Για όσους πιστεύουν ότι η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν και ο πόλεμός του στην Ουκρανία έχουν ελάχιστη σχέση με την εσωτερική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες (ΗΠΑ) και που επίσης δίνουν λίγη προσοχή στην επιρροή που ασκεί το καθεστώς του στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική επειδή φαίνεται να έχει μικρή σημασία για τους ίδιους ή για τον κόσμο γενικότερα, είναι πλέον καιρός να το ξανασκεφτούν.
Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ρωσία βρίσκεται σε κατάσταση σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, διεκδικώντας παγκόσμιο πλεονέκτημα τόσο στρατιωτικά όσο και γεωπολιτικά. Η διάλυση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) το 1991 σταμάτησε προσωρινά αυτή την κατάσταση μέχρι που ο Πούτιν ανέλαβε την εξουσία το 2000. Αυτό που ακολούθησε ήταν η επανεγκαθίδρυση ενός αυταρχικού καθεστώτος με σκοπό την αναδημιουργία κάποιου απομιμήματος μιας ρωσικής αυτοκρατορίας του παρελθόντος. Στη διαδικασία αυτή, ο Πούτιν απέκτησε τη φήμη ενός κατηγορουμένου διεθνούς εγκληματία και απέδειξε στον κόσμο την περιφρόνησή του για το κράτος δικαίου και την ανθρώπινη ευημερία.
Η συμπεριφορά του Πούτιν στην παγκόσμια σκηνή έχει οδηγήσει σε μια σειρά από φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν εντός της δικής του Ρωσίας, της Δημοκρατίας της Τσετσενίας και των εθνών της Γεωργίας, της Συρίας και τώρα της Ουκρανίας. Οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν για λογαριασμό του Πούτιν έχουν μείνει ατιμώρητες από μια δικαστική εξουσία που παραμένει υποταγμένη στο καθεστώς του, και αυτές οι δολοφονίες που διαπράττονται σε ξένο έδαφος αντιμετωπίζονται μόνο με μια συγκρατημένη αντίδραση από την κυβέρνηση της Ρωσίας και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Η ιδιωτική παραστρατιωτική δύναμη του Πούτιν, η μισθοφορική ομάδα Wagner, συνέχισε να διαπράττει φρικαλεότητες όχι μόνο εμπλεκόμενη σε πολέμους εντός της Συρίας και της Ουκρανίας, αλλά και σε συγκρούσεις σε όλη την κεντρική και βόρεια Αφρική, όπου η εγκληματική της συμπεριφορά έχει καταγραφεί με τη διάπραξη μαζικών δολοφονιών, βιασμών και βασανιστηρίων αμάχων. Διεξάγει στρατηγικές δραστηριότητες προσανατολισμένες κατά των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, ειδικά σε συμμαχία με αυταρχικά καθεστώτα στην Κούβα, τη Βενεζουέλα και τη Νικαράγουα. Πριν φτάσουμε στο τελευταίο πρόβλημα, μια σύντομη ανασκόπηση ορισμένων δραστηριοτήτων της Ρωσίας αλλού δημιουργεί ένα υπόβαθρο για τα τρέχοντα συμφέροντά της στο Δυτικό Ημισφαίριο.
Για κάποιο χρονικό διάστημα, η Ρωσία έχει εμπλακεί σε μια σειρά από κακόβουλες δραστηριότητες που δεν έχουν περάσει απαρατήρητες, αν και δεν έχουν αναγνωριστεί εύκολα σε όλες τις περιπτώσεις από το κοινό. Αυτές εμφανίζονται με τη μορφή υβριδικού πολέμου, μέσω του οποίου εφαρμόζονται μέθοδοι για να αποδυναμωθεί η αποφασιστικότητα του αντιπάλου. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω παραπληροφόρησης, την εισαγωγή εξωτερικών πιέσεων που φαίνεται να απειλούν την οικονομική ασφάλεια ενός έθνους, όλα με σκοπό τη μείωση της αξιοπιστίας της κυβέρνησής του και τη δημιουργία διχόνοιας μεταξύ των συμμαχιών του. Η προσέγγιση αυτή έχει γίνει μια πτυχή της στρατιωτικής στρατηγικής του Πούτιν και φαίνεται να έχει αποκτήσει μια δική της ζωή για τα εξαιρετικά οφέλη που παρέχει στις προσπάθειές του παγκοσμίως. Οι μέθοδοι ποικίλλουν και μερικές φορές λαμβάνουν τη μορφή αυτού που έχει ονομαστεί « υβριδικός πόλεμος», όταν εφαρμόζονται συνδυαστικά ή διαδοχικά. Έχουν το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι παραμένουν ασαφείς επειδή δεν έχουν σαφώς καθορισμένους χρονικούς ορίζοντες και, το σημαντικότερο, αποφεύγουν τα αντίποινα, καθώς ο δράστης μπορεί εύκολα να ισχυριστεί ότι μπορεί να αρνηθεί την ευθύνη.

Είμαστε μάρτυρες αυτών στο εσωτερικό μέτωπο στις ΗΠΑ και τον Καναδά με την στρατολόγηση των «χρήσιμων ηλιθίων» της Ρωσίας, των εγχώριων κοινωνικών εξτρεμιστικών στοιχείων που χρηματοδοτούν συγκεντρώσεις που ζητούν την άρνηση παροχής βοήθειας στην Ουκρανία, τη διάλυση του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και διατυπώνουν παράξενες κατηγορίες ότι η Δύση ήταν υπεύθυνη για την υποκίνηση του ρωσικού επιθετικού πολέμου στην Ουκρανία. Ρωσικά προπαγανδιστικά μέσα ενημέρωσης όπως το Russia Today (RT) και το Sputnik, και τα δύο κρατικά χρηματοδοτούμενα πρακτορεία, παρέχουν μια παγκόσμια διανομή παραπληροφόρησης προς υποστήριξη της εξωτερικής της πολιτικής, ιδίως όσον αφορά την αιτιολόγηση του πολέμου στην Ουκρανία και για να ενισχύσουν οποιοδήποτε απαραίτητο μήνυμα από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες στους πληρωμένους διαδικτυακούς τρολ της στην παγκόσμια κοινότητα. Η ιδιοτελής παρέμβαση της Ρωσίας στις πολιτικές υποθέσεις άλλων εθνών έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως και έγινε ιδιαίτερα αξιοσημείωτη στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2016 από την Έκθεση Mueller. Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η Ρωσία έχει προσπαθήσει να επηρεάσει πολιτικούς και άλλους κυβερνητικούς αξιωματούχους όχι με ανοιχτά δηλωμένα μέσα, αλλά μέσω μυστικών επιχειρήσεων χρησιμοποιώντας οργανώσεις-βιτρίνα για να διοχετεύσει χρήματα σε φιλορωσικές οντότητες σε περισσότερες από 24 χώρες με σκοπό την απόκτηση υποστήριξης για τις ενέργειες του καθεστώτος της.
Η ρωσική Ομάδα Wagner, στην επίσημη ιδιότητά της, χαρακτηρίζεται ως ιδιωτική παραστρατιωτική δύναμη που λειτουργεί ως βοηθητική ένοπλη δύναμη του καθεστώτος του Πούτιν. Αναπτύσσεται με τρόπο που παρέχει στον Πούτιν την οικεία «εύλογη» δυνατότητα άρνησης, ενώ παράλληλα εμπλέκεται σε απροκάλυπτα εγκληματικές ενέργειες. Η ομάδα έχει κερδίσει τον χαρακτηρισμό της ως διεθνική εγκληματική οργάνωση από το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και ως τρομοκρατική οργάνωση από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η διακομματική υποστήριξη και στα δύο σώματα του Κογκρέσου των ΗΠΑ έχει επίσης προτείνει νομοθεσία που χαρακτηρίζει την Ομάδα Wagner ως ξένη τρομοκρατική οργάνωση. Συνάπτει συμβάσεις παγκοσμίως με αυταρχικά καθεστώτα ή επαναστατικές οντότητες για να παρέχει ασφάλεια, να προσθέτει πρόσθετη δύναμη στην εξέγερση ή να διεξάγει στρατιωτικές εκστρατείες, κατά καιρούς παράλληλα με τις συμβατικές ρωσικές δυνάμεις. Σε αντάλλαγμα, τους δίνεται άμεση πληρωμή ή τους παρέχεται η απόκτηση ορισμένων πόρων ή εμπορευμάτων, όπως χρυσός στο Σουδάν και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, καθώς και πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη Συρία. Περαιτέρω όφελος για την ομάδα και για τον Πούτιν ήταν η ευκαιρία να δημιουργηθούν στρατηγικές στρατιωτικές βάσεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική και να σφυρηλατηθούν στρατιωτικές σχέσεις στη Λατινική Αμερική, συγκεκριμένα στη Βενεζουέλα, την Κούβα και τη Νικαράγουα.
Η χειραγώγηση ή η συνεργασία με άλλα εξτρεμιστικά παγκόσμια στοιχεία για τους δικούς τους σκοπούς μπορεί να θεωρηθεί μια ακόμη κατάλληλη επιλογή υβριδικού πολέμου. Ως ο μοναδικός ιδιοκτήτης της δικής του τρομοκρατικής οργάνωσης, μπορεί κανείς να μην βρει τόσο ασυνήθιστο για τον Πούτιν να συνεργάζεται με άλλες αναγνωρισμένες τρομοκρατικές ομάδες όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ. Κάποιος σίγουρα θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι, σε αυτές τις περιπτώσεις, η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και μια ποικιλία ανθρωπιστικών ζητημάτων έχουν αποτελέσει θέματα συζήτησης. Αυτό το τελευταίο συναίσθημα απευθύνεται στην καλύτερη φύση μας ως ανθρώπινα όντα, αλλά μειώνει την πραγματικότητα των όσων έχει επιφέρει ο Πούτιν στον κόσμο με το είδος της εγκληματικότητάς του. Αυτή η συμπεριφορά έχει εκδηλωθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες από την ορκωμοσία του ως ηγέτη της Ρωσίας. Δεν διαφέρει από αυτό που έχει διαπραχθεί τώρα από τη Χαμάς στο Ισραήλ, επτά μήνες μετά από μια συνάντηση των ηγετών της στη Μόσχα. Οι σχέσεις του Πούτιν με τη Χαμάς έχουν περισσότερο να κάνουν με ζητήματα εξοπλισμών και την προώθηση της βίας παρά με την ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Κάποιος μπορεί μόνο να εικάσει εάν η Ρωσία έλαβε κάποια προειδοποίηση για την προβλεπόμενη επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ με τις πιθανότητες παγκόσμιας αστάθειας, ιδίως όταν αυτό έχει προσφέρει σημαντική απόσπαση της προσοχής από τον δικό του πόλεμο. Η τρομοκρατική ενέργεια έχει ήδη τροφοδοτήσει διαμάχη μεταξύ των Ρεπουμπλικανών του Κογκρέσου σχετικά με την εμπλοκή των ΗΠΑ στην υποστήριξη της Ουκρανίας, με ορισμένους ακροδεξιούς εκπροσώπους της Βουλής και έναν γερουσιαστή να υποστηρίζουν την ανακατεύθυνση της χρηματοδότησης από την Ουκρανία στο Ισραήλ, πιστεύοντας ανόητα ότι ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι ασήμαντος για τις ΗΠΑ.
Μια άλλη από τις πιο κραυγαλέες και αναγνωρισμένες εφαρμογές υβριδικού πολέμου για τις οποίες έχει κατηγορηθεί η Ρωσία είναι αυτή της προώθησης της μαζικής μετανάστευσης σε διεθνές επίπεδο, ιδίως κατά μήκος των ανατολικών και νότιων συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Η οξύτητα τέτοιων γεγονότων έχει ως στόχο να υπερνικήσει την ικανότητα ενός συγκεκριμένου έθνους-στόχου να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις υποθέσεις με τρόπο που να παρέχει επαρκή ευημερία στους μετανάστες, ενώ παράλληλα προσπαθεί να διατηρήσει την εθνική του ασφάλεια. Η πρόθεση είναι να προκαλέσει εσωτερική διχόνοια σχετικά με εθνικιστικά ξενοφοβικά αισθήματα και να απειλήσει τις δημοκρατικές αξίες, να επιβαρύνει την οικονομία του έθνους και, τελικά, να αποσταθεροποιήσει την κοινωνία και τη διακυβέρνησή του, ενώ παράλληλα εξαντλεί τα κεφάλαια και τους πόρους για άλλους άμεσους σκοπούς. Πρώιμα παραδείγματα τέτοιων ενεργειών αποδείχθηκαν με την παράνομη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2014 με την κλιμάκωση της στρατιωτικής σύγκρουσης στην ανατολική περιοχή, καθώς και την άμεση στρατιωτική εμπλοκή της στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας το 2015, όπου ξεκίνησε αεροπορικούς βομβαρδισμούς αστικών περιοχών και, συγκεκριμένα, ιατρικών εγκαταστάσεων ως μία από τις πολεμικές της στρατηγικές. Αυτό προκάλεσε μαζική μετανάστευση από κάθε ένα από τα δύο έθνη, κυρίως προς την Ευρώπη, η οποία κορυφώθηκε το 2014-15 και το 2015-16, αντίστοιχα. Αυτά τα επεισόδια θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως παράγωγα αποτελέσματα της επιθετικότητας του Πούτιν σε κάθε έθνος, αλλά τα διδάγματα που αντλήθηκαν ήταν αναμφίβολα αρκετά σαφή. Το χάος στα σύνορα που προκύπτει με την όπλιση της μετανάστευσης χρησιμεύει στα χέρια αντιδημοκρατικών, ακροδεξιών στοιχείων, τα οποία στη συνέχεια συγχέουν το πρόβλημα με τα δικά τους προκατειλημμένα παράπονα στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης για να πυροδοτήσουν το δημόσιο αίσθημα. Η τακτική αυτή ενθαρρύνει τους εξτρεμιστές να αντιδράσουν βραχυπρόθεσμα και χρησιμεύει στην υπονόμευση των δημοκρατικών αξιών μακροπρόθεσμα. Κατά τη διαδικασία αυτή, η ΕΕ χάνει την ηθική της εξουσία και, ίσως το πιο σημαντικό, την κανονιστική ισχύ των δημοκρατικών αξιών της στην παγκόσμια σκηνή.

Ένα πιο σκόπιμο επεισόδιο μαζικής μετανάστευσης φαίνεται να εκτυλίχθηκε στα τέλη του 2021, την παραμονή της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία, όταν ο στενός σύμμαχός του, ο Λευκορώσος δικτάτορας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, άνοιξε τη χώρα του ως διάδρομο διέλευσης προς την Ευρώπη, επιτρέποντας τη διέλευση Ιρακινών Κούρδων μεταναστών και άλλων μικρότερων ομάδων από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Χωρίς προειδοποίηση προς τα γειτονικά έθνη της Λευκορωσίας, προώθησε με δόλο την απρόσκοπτη διέλευση στην Πολωνία, τη Λιθουανία και τη Λετονία, χωρίς να παρέχει καμία εγγύηση για διασυνοριακή διέλευση, εκτός από μυστικά μέτρα. Η πολωνική κυβέρνηση αργότερα κατηγόρησε τόσο τη ρωσική όσο και τη λευκορωσική μυστική υπηρεσία ότι ενορχήστρωσαν σκόπιμα την εμπορία μεταναστών και προειδοποίησε για την κρίση στα σύνορα ως προοίμιο για κάτι χειρότερο που θα ακολουθούσε. Και όντως συνέβη. Η μαζική ρωσική στρατιωτική παρουσία στα βόρεια σύνορα της Ουκρανίας με τη Λευκορωσία και στα ανατολικά σύνορά της με τη Ρωσία εμφανίστηκε ξαφνικά καθώς φαινόταν να υπάρχει μεγαλύτερη απειλή εισβολής.

Το σχεδιασμένο σχέδιο μαζικής μετανάστευσης της Λευκορωσίας δεν κατάφερε να δημιουργήσει την επιδιωκόμενη εισροή μεταναστών στην Ευρώπη, αν και δημιούργησε μια κρίση που απαιτούσε μεγάλη κυβερνητική δράση από την πλευρά των χωρών της ΕΕ. Αυτό περιελάμβανε την ανάπτυξη δυνάμεων ασφαλείας, την ενίσχυση των φραγμών κατά της παράνομης εισόδου και τη λήψη μέτρων για την αποφυγή μιας ανθρωπιστικής καταστροφής. Το ζήτημα έληξε τον Δεκέμβριο του 2021, όταν άρχισαν να επαναπατρίζονται μετανάστες από τη Λευκορωσία. Ο χρόνος επίλυσης της κρίσης έως το τέλος του έτους φάνηκε να συνδυάζεται άψογα με την έναρξη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία στα τέλη Φεβρουαρίου 2022, εγείροντας υποψίες ότι ο Λουκασένκο γνώριζε το επικείμενο ρωσικό σχέδιο. Η απουσία άμεσων ρωσικών συνόρων με την ανατολική Ευρώπη καθιστά τη Λευκορωσία έναν χρήσιμο εταίρο για τον Πούτιν για την πρόκληση συνοριακών κρίσεων όταν χρειάζεται και για την πρόβλεψη της ανάπτυξης ρωσικών στρατευμάτων στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την εισβολή στην Ουκρανία και, ομοίως, σε ορισμένα άλλα έθνη.

Η νότια ακτογραμμή της Ευρώπης παρουσιάζει μια δεύτερη ευπάθεια για μαζική μετανάστευση και μια ακόμη ευκαιρία για τον Πούτιν να απειλήσει τη σταθερότητα της ΕΕ. Η ρωσική ομάδα Wagner έχει εδραιωθεί στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία (ΚΑΔ), το Μάλι, τη Λιβύη και το Σουδάν με το πρόσχημα της παροχής ασφάλειας σε ένα αυταρχικό καθεστώς ή της βοήθειας σε μια επαναστατική δύναμη. Ασχολείται ενεργά με την επέκταση της εμβέλειάς της σε γειτονικά έθνη όπως η Μπουρκίνα Φάσο και το Τσαντ. Η ομάδα έχει αναγνωριστεί για τη βάναυση συμπεριφορά της μεταξύ των άμαχων πληθυσμών, κάτι που τεκμηριώνεται επαρκώς από διάφορες πηγές στη Λιβύη, την ΚΔΑ, το Μάλικαι το Σουδάν, και για την προώθηση σημαντικών αναταραχών σε ένα ήδη ταραγμένο περιβάλλον. Αυτό έχει οδηγήσει πολλούς να καταφύγουν στα βόρεια, στη Λιβύη και την Τυνησία, όπου οι Ρώσοι συνεργάζονται με Άραβες λαθρέμπορους και συμμορίες εμπορίας ανθρώπων για να ωθήσουν μετανάστες στη Μεσόγειο Θάλασσα προς την Ιταλία, την πλησιέστερη διαθέσιμη ακτογραμμή της Ευρώπης. Με χιλιάδες μετανάστες να κατεβαίνουν στις ακτές της Ιταλίας, η υπηρεσία πληροφοριών της έχει προειδοποιήσει ότι οι μισθοφόροι Wagner προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα. Η δεξιά ιταλική κυβέρνηση υπό την πρωθυπουργό Giorgia Meloni έχει καλέσει τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ να βοηθήσουν στην εγκαθίδρυση μεγαλύτερης ασφάλειας έναντι τέτοιων τακτικών.
Η αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος αναπόφευκτα θα συνεπάγεται την απέλαση της Ομάδας Wagner από την Αφρική, ένα αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται πιο αποτελεσματικά με την εξάλειψη του καθεστώτος που συνέλαβε τη δημιουργία της και συνεχίζει να την χρηματοδοτεί. Η ίδια η ΕΕ παραμένει ένας ελκυστικός προορισμός για τους μετανάστες, καθώς οι φιλελεύθερες δημοκρατίες που την αποτελούν συνήθως προσφέρουν έναν βελτιωμένο, πιο ασφαλή τρόπο ζωής και γενικά καλύτερες οικονομικές προοπτικές από τα περισσότερα από τα καταπιεστικά και ασταθή αυταρχικά καθεστώτα από τα οποία φεύγουν. Μια τέτοια περίσταση απαιτεί από την ΕΕ να εξετάσει μια πιο αυστηρή πολιτική αποτροπής της παράνομης διέλευσης των συνόρων μέσω μαζικού υβριδικού πολέμου μετανάστευσης που υποκινείται από κακούς παράγοντες. Ταυτόχρονα, πρέπει να παραμείνει ένα αποδεκτό μέσο ελεγχόμενης εισόδου και μια πορεία προς την ιθαγένεια, σύμφωνα με την δηλωμένη ηθική εξουσία της ΕΕ και τις δημοκρατικές της αξίες.
Ένα πολύ παρόμοιο αλλά επαναλαμβανόμενο πρόβλημα έχει εκδηλωθεί στα νοτιοδυτικά σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό σε μια εποχή που έχει προκύψει το ζήτημα της περαιτέρω βοήθειας προς την Ουκρανία. Η διέλευση των συνόρων αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο ζήτημα που έχει παραμείνει άλυτο σε αρκετές κυβερνητικές διοικήσεις των ΗΠΑ και αποτελεί πρωταρχική πολιτική ανησυχία για την προτεραιότητα που της δίνεται στην κοινή γνώμη. Έχει χαρακτηριστεί από σποραδικά κύματα μαζικής μετανάστευσης που αποδίδονται σε μεγάλο βαθμό σε κλιμακώσεις βίας, οικονομικές δυσκολίες, ακραία καιρικά φαινόμενα και κυβερνητική αστάθεια. Η κυβέρνηση Τραμπ θέσπισε τον Τίτλο 42 τον Μάρτιο του 2020 κατά τη διάρκεια της κρίσης COVID-19. Η πολιτική περιόρισε σοβαρά την είσοδο μεταναστών στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα περισσότερα από 2,8 εκατομμύρια απελάσεις στα σύνορα. Το πρόγραμμα έληξε τον Μάιο του 2023, παρά τις προσπάθειες των Ρεπουμπλικανών του Κογκρέσου να το παρατείνουν. Εν αναμονή της αναπόφευκτης άρσης του Τίτλου 42, η κυβέρνηση Μπάιντεν-Χάρις έλαβε προληπτικά μέτρα για να μετριάσει το πρόβλημα τον Ιούνιο του 2022 με την έναρξη της Διακήρυξης του Λος Άντζελες (LA) για τη Μετανάστευση και την Προστασία , εξασφαλίζοντας μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις από 21 έθνη στο Δυτικό Ημισφαίριο για την επέκταση των πολυεθνικών οδών μετανάστευσης και την καλύτερη κατανομή οποιουδήποτε κύματος μεταναστών.

Ωστόσο, κάτι νέο συνέβαινε στα νότια που θα επηρέαζε τη διέλευση των συνόρων προς τις ΗΠΑ και ενδεχομένως θα περιέπλεκε την κατάσταση γύρω από την κατάργηση των περιορισμών του Τίτλου 42. Τα τελευταία χρόνια, σημαντικός αριθμός εκτοπισμένων Βενεζουελάνων εισήλθε στο μεταναστευτικό ρεύμα, με τις αυξήσεις αιτούντων άσυλο να αντιπροσωπεύουν αυξήσεις από 133% έως 914% που εισέρχονται σε χώρες της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής. Σοβαρά προβλήματα είχαν προκύψει κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής κυβέρνησης του προέδρου της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, η οποία είχε επιβλέψει την εθνικοποίηση βασικών βιομηχανιών και είχε ξεκινήσει την κοινωνικοοικονομική παρακμή της χώρας του. Ο θάνατος του Τσάβες το 2013 έφερε τον αντιπρόεδρό του, Νικολάς Μαδούρο, στην προεδρία. Ο Μαδούρο συνέχισε να αναλαμβάνει δικτατορικά διαπιστευτήρια μέσω συνταγματικής μεταρρύθμισης και αμφισβητήσιμων εκλογικών πρακτικών. Κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής μεταρρύθμισης της Βενεζουέλας, η οποία διήρκεσε περίπου 17 χρόνια, το καθεστώς του Πούτιν έδειξε εξαιρετικά έντονο ενδιαφέρον για τη χώρα, πουλώντας της στρατιωτικό εξοπλισμό αξίας άνω των 11,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμπεριλαμβανομένων μαχητικών αεροσκαφών, επιθετικών ελικοπτέρων, συστημάτων πυραύλων και αεράμυνας, καθώς και φορητών όπλων, υπεραρκετούς πλέον για να διατηρήσει ο Μαδούρο τον έλεγχό του και να είναι σε θέση να εκφοβίσει τους γείτονες της Βενεζουέλας. Οι μισθοφόροι της Wagner εισήλθαν στη Βενεζουέλα στις αρχές του 2019 για να παρέχουν στο καθεστώς Maduro πρόσθετη ασφάλεια, μετά από εθνικές διαμαρτυρίες για τη νομιμότητά του και φαινόταν να αυξάνονται οι λιποταξίες στον στρατό. Η ομάδα έχει επεκτείνει την εμβέλειά της στον εμπορικό τομέα παρέχοντας προστασία στα διυλιστήρια πετρελαίου της Βενεζουέλας και αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της εξόρυξης χρυσού και θορίου, ένα πλέον καλά εφαρμοσμένο πρότυπο εξόρυξης πλούτου και στρατηγικών προϊόντων από άλλες χώρες. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, έχουν ακολουθήσει περαιτέρω παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιβαλλοντικές ζημιές, όπως ακριβώς και στην αφρικανική εμπειρία, αυξάνοντας την απελπισία των Βενεζουελάνων και την επιθυμία να ξεφύγουν από τη φτώχεια και την καταπίεση σε ένα έθνος που βρίσκεται ολοένα και περισσότερο υπό την επιρροή μιας αναξιόπιστης ξένης οντότητας.

Το ρωσικό μέσο ενημέρωσης RT έγινε ολοένα και πιο ενεργό στη στόχευση λατινοαμερικανικών πληθυσμών μέσω των ισπανόφωνων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, προωθώντας την ιδέα ότι η χαλάρωση των συνοριακών πολιτικών των ΗΠΑ επρόκειτο να συμβεί υπό τη νέα κυβέρνηση Μπάιντεν-Χάρις, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της το 2020. Αυτό το μήνυμα βοήθησε στην ενίσχυση των προσπαθειών των λαθρεμπόρων ανθρώπων να καθοδηγήσουν τους μετανάστες προς τις ΗΠΑ. Μόνο τον Δεκέμβριο του 2021, τη στιγμή που το φιάσκο της μετανάστευσης στη Λευκορωσία είχε ουσιαστικά τελειώσει και αμέσως πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι αξιωματούχοι μετανάστευσης των ΗΠΑ συνάντησαν σχεδόν 25.000 υπηκόους Βενεζουέλας στα σύνορά τους με το Μεξικό, μια 29πλάσια αύξηση από τον Δεκέμβριο του 2020.Αμέσως πριν από την κατάργηση του Τίτλου 42 το 2023, περισσότεροι από 10.000 μετανάστες προσπαθούσαν να διασχίσουν τα σύνορα καθημερινά, μεταξύ των οποίων εξακολουθούσαν να είναι 2.400 από τη Βενεζουέλα. Η επανέναρξη της πολιτικής του Τίτλου 8 πριν από την πανδημία θα επανέφερε σύντομα πιο τιμωρητικά μέτρα, όπως η ταχεία απομάκρυνση χωρίς ακρόαση, ο αποκλεισμός από τα σύνορα για πέντε χρόνια και οι ποινικές κατηγορίες για απόπειρα επανεισόδου. Το τελευταίο βοήθησε στον προσωρινό περιορισμό της μετανάστευσης σε 3.000 έως 4.400 μετανάστες ημερησίως, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν άλλοι παράγοντες που θα συνεχίσουν να δημιουργούν ανασφάλειες για τα σύνορα όσον αφορά τη ροή μεταναστών από το Μεξικό, την Κεντρική Αμερική και τη Νότια Αμερική. Μια αναπόφευκτη ειρωνεία σε αυτήν την ιστορία των μεταναστευτικών πιέσεων στα νοτιοδυτικά σύνορα ήταν η εμφάνιση αρκετών χιλιάδων Ρώσων που ζήτησαν άσυλο στις ΗΠΑ, πολλοί από τους οποίους διέφυγαν από τη στρατολόγηση και τις πολιτικές διώξεις. Είναι πλουσιότεροι από τους Λατίνους ομολόγους τους και έχουν χρησιμοποιήσει ρωσικά δίκτυα λαθρεμπορίου στην Τουρκία και τη Λατινική Αμερική, πετώντας στο Μεξικό και ενοικιάζοντας καταλύματα στις βόρειες παραμεθόριες περιοχές για να περιμένουν την αξιολόγηση στα σύνορα. Αυτό αντιπροσώπευε τετραπλασιασμό των Ρώσων υπηκόων που εμφανίστηκαν το 2022 σε σύγκριση με το έτος πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Από τον Μάρτιο του 2023, αντιπροσώπευαν 30.500 συναντήσεις μεταναστών, μια αξιοσημείωτη αύξηση από τις 467 που έφτασαν το 2020.
Η εμπλοκή της Ρωσίας στο Δυτικό Ημισφαίριο ήταν ισχυρή και εμφανώς εχθρική προς τις ΗΠΑ. Υπάρχουν πολλές πτυχές σε αυτό, που ποικίλλουν από τις συμβατικές επιχειρήσεις κατασκοπείας, την υποστήριξη αυταρχικών καθεστώτων και την γνωστή εκλογική παρέμβαση έως την εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων και την πιο ύπουλη εμπλοκή σε εμπορία ναρκωτικών και ανθρώπων . Η μεγαλύτερη εγκατάσταση κατασκοπείας της Ρωσίας στη Λατινική Αμερική παραμένει στην Πόλη του Μεξικού προς το παρόν. Από το 2018, η αριστερή μεξικανική κυβέρνηση του Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ ασκεί κριτική στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και αντιτίθεται ανοιχτά στην υποστήριξη των ΗΠΑ στην Ουκρανία . Λίγο μετά τον διορισμό του προέδρου, ακύρωσε την αγορά αμερικανικών στρατιωτικών ελικοπτέρων και ακολούθησε σχέδια να εξετάσει την αγορά ρωσικών ελικοπτέρων .
Πριν από την εμπλοκή της στη Βενεζουέλα, κατά τη σοβιετική εποχή, η Ρωσία παρείχε όπλα στην Κούβα και τη Νικαράγουα και συνεχίζει να έχει στενές σχέσεις και με τις δύο χώρες, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και στον τεχνολογικό τομέα. Ρωσικό στρατιωτικό προσωπικό στη Νικαράγουα συμμετέχει σε τακτικές κοινές ασκήσεις και φαινομενικά παρέχει εκπαίδευση κατά των ναρκωτικών, αν και η τελευταία μπορεί να θεωρηθεί ως μια περισσότερο συντονισμένη προσπάθεια για την περαιτέρω προώθηση της διακίνησης ναρκωτικών στις ΗΠΑ. Ο δικτάτορας της Νικαράγουας, Ντάνιελ Ορτέγκα, συμφώνησε να έχει ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις να συμμετέχουν στη χώρα ανά εξάμηνο για την ανάπτυξη κάποιας μορφής συνεργασίας στον τομέα της επιβολής του νόμου. Εκτός από τον στρατό, οι σχέσεις με την Αργεντινή και τη Βραζιλία έχουν διευκολύνει ένα βαθμό οικονομικής εξάρτησης από τη Ρωσία στον γεωργικό τομέα, με την παροχή σημαντικών ποσοτήτων λιπασμάτων που είναι απαραίτητα και στα δύο έθνη. Μια παρόμοια εξάρτηση από αυτό το ζωτικό αγαθό θα περιλαμβάνει και άλλα έθνη στην ήπειρο, κυρίως τη Βενεζουέλα .
Η εισαγωγή ρωσικής τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνιών σε μια σειρά από χώρες της Νότιας Αμερικής μπορεί τελικά να παράσχει στη Ρωσία ψηφιακή πρόσβαση και δυνατότητα παρέμβασης σε ζωτικά δίκτυα διανομής, εκλογικές διαδικασίες και ασφάλεια. Η Κολομβία είχε μια μακροχρόνια δημοκρατική συμμαχία με τις ΗΠΑ κατά τη διάρκεια πέντε προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων και μια ισχυρή εταιρική σχέση ασφαλείας με το ΝΑΤΟ. Κατά συνέπεια, έγινε στόχος της Ρωσίας σε μια προσπάθεια να αναιρέσει την εμπιστοσύνη του κοινού της στους δημοκρατικούς θεσμούς. Μια ρωσική εκστρατεία παραπληροφόρησης ξεκίνησε στις προεδρικές εκλογές της Κολομβίας το 2023 υπέρ του φιλορώσου σοσιαλιστή υποψηφίου, Γκουστάβο Πέτρο, βοηθώντας τον να αναλάβει το αξίωμα. Ο πρόσφατος επιταχυνόμενος ρυθμός του φιλορωσικού αισθήματος στη Νότια και Κεντρική Αμερική, ακόμη και στο Μεξικό, τροφοδοτείται από μια συνεχή εκστρατεία παραπληροφόρησης που επιχειρεί να συγκαλύψει τις παράνομες ενέργειες της Ρωσίας και προωθεί την πλάνη της θυματοποίησης, παρά τα σαφή στοιχεία για τις φρικαλεότητες που διαπράττει όχι μόνο στην Ουκρανία και τη Συρία, αλλά και στην Αφρική. Είναι το ίδιο μήνυμα που έχει προωθήσει τη ροή Λατίνων μεταναστών προς τα βόρεια, προς τις ΗΠΑ.
Η Ύδρα, το πολύκεφαλο φίδι της ελληνικής και ρωμαϊκής μυθολογίας που καταλάμβανε την είσοδο της λίμνης στον Κάτω Κόσμο, απέβαλε τα θύματά του με δηλητηριασμένη αναπνοή και είχε την κουραστική ικανότητα να αναγεννά δύο κεφάλια για κάθε ένα που κόπηκε. Η Ρωσία του Πούτιν αναπτύσσει τον τρόμο της σε πολλά μέρη του κόσμου που έχουν καταστεί ευάλωτα στη θέλησή της και ασκεί την επιρροή της, διαφορετικά, μέσω της πιο ύπουλης οδού του υβριδικού πολέμου παγκοσμίως. Θα συνεχίσει την εγκληματική της ατζέντα μέχρι να αντιμετωπιστεί άμεσα. Αυτό δεν μπορεί ποτέ να επιτευχθεί αποτελεσματικά στην πολύκεφαλη περιφέρειά της, αλλά μάλλον στην καρδιά της, στα πεδία της Ουκρανίας, όπου έχει επιλέξει να δεσμευτεί ανοιχτά. Εναπόκειται στη Δύση να το καταλάβει αυτό και να αποφασίσει αν επιθυμεί να κυνηγήσει την Ύδρα σε όλο τον κόσμο με απεριόριστο κόστος ή να τερματίσει τη δυστυχία που είναι ο Πούτιν μέσω του χεριού της Ουκρανίας στην τρέχουσα σύγκρουση.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.
Πρέπει να συνεχίσουμε να αποκαλύπτουμε όλα τα κλειδιά της διεφθαρμένης επιρροής της Ρωσίας σε όλο τον κόσμο. Αυτό το δοκίμιο αποδίδει δικαιοσύνη στο θέμα εξηγώντας συνοπτικά και με ακρίβεια τη συνεχιζόμενη παγκόσμια επίδραση που έχει η στοχευμένη χειριστική και καταστροφική εκστρατεία παραπληροφόρησης της Ρωσίας.