Τα σχόλια που κάνουν ορισμένα άτομα που διεκδικούν πολιτική σημασία στην επερχόμενη προεδρική κούρσα φαίνεται να έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα των παγκόσμιων υποθέσεων και περισσότερο να κάνουν με την απήχηση των ψηφοφόρων. Πιο εξειδικευμένες αρχές με αίσθηση της παγκόσμιας ιστορίας, της τρέχουσας γεωπολιτικής δυναμικής, της στρατιωτικής στρατηγικής, των εμπορικών σχέσεων, του ανθρωπισμού και της εθνικής ταυτότητας είναι πιο κατάλληλες για σχόλια από εκείνες που απλώς επιδιώκουν τη διάκριση με προκλητικές ατάκες που προσποιούνται ότι δείχνουν σοφία. Όταν βρίσκεται σε εξέλιξη μια αποτελεσματική παγκόσμια προσπάθεια στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναλάβει την ηγεσία για την αντιμετώπιση μιας κρίσης, η αμερικανική αποφασιστικότητα δεν πρέπει να θεωρείται από τον κόσμο ως χρονικά εξαρτώμενη και οι υποσχέσεις της περιορισμένες στη διάρκεια μιας μόνο προεδρικής κυβέρνησης. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία διαβεβαίωση από το ότι η ευημερία της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της Αμερικής, λαμβάνεται υπόψη και μπορεί να παραμείνει ασφαλής μακροπρόθεσμα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν τα αυταρχικά καθεστώτα θεωρούν ότι έχουν μονιμότητα και έχουν την πρόθεση να διασφαλίζουν για πάντα αυτήν την κατάσταση με οποιοδήποτε μέσο είναι διαθέσιμο σε αυτά, παρά τα όσα μας έχει διδάξει επανειλημμένα η ιστορία.

Η περίπτωση που μας απασχολεί, φυσικά, αφορά την εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν σε ένα κυρίαρχο έθνος, την Ουκρανία, τις γενοκτονικές του προθέσεις που εκδηλώνονται τόσο από τη ρητορική του όσο και από τις ενέργειες του στρατού του, την περιφρόνησή του στο διεθνές κράτος δικαίου και την περιφρόνησή του για την ευημερία του κόσμου γενικότερα. Για οποιονδήποτε υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ, το να αναδιατυπώσει μια τέτοια συμπεριφορά και περιστάσεις ως «εδαφική διαμάχη», κάτι που δεν επαρκεί για να δικαιολογήσει την προσοχή της Αμερικής ή να την προωθήσει ως «ιδιοφυΐα» ή «υπέροχη», υποδηλώνει πρώτον στη Ρωσία του Πούτιν ότι βρίσκεται στο σωστό δρόμο όχι μόνο προς την επίτευξη του επιθυμητού σκοπού της υποδούλωσης ενός έθνους, αλλά, δεύτερον, προς την εκπλήρωση μιας εντελώς ξεπερασμένης έννοιας του εθνικού πεπρωμένου και της ανασύστασης της αυτοκρατορίας. Υπάρχουν στοιχεία στην αμερικανική κοινωνία τώρα που έχουν επιλέξει να εγκρίνουν αυτήν την κοσμοθεωρία, να κατευνάσουν τον επιτιθέμενο, έναν τύραννο, και να εγκρίνουν τις τακτικές του ως εκείνες ενός ισχυρού, πεισματάρη ηγέτη, ανεξάρτητα από τη σκληρότητα ή ακόμη και την εγκληματικότητα. Αυτά τα συναισθήματα έρχονται σε αντίθεση με τις αρχές που ορίζονται στο Σύνταγμα των ΗΠΑ και αμφισβητούν την έννοια της δημοκρατίας. Προτιμούν όντως αυτοί οι άνθρωποι τη Ρωσία του Πούτιν, ένα κράτος-παρία, με την αχαλίνωτη διαφθορά της, τους περιορισμούς της ατομικής ελευθερίας, την επιπόλαιη σκληρότητά της και ένα σκοτεινό μέλλον;

Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την υποχώρηση από τη σύγκρουση στην Ουκρανία καταλήγουν πρώτα στην ανάγκη διατήρησης κεφαλαίων για εγχώριες ανησυχίες, οι οποίες είναι πολλές. Αυτά τα επιχειρήματα δεν εξισορροπούνται ποτέ με το κόστος της παραχώρησης εδάφους στον εισβολέα με τις προθέσεις του να συνεχίσει να εργάζεται ενάντια στα συμφέροντα της Δύσης και των ΗΠΑ, ειδικότερα. Αν αφεθούν ανεξέλεγκτες, οι ενέργειες της Ρωσίας αμφισβητούν παγκοσμίως την ασφάλεια και την οικονομία των ΗΠΑ με τρόπο που έχει εκδηλωθεί στο παρελθόν, τόσο πρόσφατο όσο και μακρινό, και θα συνεχίσουν να αναζητούν ευκαιρίες να το κάνουν περισσότερο στο μέλλον. Η εχθρική άμεση ή έμμεση αντιπαράθεση, όπως με το πρόσφατο περιστατικό με το drone πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα και η στοχοποίηση αμερικανικού στρατιωτικού προσωπικού από πληρωμένους πληρεξουσίους κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Αφγανιστάν, θα κλιμακωθεί ενόψει της αυξανόμενης ρωσικής επιθετικότητας. Η αυξημένη επιτήρηση των πληροφοριών είναι απαραίτητη για να παρέχεται επαρκής προειδοποίηση για επικείμενες απειλές. Η κυβερνοπαρέμβαση στην αμερικανική ιδιωτική βιομηχανία και στην εκλογική διαδικασία είναι μια πολύ προφανής πρακτική που χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με άλλες προγραμματισμένες διαταραχές, μερικές φορές στρατιωτικές.
Η Ομάδα Wagner, η ιδιωτική μισθοφορική δύναμη του Πούτιν, ιδρύθηκε το 2015, αρχικά ως παραστρατιωτική οργάνωση, αλλά τώρα λειτουργεί ως δίκτυο μισθοφορικών ομάδων, εταιρειών και οιονεί κρατικών πρακτόρων. Έχει εξελιχθεί σε επιχειρησιακό εργαλείο που εφαρμόζει τη ρωσική εξωτερική πολιτική, εκτελεί στρατιωτικούς στόχους και προωθεί ιδιωτικές επιχειρηματικές δραστηριότητες διεθνώς. Τόσο η Συρία όσο και η Ουκρανία αποτελούν αξιοσημείωτα παραδείγματα ένοπλης εισβολής, ενώ η εμπλοκή σε χώρες όπως η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Μοζαμβίκη, η Λιβύη και το Σουδάν έχει λάβει τη μορφή στρατιωτικής εκπαίδευσης είτε κυβερνητικών δυνάμεων είτε ανταρτών. Στη Βενεζουέλα, η Wagner έχει παράσχει ασφάλεια στην κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο καθώς αντιμετώπιζε πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές, καθώς και έχει βοηθήσει στην εξασφάλιση των ρωσικών γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων. Σε όλες τις επιχειρήσεις, ο στόχος ήταν η δημιουργία εξαρτήσεων και η απόκτηση εδαφικού και οικονομικού πλεονεκτήματος. Με αυτόν τον τρόπο, η Ρωσία έχει έρθει σε ανταγωνισμό όχι μόνο με τις ΗΠΑ αλλά και με την Κίνα.
Η απειλή της Ρωσίας για την ευρωπαϊκή ασφάλεια από μόνη της εισάγει ένα ακόμη επίπεδο αβεβαιότητας για την παγκόσμια και την αμερικανική οικονομία λόγω των εμπορικών διαταραχών και των κινδύνων που τίθενται στο εμπορικό ισοζύγιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) με τις ΗΠΑ και άλλες αγορές. Η φιλοξενία Ουκρανών προσφύγων, οι αυξημένες τιμές ενέργειας και τροφίμων και οι αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες έγιναν αισθητές σε ολόκληρη την ΕΕ και, ιδίως, από τις χώρες κοντά στην Ουκρανία και στην περιοχή της Βαλτικής. Η πολυαναμενόμενη ανάκαμψη μετά την πανδημία αποδυναμώθηκε, με αποτέλεσμα να παραταθεί περισσότερο. Κατά συνέπεια, ο πληθωρισμός μόνο στην Ευρώπη, η οποία ήταν η πιο ευάλωτη, αυξήθηκε από 2,6% το 2021 σε 8,4% το 2022, με το μεγαλύτερο μέρος να αποδίδεται στο κόστος της ενέργειας και των τροφίμων. Οι ΗΠΑ έχουν υποστεί μεγαλύτερες πληθωριστικές πιέσεις από ό,τι θα συνέβαινε διαφορετικά στο τρέχον κλίμα, με παράγωγες επιπτώσεις, ιδίως στην αγορά κατοικίας.
Όσον αφορά τις ξένες δαπάνες για την υποστήριξη της Ουκρανίας στον πόλεμο, μια κοινή διαμαρτυρία εκ μέρους ορισμένων μελών του Κογκρέσου έχει λάβει τη μορφή κριτικής για το ποσό που έχουν δαπανήσει οι ΗΠΑ μέχρι σήμερα. Οι ΗΠΑ έχουν πράγματι παράσχει περισσότερα από 75 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια στην Ουκρανία για στρατιωτική, ανθρωπιστική και οικονομική υποστήριξη. Οι στρατιωτικές δαπάνες που αποτελούνται από βοήθεια ασφαλείας και εξοπλισμό αντιπροσώπευαν το 61% αυτού του ποσού. Ως μερίδιο του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) ενός έθνους, από τις 15 Ιανουαρίου 2023, οι ΗΠΑ κατατάσσονται πέμπτες σε συνεισφορά βοήθειας, πίσω από τις χώρες της Βαλτικής Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία, καθώς και την Πολωνία, τις χώρες της ΕΕ που απειλούνται περισσότερο από τη ρωσική επιθετικότητα. Για παράδειγμα, η Εσθονία και η Λετονία συνεισέφεραν μερίδια 1,07% και 0,98% του αντίστοιχου ΑΕΠ τους, ενώ οι ΗΠΑ παρείχαν 0,37%, παρόμοιο με αυτό της Βουλγαρίας και της Νορβηγίας, οι οποίες παρείχαν το 0,36% του δικού τους. Αν και μεγάλος αριθμός ξένων εθελοντών μαχητών έχει παράσχει στρατιωτική υπηρεσία στο πεδίο της μάχης, καμία χώρα δεν έχει υποχρεωθεί να προσφέρει στρατιωτικό προσωπικό στην πολεμική προσπάθεια. Αντίθετα, αυτές οι χώρες, ιδίως οι ΗΠΑ, μπόρεσαν να μετρήσουν την αποτελεσματικότητα του οπλισμού τους έναντι αυτού μιας εισβολικής δύναμης, μαζί με την τακτική στρατηγική που εφαρμόστηκε από μια αποτελεσματική ουκρανική αμυντική δύναμη με επιθετική ικανότητα.
Οι καταστροφικές πρωτοβουλίες εξωτερικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης των ΗΠΑ, με την υποτίμηση της αξίας του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ), όχι μόνο απειλούσαν την επιβίωσή του ως αποτελεσματικού προμαχώνα ενάντια στην ξένη επιθετικότητα, αλλά θα είχαν υπονομεύσει σοβαρά την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρέχουσας σύγκρουσης. Η αποδυνάμωση της ικανότητας και της αποφασιστικότητας του ΝΑΤΟ, εάν συνεχίζονταν αυτές οι πολιτικές, θα είχε οδηγήσει τη Ρωσία του Πούτιν να διεκδικήσει κυρίαρχα εδάφη για δική της χρήση και να προχωρήσει με μια ατζέντα που απειλεί τη Δημοκρατία της Γεωργίας στα ανατολικά και τα έθνη της Βαλτικής, μαζί με άλλα έθνη της Ανατολικής Ευρώπης, από την Πολωνία έως τη Μολδαβία στα δυτικά. Ακόμα και τώρα, ένας πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, στην αναίσχυντη επιδίωξή του για μια ακόμη θητεία, ισχυρίζεται ότι προσφέρει τη δυστυχώς άσχετη λύση του στη σύγκρουση προτείνοντας την παραχώρηση ουκρανικών εδαφών. Με αυτόν τον τρόπο, θα αντάμειφε έναν αυταρχικό ηγέτη για τα εγκλήματα που έχει διαπράξει για να τα αποκτήσει. Ευτυχώς, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο το έχει τουλάχιστον επισημάνει αυτό, αρκετά ώστε ορισμένοι Αμερικανοί πολιτικοί να επιτρέψουν στον εαυτό τους να σταματήσει πριν υποστηρίξει έναν τύραννο που κατηγορείται για διεθνή εγκληματική δραστηριότητα με έναν καλά τεκμηριωμένο κατάλογο διαπραχθέντων φρικαλεοτήτων. Απομένει σε αυτούς τους ίδιους πολιτικούς να κατανοήσουν το νόημα του πολέμου που έχει ενορχηστρωθεί από τον Πούτιν όσον αφορά τη διεθνή τάξη και, ομοίως, στα Ηνωμένα Έθνη να συμβιβαστούν με ένα μη υπάκουο κράτος-παρία μέσα στο ίδιο του το σπίτι και να του αφαιρέσουν την εξουσία του.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.