Ρωσική παραπληροφόρηση και η δυσφορία της αλήθειας – 1941 και 2022

Η προμετωπιαία περιοχή του ανθρώπινου εγκεφάλου του παρέχει την ικανότητα για κρίση, διορατικότητα, λογική και σχεδιασμό. Απαιτεί εκτεταμένες συνδέσεις με περιοχές συσχέτισης του εγκεφαλικού φλοιού που κατανέμονται σε όλο τον εγκέφαλο και ερμηνεύουν τις πληροφορίες που συλλέγονται από τις αισθήσεις μας με τρόπο που μπορεί να γίνει κατανοητός με βάση την προηγούμενη εμπειρία. Αυτές οι τελευταίες περιοχές είναι σε μεγάλο βαθμό αυτό που έχει οδηγήσει, κατά τη διάρκεια χιλιετιών, στο μέγεθος του ανθρώπινου εγκεφάλου στην τρέχουσα μορφή του. Αυτό που δημιουργεί την απόχρωση της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, ωστόσο, και αυτό που θα ενορχηστρώσει μεταβλητά την τελική ανταπόκριση σε γεγονότα κατάστασης στις ανθρώπινες υποθέσεις μας, είναι η σύνδεση που μοιράζεται η προμετωπιαία περιοχή με το μεταιχμιακό δίκτυο. Αυτή η τελευταία οντότητα, φυσικά, μεσολαβεί στη μνήμη και το συναίσθημα και έτσι μας υπενθυμίζει τις σχέσεις μας με τους άλλους, τις απολαύσεις και τα παράπονά μας και διαμορφώνει τις προκαταλήψεις μας. Αυτή η επιχείρηση κυκλωμάτων αποτελεί τη βάση της διάνοιας και της δημιουργικότητάς μας. Κάποιοι θα έλεγαν ότι έτσι και πού το Θείο εισέρχεται στον εαυτό μας για να παρέχει τις εμπνεύσεις και τις φιλοδοξίες που καθοδηγούν την ανθρωπότητα. Ομοίως, είναι το υπόστρωμα πάνω στο οποίο οι πράξεις μας έχουν κυβερνηθεί από μίσος, απάτη, προδοσία και εκδίκηση. Υποκρύπτεται στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την εξαπάτηση και καθοδηγούμε τους άλλους να διαπράττουν φρικαλεότητες μέσω γκροτέσκα παραπλανημένων αντιλήψεων ανωτερότητας έναντι εκείνων που θεωρούμε λιγότερο άξιους και στη δικαιολόγηση της εγκληματικής συμπεριφοράς μέσω προπαγάνδας που απανθρωποποιεί τον πλησίον μας.

Αν κάποιος ζει σε μια κοινωνία στην οποία ο εκούσιος περιορισμός της ελεύθερης επιχειρηματικότητας για μια εκτεταμένη περίοδο παρέχει σε μια κεντρική εξουσία τη δυνατότητα να δημιουργεί διαφορετικές αντιλήψεις για την πραγματικότητα, μήπως το μυαλό τόσο του απατεώνα όσο και του εξαπατημένου μεταβάλλεται κατά τη διαδικασία; Αλλάζει όντως η φύση του τρόπου με τον οποίο η συμπεριφορά διαμεσολαβείται στο κεντρικό νευρικό σύστημα ορισμένων ατόμων με την πάροδο του χρόνου; Η δημιουργία ψευδών αφηγήσεων, οι διαστρεβλώσεις της πολιτικής πραγματικότητας, η κατήχηση όσων είναι ευάλωτα σε συγκεκριμένες προκαταλήψεις και ο πολλαπλασιασμός τέτοιας δραστηριότητας μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης εξυπηρετούν τον σκοπό της απομάκρυνσης του συναισθήματος από τον θεμιτό και έντιμο σκοπό. Αντίθετα, το κατευθύνουν προς την επίτευξη των στόχων των πολύ λίγων που έχουν δημιουργήσει τις διαστρεβλώσεις και οι οποίοι, στο τέλος, τελικά αποδεικνύονται ότι δεν είναι οι ηγέτες που φανταζόταν. Αυτό είναι το ζήτημα του αυταρχισμού, καθώς είναι σπάνιο, ιστορικά, και φαινομενικά ακόμη περισσότερο στις μέρες μας, να βλέπουμε ηγεσία αυτού του είδους να οδηγεί ένα έθνος σε ένα αποτέλεσμα που κρίνεται ότι αξίζει τον κόπο για τις απώλειες που υπέστη, την ντροπή που κληρονόμησε και την ενοχή για την οποία πρέπει να πληρώσει στο τέλος.

Το εμπορικό κέντρο Retroville στο Κίεβο της Ουκρανίας μετά από ρωσική πυραυλική επίθεση, τον Μάρτιο του 2022. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα πολλαπλούς θανάτους αμάχων και αποτελεί ένα από τα δεκάδες χιλιάδες καταγεγραμμένα ρωσικά εγκλήματα πολέμου.

Αυτή είναι η σκηνή που εκτυλίσσεται για τη Ρωσία κατά την εισβολή της στην Ουκρανία. Είναι μάρτυρας γνωστών στοιχείων αυτού που θεωρούμε ως το χειρότερο της ανθρωπότητας - αδιάκριτη καταστροφή πόλεων, μαζικές εκτελέσεις, απαγωγές παιδιών, εκτοπισμός εκατομμυρίων πολιτών, βιασμός, καταναγκαστική πορνεία και βασανιστήρια, που πρόσφατα αναδείχθηκαν από την αγριότητα των αποκεφαλισμών κρατουμένων. Η γυμνή αλήθεια που κρύβεται πίσω από αυτή τη ρωσική εισβολή είναι ότι είναι εντελώς αδικαιολόγητη. Οι κατηγορίες της Ρωσίας ότι ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) προχωρούσε προς τα σύνορά της, απειλώντας την ασφάλειά της στρατολογώντας έθνη στην αγκαλιά του, φαίνονται ιδιαίτερα ψευδείς αν λάβουμε υπόψη την προοπτική αυτών των εθνών που βρίσκονταν σε αυτά τα σύνορα. Είχαν υποστεί πολύ καιρό μια ιστορία καταπίεσης υπό την επιρροή της Ρωσίας στη σφαίρα εξουσίας του κομμουνιστικού καθεστώτος της κατά τη διάρκεια του 20ούαιώνα . Δεν χρειάστηκε καμία εξαναγκασμός από την πλευρά του ΝΑΤΟ για να δεχτεί αυτά τα έθνη στην επικράτειά του, καθώς αυτή ήταν η προστασία που αναζητούσαν. Κάθε έθνος είχε κατά νου τη δική του ασφάλεια και δεν είχε καμία φιλοδοξία να ξαναζήσει τις δεκαετίες καταπιεστικής διακυβέρνησης που προκλήθηκαν από ένα κακώς σχεδιασμένο σύστημα κεντρικής εξουσίας στη Μόσχα. Με την ανανεωμένη απειλή μιας αυταρχικής Ρωσίας, όπως αποδεικνύεται από τις ενέργειές της στην Ουκρανία, τόσο η Σουηδία όσο και η Φινλανδία ακολούθησαν το παράδειγμά τους με ακριβώς τις ίδιες αντιλήψεις για την ασφάλειά τους.

Η ιδέα ότι η Ουκρανία ήταν πλέον ένα έθνος υπό την επιρροή ενός ναζιστικού καθεστώτος με επικεφαλής έναν πρόεδρο εβραϊκής καταγωγής και κατοικούμενο από έναν αυξανόμενο εβραϊκό πληθυσμό που ζούσε ειρηνικά μαζί με Ουκρανούς θα φαινόταν σαν σενάριο για κωμωδία, αν δεν ήταν στην πραγματικότητα μια άλλη τακτική για να στρατολογηθεί το συναίσθημα του ρωσικού λαού για έναν διαφορετικό σκοπό. Οι ψευδαισθήσεις για Ναζί στα σύνορα της Ρωσίας χρησιμεύουν ως υπενθύμιση του «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου» που διεξήχθη για να απελευθερωθεί από τη ναζιστική κατοχή κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (Β' Παγκόσμιου Πόλεμου) και έτσι γίνονται μια αντανακλαστική έκκληση για δράση, απαλλαγμένη από το βάρος του ελέγχου της αλήθειας του. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει αναμίξει μια αναβιωμένη έννοια του εθνικού ιμπεριαλιστικού δικαιώματος με το βαθιά ριζωμένο πνευματικό συναίσθημα της ρωσικής χριστιανικής ορθοδοξίας, που έχει ξεθωριαστεί από δεκαετίες σοβιετικής καταστολής, για να δημιουργήσει ένα νέο εύφλεκτο είδος ρωσικού σοβινισμού. Γίνεται πλέον απλό να πυροδοτήσει τον πληθυσμό με απίθανα σενάρια απειλητικών Ναζί και να ξεκινήσει μια στρατιωτική εκστρατεία για να επιβεβαιώσει τη σωστή θέση της Ρωσίας στην ιστορία.

Απεικόνιση του Πούτιν σε πλακάτ που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια ειρηνικής διαδήλωσης κατά του Πούτιν και του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η ειρωνεία σε όλα αυτά επικεντρώνεται στη δική της δίνη δεξιού εξτρεμισμού της Ρωσίας με τον νεοναζιστικό και λευκό υπερασπιστή ακτιβισμό , που είναι εμφανής εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία και καλλιεργείται από τον Πούτιν. Η Ομάδα Wagner, μια παραστρατιωτική μισθοφορική οργάνωση, έχει εμπλακεί στην υπηρεσία του καθεστώτος του Πούτιν, αναλαμβάνοντας αποστολές στην Αφρική, τη Νότια και Κεντρική Αμερική, τη Συρία και πιο εμφανώς στην Ουκρανία, όπου συμμετείχε στην κατάληψη της Κριμαίας το 2014. Τόσο σε αυτήν όσο και στο Ρωσικό Αυτοκρατορικό Κίνημα (RIM), που ήδη έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση, παρέχονται εγκαταστάσεις εκπαίδευσης εντός της Ρωσίας και τα μέσα για να διεξάγουν τις δραστηριότητές τους μέσω γενναιόδωρης χρηματοδότησης από οντότητες στενά συνδεδεμένες με το καθεστώς.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν, πρώην αξιωματικός της KGB και μελετητής του αντίκτυπου που μπορεί να έχει η παραπληροφόρηση σε όσους είναι ευάλωτοι σε τέτοια μηνύματα εντός και εκτός Ρωσίας, κατάφερε να διεξάγει μια εκστρατεία για να πείσει τους άμοιρους της μνήμης ότι οι πράξεις του είναι πράγματι δικαιολογημένες. Όσον αφορά την ίδια τη Ρωσία, το έργο είναι ευκολότερο όταν η δημόσια διαφωνία αντιμετωπίζεται με φυλάκιση, όταν ο γνωστός μηχανισμός κρατικής ασφάλειας φιμώνει κάθε οντότητα που αντιτίθεται στο καθεστώς και όταν η γνήσια δημοσιογραφία εξαλείφεται, και μόνο τα κρατικά ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης επιτρέπεται να μεταδίδουν μια τεχνητή πραγματικότητα που επιμελείται το καθεστώς. Για το παγκόσμιο κοινό εκτός Ρωσίας, ο Πούτιν εμπλέκεται σε μια αφήγηση που διαστρεβλώνει την ιστορία με τον τρόπο που ξαναγράφει το παρελθόν της Ρωσίας ως συνδεδεμένο με την προέλευση της Ουκρανίας, χωρίς να αναφέρει την Ουκρανία, φυσικά. Αυτό στη συνέχεια αποτελεί τη βάση του επιχειρήματός του ότι η Ουκρανία δεν είναι καθόλου ξεχωριστή οντότητα, αλλά μάλλον ήταν πάντα απλώς μια υποσημείωση στην ιστορική εξέλιξη της ίδιας της Ρωσίας. Το συμπέρασμα είναι ότι τώρα ανακτά εδάφη που ήταν πάντα η Ρωσία.

Σε ένα ακόμη αξιοσημείωτο κατόρθωμα gaslighting που αποσκοπούσε τώρα στη δυσφήμιση της Δύσης, ο Πούτιν επέστρεψε στην ιστορία των απαρχών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να αποσπάσει την προσοχή από τη συνεργασία της Ρωσίας με τη ναζιστική Γερμανία το 1939 και τη συντονισμένη επίθεσή τους στην Πολωνία που στην πραγματικότητα ξεκίνησε τον πόλεμο. Αντίθετα, όπως θέλει ο Πούτιν να μας κάνει να πιστέψουμε, ήταν η Δύση, και συγκεκριμένα η Γαλλία και η Βρετανία, που ανάγκασαν τη Ρωσία στη συμμαχία που ολοκληρώθηκε με το σύμφωνο μη επίθεσης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Για τον Πούτιν, όλα είχαν να κάνουν με την απόφαση της Βρετανίας και της Γαλλίας να αποφύγουν τη συμμαχία με τη Ρωσία του Στάλιν για τη δημιουργία ενός συνασπισμού εναντίον της Γερμανίας. Στην πραγματικότητα, ο δισταγμός τους είχε περισσότερο να κάνει με τις προηγούμενες δηλωμένες προθέσεις του Στάλιν να υπονομεύσει τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης και να εντοπίσει αντίθετα στοιχεία στο δικό του καθεστώς για να καταστρέψει όσους θα προσπαθούσαν να σταματήσουν την εξάπλωση του κομμουνισμού. Με τα λόγια του Στάλιν, «Θα εξοντώσουμε ανελέητα όποιον με πράξεις ή σκέψεις απειλεί την ενότητα του σοσιαλιστικού κράτους». Ο Πούτιν δεν επεξήγησε πολλά για τη φύση του «συμφώνου μη επίθεσης» της Ρωσίας που υπογράφηκε με τη Γερμανία, συγκεκριμένα, για το γιατί κατέστησε αναγκαία την εισβολή της Ρωσίας στην Πολωνία από τα ανατολικά. γιατί ένιωσε την ανάγκη να αναλάβει τη σφαγή 22.000 Πολωνών στρατιωτικών αξιωματικών, κυβερνητικών αξιωματούχων, πολιτικών, ακαδημαϊκών και κληρικών στο δάσος του Κατίν· γιατί κατέλαβε τις χώρες της Βαλτικής· και γιατί επέλεξε να επιτεθεί στη Φινλανδία. Το τελευταίο φιάσκο επέφερε την αποβολή της Σοβιετικής Ένωσης από την Κοινωνία των Εθνών, ένα προηγούμενο που τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) θα μπορούσαν να λάβουν υπόψη για την τρέχουσα προδοσία του Χάρτη του ΟΗΕ από τη Ρωσία με την εισβολή της στην Ουκρανία. Τελικά, δεν ήταν ότι η Βρετανία και η Γαλλία είχαν αφήσει τη Ρωσία στα κρύα του λουτρού, αλλά μάλλον ήταν η ίδια η πεποίθηση του Στάλιν ότι θα ήταν καλύτερο για τη Ρωσία και για τον κομμουνιστικό σκοπό τα καπιταλιστικά έθνη της Ευρώπης να εξαντλήσουν το ένα το άλλο στον πόλεμο, ενώ η Ρωσία παρέμενε προστατευμένη από το σύμφωνο μη επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία. Θα ήταν ευκολότερο για τον Στάλιν να προωθήσει τον σοβιετικό κομμουνισμό στο κενό που θα δημιουργούσε ένας τέτοιος πόλεμος και να κατακτήσει την ήπειρο με μικρότερο κόστος.

Η ρωσική σημαία και η ναζιστική σημαία απεικονίστηκαν ως μία και η αυτή σε μια διαμαρτυρία κατά της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, τον Φεβρουάριο του 2022, στο Άμστερνταμ.

Ο Πούτιν συνέχισε κατηγορώντας την ίδια την Πολωνία ότι ενθάρρυνε τη Δύση να μην συμμαχήσει με τη Σοβιετική Ρωσία, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν επαρκείς λόγοι για να λάβει η Δύση τη στάση που έλαβε. Επέκρινε την απόφαση των Πολωνών ηγετών της εποχής να εγκαταλείψουν τη χώρα, αφήνοντας τον λαό τους πίσω να υποφέρει τις συνέπειες της συνδυασμένης ναζιστικής-ρωσικής εισβολής. Όπως αποδείχθηκε, η πολωνική κυβέρνηση παρέμεινε άθικτη, διότι αν είχε πέσει στα χέρια των εισβολέων ρωσικών δυνάμεων, θα μπορούσε να είχε την ίδια μοίρα με τους συμπατριώτες τους στο δάσος του Κατίν. Όταν οι Ναζί τελικά στράφηκαν εναντίον της ΕΣΣΔ το 1941, ο ίδιος ο Στάλιν διέφυγε από την εισβολή καταφεύγοντας στην ιδιωτική του ντάτσα και παρέμεινε εκεί για πάνω από μια εβδομάδα, αφού διέταξε τις δυνάμεις του να αντισταθούν, αφήνοντας τον λαό του με τη συνειδητοποίηση ότι η διπλωματία του είχε αποτύχει χωρίς καμία διαβεβαίωση για ένα σχέδιο δράσης. Μια απλή ανάγνωση του «Mein Kampf» του Χίτλερ θα έπρεπε να είχε παράσχει στον Στάλιν επαρκή προειδοποίηση ότι το σύμφωνο μη επίθεσης δεν θα διαρκούσε, ακόμη και όταν δεν έδωσε προσοχή σε άλλους ηγέτες που τον προειδοποιούσαν για την ίδια απειλή. Μεγάλο μέρος της τραγωδίας της Ρωσίας στον πόλεμό της με τη ναζιστική Γερμανία προήλθε από την απροετοίμαστη φύση της, την έλλειψη επαρκούς στρατιωτικής ηγεσίας και τις απαράδεκτες στρατιωτικές τακτικές της. Τις πρώτες 10 ημέρες της ναζιστικής εισβολής, 400.000 Ρώσοι στρατιώτες ήταν νεκροί και ο ίδιος αριθμός αιχμαλώτων. Μέχρι το τέλος του πολέμου, η Ρωσία είχε υποστεί 6,75 εκατομμύρια θανάτους στρατιωτικών και 7,2 εκατομμύρια θανάτους αμάχων, ενώ η Ουκρανία, ως μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, υπέστη 1,65 εκατομμύρια θανάτους στρατιωτικών και 5,2 εκατομμύρια θανάτους αμάχων. Άλλα 14 εκατομμύρια σοβιετικά στρατιώτες τραυματίστηκαν.

Γερμανικό πυροβολικό στο Στάλινγκραντ το 1942.

Η Ρωσία ισχυρίστηκε ότι κέρδισε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με την ανάληψη της εκστρατείας που ξεκίνησε με την κατάληψη του Στάλινγκραντ, ακολουθούμενη από την ανακατάληψη των εδαφών της, τα οποία είχαν καταληφθεί από τη Γερμανία. Μεγάλο μέρος της τελευταίας οφειλόταν στην κατάφωρη ανικανότητα του Στάλιν ως ηγέτη, η οποία είχε ήδη εκδηλωθεί πολύ πριν από τον πόλεμο με την επιβολή της Μεγάλης Τρομοκρατίας (1936-1938), όπως έγινε γνωστή. Στην παράνοιά του για τις υποτιθέμενες απειλές εντός του δικού του καθεστώτος, 22.705 στρατιωτικοί αξιωματικοί σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν με άλλο τρόπο. Μεταξύ αυτών, 80 από την 101 κορυφαία ηγεσία του στρατού πυροβολήθηκαν. Άλλοι 11.000 περίπου απολύθηκαν, αφήνοντας τη Σοβιετική Ένωση υπό την ευθύνη κατώτερων αξιωματικών ως επί το πλείστον. Αν και στη Ρωσία λίγα πράγματα γίνονται γνωστά για την έναρξη των εκστρατειών στη Βόρεια Αφρική τον Ιούνιο του 1940 και των ιταλικών εκστρατειών τον Ιούλιο του 1943, ακολουθούμενες από την εισβολή των συμμαχικών δυνάμεων στη Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944, ως πιθανούς παράγοντες που συνέβαλαν στη νίκη στην Ευρώπη, οι περισσότεροι ιστορικοί θα αναγνώριζαν επίσης τον σημαντικό αντίκτυπο των τελευταίων γεγονότων στον τερματισμό της σύγκρουσης.

Το πιο αποκαλυπτικό στην κριτική του Πούτιν προς τη Δύση όσον αφορά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η έλλειψη αναγνώρισης της υποστήριξης ύψους 11,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ που δόθηκε στη Σοβιετική Ένωση μέσω του Νόμου Lend-Lease των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτό το ποσό μεταφράζεται σε περίπου 180 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε σημερινό νόμισμα. Η προσπάθεια παρείχε σημαντικές ποσότητες πολεμικού υλικού και γενικών αγαθών για να στηρίξει τη Σοβιετική Ένωση στην πολεμική της προσπάθεια. Σε αυτά περιλαμβάνονταν 13.000 άρματα μάχης, 14.000 αεροπλάνα και 400.000 τζιπ και φορτηγά. Η αντίστροφη κατάσταση, κατά ειρωνικό τρόπο, ίσχυε το 1939 με την αρχική συνεργασία της Ρωσίας με τη Ναζιστική Γερμανία, στην οποία ενήργησε ως ο μεγαλύτερος προμηθευτής τροφίμων, πρώτων υλών και πετρελαίου, εκτός από την παροχή πρόσβασης σε διεθνή αγαθά που διαφορετικά δεν ήταν διαθέσιμα στη Γερμανία λόγω περιορισμένων ναυτιλιακών οδών.

Ωστόσο, ο Πούτιν συνεχίζει τη ρητορική «ναζιστική αφήγηση» στην πιο πρόσφατη ομιλία του στις 9 Μαΐου για το τέλος του «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου» της Ρωσίας, χρησιμοποιώντας την για να προωθήσει την ιδέα ότι, για άλλη μια φορά, η Ρωσία πρέπει να αντιμετωπίσει παρόμοιες ναζιστικές απειλές στην Ουκρανία και συγχέοντας αυτό με την προέλαση του ΝΑΤΟ στα σύνορά της. Φυσικά, η συμμετοχή της Γερμανίας στη συμμαχία του ΝΑΤΟ με κάποιο τρόπο τώρα εξωραΐζει την ιδέα ότι οι παρούσες συνθήκες αναπαράγουν την κατάσταση που διαδραματίστηκε πριν από περισσότερα από 80 χρόνια. Αυτή η χαλαρά διαμορφωμένη λογική, που διατυπώνεται σε σύντομους στίχους που συγκαλύπτουν σημαντικές ασυνέπειες, φαίνεται αρκετή για να ενεργοποιήσει έναν λανθασμένο πατριωτικό ζήλο που τροφοδοτείται τώρα από το μίσος. Αν το συνδυάσετε αυτό με μια ενσωματωμένη αίσθηση ρωσικού δικαιώματος, το σκηνικό είναι έτοιμο για να διαιωνίσει την απαραίτητη υποστήριξη για τον πόλεμο.

Ανακάλυψη φρικτών πράξεων ρωσικής γενοκτονίας εναντίον Ουκρανών στην Μπούτσα. Ουκρανοί εγκληματολόγοι εκταφούν πτώματα πολιτών στην Μπούτσα, στα περίχωρα του Κιέβου, τον Απρίλιο του 2022.

Αλλά θα συνεχίσει αυτό να ισχύει για τις νεότερες, πιο ενημερωμένες γενιές Ρώσων, οι οποίες φαινομενικά είναι πιο πιθανό να σκεφτούν την προτεινόμενη αφήγηση και να καταλήξουν σε διαφορετικό συμπέρασμα. Το 2022, το πρώτο έτος του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, περίπου ένα εκατομμύριο Ρώσοι, κυρίως νέοι, εγκατέλειψαν τη χώρα τους συνειδητοποιώντας ότι δεν θα είχαν την ευκαιρία να επιστρέψουν. Καθώς η κάποτε χαρακτηρισμένη ως «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» γίνεται ο «πόλεμος» που όλοι οι άλλοι ήδη σιωπηρά αποδέχονται ότι είναι, θα ξεπεράσει τελικά η «ναζιστική αφήγηση» τη χρησιμότητά της, καθώς είναι απλώς πολύ γελοία για να διατηρηθεί. Θα επιτρέψει η καλύτερη φύση του νεότερου ανθρώπου, που καθορίζεται από αυτά τα περίπλοκα νευρωνικά δίκτυα μέσα στο ανθρώπινο μυαλό, μια επαναφορά του ισολογισμού του για να δει ένα καλύτερο τέλος σε αυτή την περιττή φρίκη;

Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.


Μία σκέψη για το «Ρωσική παραπληροφόρηση και η ταλαιπωρία της αλήθειας – 1941 και 2022»

Τα σχόλια είναι κλειστά.