια κρατική αυτοκρατορία μέσων ενημέρωσης που ανταποκρίνεται στην «αλήθεια» όπως ερμηνεύεται από το κόμμα. Ο έλεγχος του 80% των μέσων ενημέρωσης της Ουγγαρίας βρίσκεται στα χέρια του κυβερνώντος κόμματος, ενώ άλλες ιδιωτικές πηγές μέσων ενημέρωσης έχουν φιμωθεί εντελώς. Η διάδοση οποιασδήποτε «ψευδούς» πληροφορίας έχει ποινικοποιηθεί και ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι έχουν υποβληθεί σε τηλεφωνικές παρακολουθήσεις και παρενοχλήσεις.
Εκτός από την αντίθεση του Όρμπαν στην παροχή βοήθειας στην Ουκρανία, την άρνησή του να τηρήσει τις κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας και την ανοιχτή υποστήριξη της δικαιολογίας του Πούτιν για μια παράνομη εισβολή σε ένα κυρίαρχο έθνος, συμμετείχε στο συνεχιζόμενο μεταναστευτικό πρόβλημα της Ευρώπης προωθώντας τη ροή παράνομων μεταναστών από την Ουγγαρία σε γειτονικά εδάφη της Ουκρανίας και της Σερβίας. Η δημιουργία συνοριακών κρίσεων με τη διευκόλυνση της μαζικής μετανάστευσης λαών από ζώνες συγκρούσεων προς την Ευρώπη και τις ΗΠΑ είναι ένα από τα πιο αγαπημένα σχέδια υβριδικού πολέμου του Πούτιν που αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση των εθνών μέσω της δημιουργίας κοινωνικής διχόνοιας. Αυτό συνέβη όταν η άλλη περιφερειακή μαριονέτα του, ο Αλεξάντερ Λουκασένκο της Λευκορωσίας, επιχείρησε να επιβάλει τη διέλευση μουσουλμάνων μεταναστών στα σύνορα Λευκορωσίας-Πολωνίας το 2021, την παραμονή της εισβολής στην Ουκρανία.
Περαιτέρω ανησυχία προκαλεί η πιθανότητα έκθεσης σε ρωσικές μυστικές υπηρεσίες εμπιστευτικής αλληλογραφίας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, όταν αυτή τεθεί στα χέρια ενός Πουτινιστή όπως ο Όρμπαν. Το καθεστώς του Όρμπαν, το 2013, άρχισε να επιτρέπει την αγορά «ομολόγων διαμονής» από αλλοδαπούς για 300.000 ευρώ. Αυτά, με τη σειρά τους, έδωσαν την ευκαιρία να αγοραστεί μία από τις «χρυσές βίζες» της Ουγγαρίας για άλλα 60.000 ευρώ για να εισέλθει κανείς εντός της ζώνης Σένγκεν της ΕΕ. Το πρόγραμμα φαινομενικά θα επέτρεπε σε πράκτορες της Υπηρεσίας Πληροφοριών Εξωτερικού της Ρωσίας να αποκτήσουν την κάλυψη μιας ξένης χώρας για να εισέλθουν εντός της ΕΕ. Το πρόγραμμα τέθηκε σε ισχύ το 2013 και έληξε τέσσερα χρόνια αργότερα μόνο μετά από αντιρρήσεις που εξέφρασε η ΕΕ, αλλά όχι πριν από την απόκτηση περίπου 41 εκατομμυρίων ευρώ από εταιρείες που συνδέονται στενά με το κόμμα Fidesz του Όρμπαν. Η Βουδαπέστη, κατά τα άλλα, φαίνεται να έχει γίνει ένας περιφερειακός κόμβος logistics για τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, με την εθνική υπηρεσία ασφαλείας της Ουγγαρίας να μην ανησυχεί ιδιαίτερα για τα στοιχεία για ρωσικές πειρατείες στο Υπουργείο Εξωτερικών της από το 2012.
Τι πρέπει να ειπωθεί για το πού βρίσκεται η Ουγγαρία μετά από 13 συνεχόμενα χρόνια αυταρχικής διακυβέρνησης υπό το καθεστώς Όρμπαν; Σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια, η Ουγγαρία θεωρείται πλέον ότι έχει το χειρότερο ρεκόρ διαφθοράς στην ΕΕ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ρωσία, γνωστή για την απουσία κυβερνητικής λογοδοσίας, κατατάσσεται ακόμη σημαντικά χειρότερα από την Ουγγαρία, με ένα από τα χαμηλότερα αποτελέσματα στην Ανατολική Ευρώπη. Οι συνταγματικές αλλαγές του Όρμπαν το 2011 έχουν συγκεντρώσει την εκτελεστική εξουσία, έχουν αποδυναμώσει το Συνταγματικό Δικαστήριο, μειώνοντας την εξουσία του επί της εκτελεστικής εξουσίας, έχουν περιορίσει τις πολιτικές ελευθερίες, έχουν περιορίσει την ελευθερία του λόγου και, ειδικότερα, έχουν καταστείλει τον ανεξάρτητο τύπο.
Ένα τρομακτικό παράδειγμα αυταρχικής ηγεσίας έγινε εμφανές από την κακοδιαχείριση της πανδημίας COVID-19, όταν, αφού αρχικά αγνόησε το πρόβλημα, η τάση του Όρμπαν για έλλειψη διαφάνειας του επέτρεψε να υπονομεύσει την ορθή διαδικασία παρακολούθησης της εξάπλωσης της νόσου. Με αυτόν τον τρόπο, εμπόδισε την ικανότητα να κρίνει την αποτελεσματικότητα των κανονιστικών απαιτήσεων για την υγεία και την ικανότητα των υγειονομικών πόρων που απαιτούνται για την αντιμετώπιση μιας αυξανόμενης κρίσης. Στη συνέχεια, κατάφερε να επωφεληθεί από την κατάσταση στρατολογώντας έναν παλιό φίλο και πρώην εγκαταστάτη σωλήνων φυσικού αερίου και νερού, τον Λόριντς Μεζάρος, ως τρίτο μέρος, για να αναλάβει την παραγγελία αναπνευστήρων, κιτ δοκιμών και μηχανημάτων κατασκευής μασκών από την Κίνα, τα οποία θα υποστήριζαν τις προσπάθειες καταπολέμησης της πανδημίας. Το κόμμα Fidesz ανέφερε κόστος για αυτές τις ανάγκες ύψους 210 εκατομμυρίων φιορινιών (684.000 δολάρια ΗΠΑ), ενώ οι γειτονικές χώρες κατάφεραν να πληρώσουν μόνο το ισοδύναμο των 21 εκατομμυρίων φιορινιών, αγοράζοντας από την ίδια πηγή. Αυτό συνέβη στο πλαίσιο της παροχής σημαντικών κεφαλαίων από την ΕΕ στην Ουγγαρία για την υποστήριξη της οικονομίας της κατά τη διάρκεια της πανδημίας και των απαραίτητων αγορών που απαιτήθηκαν για την καταπολέμησή της.
Για να επιδεινωθεί περαιτέρω το πρόβλημα, οι εξετάσεις για COVID ήταν υποχρεωτικές να πραγματοποιούνται μόνο όταν τα κλινικά συμπτώματα ήταν ήδη αναμφισβήτητα, εμποδίζοντας έτσι μια πραγματική εκτίμηση του πραγματικού αριθμού των μολυσμένων ατόμων και τη συνέχιση της εξάπλωσης της νόσου. Ενώ το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) εκτίμησε ότι μόνο το 0,5% έως 1% των μολυσμένων ατόμων θα πέθαιναν, η συνέπεια των αναφερόμενων αριθμών της Ουγγαρίας έδειχνε τώρα ότι το 5% έως 50% των μολυσμένων πέθαιναν. Όταν η πανδημία φάνηκε μεγαλύτερη απειλή από ό,τι είχε γίνει αντιληπτό, το κοινοβούλιο του Όρμπαν, που ελέγχεται από το Fidesz, ψήφισε υπέρ της ψήφισης νομοθεσίας που θα δημιουργούσε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και θα του επέτρεπε να κυβερνά με διατάγματα. Όπως ακριβώς είχε συμβεί και με τον Πούτιν, η πανδημία θεωρήθηκε ως μια εύκολη οδός για την περαιτέρω εδραίωση της εξουσίας. Αυτό έδωσε στον Όρμπαν την εξουσία να αναστείλει το κοινοβούλιο εάν το έκρινε απαραίτητο και να φυλακίσει όποιον διέδιδε πληροφορίες που θεωρούνταν ψευδείς από το καθεστώς. Επιπλέον, έδωσε στον Όρμπαν την ευκαιρία να εφαρμόσει περιορισμούς στο άσυλο, να παρεμβαίνει στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, να κάνει διακρίσεις εις βάρος της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ+ και να υπονομεύσει τα δικαιώματα των γυναικών. Ένας νέος νόμος ψηφίστηκε 2,5 μήνες αργότερα, με τον οποίο τερματίστηκε η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά παρείχε επίσης στην κυβέρνηση τη δυνατότητα να επαναφέρει την κυριαρχία με διάταγμα κάθε φορά που κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία. Η ασάφεια της νομοθεσίας έχει φυσικά αυξήσει τις πιθανότητες υπέρβασης της εξουσίας και κατάχρησης εξουσίας από την κυβέρνηση.
Με τα κρούσματα COVID να αυξάνονται, όπως θα αναμενόταν ελλείψει επαρκούς παρακολούθησης της πανδημίας, ο Όρμπαν έκλεισε τα σύνορα της Ουγγαρίας τον Σεπτέμβριο του 2020, επικαλούμενος την ξένη μόλυνση ως αιτία, αντί να παραδεχτεί την κακή διαχείριση της κατάστασης. Με αυτόν τον τρόπο, κατέπνιξε την τουριστική βιομηχανία που ωφέλησε ιδιαίτερα τη Βουδαπέστη, για ελάχιστο λόγο, πέρα από το να τιμωρήσει ίσως τον δήμαρχό της, Γκέργκελι Καρατσόνι. Το 2019, ο Καρατσόνι νίκησε απροσδόκητα τον νυν πολιτικό του Fidesz στην κούρσα για τη δημαρχία, ξεπερνώντας τις μεθόδους που χρησιμοποιεί συνήθως το Fidesz για να διασφαλίσει τη συνεχή επιρροή του στην πρωτεύουσα. Το lockdown στα σύνορα εξυπηρετούσε επίσης την επιθυμία του Όρμπαν να περιορίσει για άλλη μια φορά το άσυλο για τους αλλοδαπούς εντός της Ουγγαρίας, παρακάμπτοντας για άλλη μια φορά το κράτος δικαίου που έχει θεσπίσει η ΕΕ.
Το σχέδιο του Όρμπαν να ασκήσει αυξημένο κυβερνητικό έλεγχο στην οικονομία περιλαμβάνει μια ουσιαστική εθνικοποίηση του τραπεζικού τομέα, εγείροντας το φάσμα πολιτικά επηρεασμένων πρακτικών δανεισμού που ωφελούν το κυβερνών κόμμα. Τέτοιες ρυθμίσεις συνήθως παραβλέπουν τις κατάλληλες ρυθμιστικές διαδικασίες που οδηγούν σε απροκάλυπτη και συστηματική διαφθορά. Η ΕΕ επένδυσε σημαντικά κεφάλαια για να αναζωογονήσει τις ετοιμοθάνατες οικονομίες των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, δημιουργώντας αυτοσυντηρούμενες επιχειρήσεις ικανές να ανταγωνιστούν σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Δυστυχώς, η προσπάθεια άνοιξε ευκαιρίες για ένα διεφθαρμένο καθεστώς όπως αυτό του Όρμπαν να εκτρέψει χρήματα για να βελτιώσει τη δική του κατάσταση και αυτή των μεμονωμένων μελών και των πιστών οπαδών του, αντί να προσφέρει ουσιαστική συνεχή ανάπτυξη εντός του έθνους. Αυτό συνέβη στην Ουγγαρία του Όρμπαν, όπου σχεδόν το 70% της αύξησης του ΑΕΠ προήλθε από κονδύλια της ΕΕ.
Το καθεστώς έχει κάνει ιδιαίτερη χρήση έργων υποδομής, διογκώνοντας τις τιμές των υλικών και τους μισθούς των εργαζομένων για να εξαπατήσει την ΕΕ κατά 30% έως 40% των χρημάτων που εισέπραξε. Και πάλι το όνομα του Lorinc Mészáros, στενού φίλου του Orbán, έρχεται στο προσκήνιο ως ο τυχερός δικαιούχος. Ο πρώην εγκαταστάτης σωληνώσεων μεταμορφώθηκε σε ιδιοκτήτη μιας κατασκευαστικής εταιρείας και απέκτησε τα δικαιώματα σε δημόσιες συμβάσεις μεταξύ 2010 και 2017, το 83% των οποίων προήλθε από την ΕΕ.
Μια αξιοσημείωτη χρονιά για την τύχη του Mészáros ήταν το 2018, όταν ανατέθηκαν συμβάσεις ύψους άνω των 245 δισεκατομμυρίων φιορινιών (906 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ), εκ των οποίων περισσότερο από το 90% χρηματοδοτήθηκε από την ΕΕ. Για να το θέσουμε σε μια προοπτική, οι μεγαλύτεροι και πολύ πιο έμπειροι εργολάβοι στη Δυτική Ευρώπη αναμένεται να κερδίζουν το ισοδύναμο των 300 εκατομμυρίων φιορινιών με τις ίδιες ευκαιρίες. Με μισθό που ανέρχεται σε 30 δισεκατομμύρια φιορινιά (84 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ) ετησίως κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας, ο Mészáros έγινε ένας από τους δύο πλουσιότερους άνδρες στην Ουγγαρία. Μια εταιρεία που ανήκει στους απογόνους του έχει επίσης λάβει συμβάσεις για δημόσια έργα υποδομών, το ένα χωρίς υποβολή προσφορών από ένα ποδοσφαιρικό ίδρυμα με επικεφαλής τον ίδιο τον Mészáros. Κατά τα άλλα, η εταιρεία είχε αξιοσημείωτη, ορισμένοι θα έλεγαν αφύσικη, επιτυχία κερδίζοντας δημόσιους διαγωνισμούς υψηλής αξίας, αποκομίζοντας καθημερινά κέρδη άνω των 3.000 ευρώ.
Ο γαμπρός του Όρμπαν, Ιστβάν Τίμπορτς, συνιδιοκτήτης μιας εταιρείας που ειδικεύεται στην τεχνολογία φωτισμού δρόμων (Elios Innovativ Zrt), τέθηκε υπό έρευνα το 2016 από την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) για μια σειρά παρατυπιών και «σύγκρουσης συμφερόντων» σε συμβάσεις για 35 έργα δημόσιου φωτισμού που χρηματοδοτήθηκαν από την ΕΕ. Αρκετά από αυτά τα έργα που ανατέθηκαν μεταξύ 2011 και 2015 είχαν μόνο έναν πλειοδότη και οι προσφορές φαινόταν να είναι διατεταγμένες με τρόπο που επέτρεπε στην εταιρεία να κερδίσει. Η ΕΕ συνέχισε την έρευνά της αφότου η ίδια η Ουγγαρία σταμάτησε την έρευνά της, παρά την έκθεση της OLAF που παρείχε ισχυρά στοιχεία για «δόλιες παρατυπίες» σχετικά με την κατάχρηση κονδυλίων της ΕΕ.

Κανείς δεν είναι πιο άξιος καθολικής καταδίκης, και μάλιστα ποινικής δίωξης, από τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Αρκετά μέλη του καθεστώτος του, συμπεριλαμβανομένου του ρωσικού στρατού, των πραγματικών παραβατών των συμβάσεων πολέμου και των δραστών φρικαλεοτήτων στην Ουκρανία και τη Συρία, αξίζουν παρόμοιας εκτίμησης, όπως αυτή που έλαβε το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο στις δίκες της Νυρεμβέργης το 1945-1946. Εκτός από τη Ρωσία, τα έθνη που βρίσκονται τώρα υπό de facto αυταρχική ηγεσία και έχουν ευθυγραμμιστεί υπέρ της επιχείρησης του Πούτιν, αποδεικνύονται σχεδόν το ίδιο είδος με τον τρόπο που συμπεριφέρονται στο εσωτερικό και με τις γεωπολιτικές τους πράξεις. Εξίσου αποκαλυπτική είναι η έλξη ορισμένων λαϊκιστικών κινημάτων αλλού, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Καναδά και της Ευρώπης, τα οποία έχουν γοητευτεί από τα χαρακτηριστικά της αυταρχικής διακυβέρνησης. Τα επιχειρήματά τους δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μια παντοδύναμη κεντρική εκτελεστική κυβερνητική αρχή έχει μεγαλύτερη ικανότητα να παρέχει λύσεις σε κοινά κοινωνικά παράπονα με μεγαλύτερη και πιο άμεση αποτελεσματικότητα. Κάποια από αυτά μπορεί να ισχύουν, αλλά σίγουρα όχι όλα, και η πορεία προς τα εμπρός σπάνια προμηνύει καλό στο τέλος για την εν λόγω κοινωνία και το έθνος της.

Η μπολσεβίκικη Ρωσία, η οποία κατέληξε στην παραμορφωμένη εκδοχή της κομμουνιστικής διακυβέρνησης στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, υπέκυψε σε μια σταλινική δικτατορία και δεν τα πήγε και πολύ καλύτερα υπό τη σοβιετική κυριαρχία στη συνέχεια, μέχρι την αναπόφευκτη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991. Η εμμονή με τον κομμουνισμό έγινε εμφανής όχι μόνο στην Κίνα αλλά και σε όλη τη Δύση, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, όπου ο Walter Duranty των New York Times ανέφερε την ιστορία επιτυχίας του Στάλιν, ενώ η σοβιετικά κυβερνώμενη Ουκρανία υπέφερε από έναν λιμό του 1932-1933 που σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους κατά τη διάρκεια της θητείας του. Και έτσι φαινόταν με τον Ιταλό Μπενίτο Μουσολίνι και τη φασιστική του παρέα στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, όταν αρχικά έφερε αλλαγές που φαινόταν να παρέχουν αυτό που είχε υποσχεθεί το λαϊκιστικό συναίσθημα. Η Ιταλία θα βρεθεί να ευθυγραμμίζεται με τη ναζιστική Γερμανία και να βυθίζεται στην άβυσσο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η τιμωρία της θα ερχόταν με την δημόσια εκτέλεση του Μουσολίνι το 1945. Οι δεκαετίες του 1920-1930 βρήκαν επίσης τη Γερμανία στη δίνη ενός εθνικιστικού λαϊκιστικού κινήματος που προκαλούσε κοινωνικά παράπονα για τα οποία φαινόταν να έχει μια έτοιμη λύση στο ναζιστικό δόγμα του Χίτλερ. Με παρόμοιο τρόπο, η ναζιστική ιδεολογία πυροδότησε κινήματα στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, δίνοντας ώθηση στην ιδέα ότι τα αυταρχικά ιδανικά υπόσχονταν καλύτερα αποτελέσματα από αυτά που παρείχε το αντίστοιχο έθνος στην τρέχουσα κατάστασή του.
Εκατό χρόνια έχουν περάσει από την αρχή των προαναφερθέντων άτυχων πολιτικών κινημάτων και φτάσαμε σε έναν ακόμη πόλεμο στην Ευρώπη που διαπράττεται από έναν ακόμη Ρώσο αυταρχικό ηγέτη, ο οποίος τυχαίνει να είναι προϊόν μιας προηγούμενης σοβιετικής κακοήθειας. Ρητορική γεμάτη μίσος, διαφθορά, παραπληροφόρηση, προδοσία, επιθετικότητα και θάνατος ακολουθούν αυτά τα καθεστώτα που παραμένουν στην εξουσία για πολύ καιρό, αρκετά για να εμποδίσουν την υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής για τις επόμενες γενιές. Η επιθυμία του Βίκτορ Όρμπαν να παίξει το ρόλο της Δύσης ενώ να ταχθεί με την Ανατολή είναι πολύ εμφανής και θα αναγκάσει το έθνος του να εξαρτηθεί από ένα ακόμη πιο διεφθαρμένο ρωσικό καθεστώς που στο τέλος δεν θα έχει καμία μέριμνα για την ευημερία του.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2024. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.