Η Μολδαβία, ένα έθνος 2,62 εκατομμυρίων κατοίκων, μοιράζεται σύνορα μήκους 759 μιλίων με την Ουκρανία στα νοτιοδυτικά της τελευταίας. Αναδύθηκε από μια ταραγμένη ιστορία τον 20όαιώνα , έχοντας αποκτήσει την ανεξαρτησία της το 1991 από την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), μόνο και μόνο για να απειληθεί ξανά από τον ρωσικό αυταρχισμό και τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες καθώς εισέρχεται στον 21οαιώνα. Η χώρα κατέχει μια φιλορωσική αυτονομιστική περιοχή στα ανατολικά της, μια κατάσταση που δεν διαφέρει από τη γείτονά της, την Ουκρανία, η οποία βρίσκεται τώρα σε ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία και επίσης δεν διαφέρει από αυτήν στη Δημοκρατία της Γεωργίας, στην οποία εισέβαλε η Ρωσία το 2008 για παρόμοιους λόγους. Το μοτίβο είναι αρκετά οικείο και υπογραμμίζει την πρόθεση της Ρωσίας να ανακτήσει εδάφη που η ιστορία έχει κατά κάποιο τρόπο ανακηρύξει ότι της ανήκουν.

Η Μολδαβία χρονολογείται από την ίδρυσή της ως αναγνωρισμένης εδαφικής οντότητας στα μέσα του 14ουαιώνα , τότε γνωστή ως Πριγκιπάτο της Μολδαβίας. Μέχρι τα μέσα του 16ουαιώνα , η Μολδαβία είχε καταληφθεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία θα έλεγχε μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής μέχρι την ήττα της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (Α' Παγκόσμιο Πόλεμο). Ένας από τους πολλούς πολέμους μεταξύ αυτής και της Ρωσίας είχε ως αποτέλεσμα την προσάρτηση της Βεσσαραβίας στο ανατολικό μισό της Μολδαβίας από τη Ρωσική Αυτοκρατορία υπό τον Τσάρο Αλέξανδρο Α' το 1812. Ο ποταμός Δνείστερος σηματοδότησε τα ανατολικά σύνορα της προσαρτημένης περιοχής με τη σημερινή Ουκρανία. Μετά την παράδοση της Ρωσίας στις δυνάμεις του Κεντρικού Άξονα κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και τον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, η Βεσσαραβία απέκτησε ανεξαρτησία το 1918 και έγινε η Μολδαβική Λαϊκή Δημοκρατία. Στη συνέχεια, ενώθηκε με τη γειτονική Ρουμανία, με την οποία ήταν εθνογλωσσικά ευθυγραμμισμένη. Το 1922, η ΕΣΣΔ, η οποία αποτελούνταν από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία, την Ουκρανία και τα εδάφη των σημερινών δημοκρατιών της Γεωργίας, της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, ιδρύθηκε μετά την επικράτηση των Μπολσεβίκων του Λένιν στον εμφύλιο πόλεμο της Ρωσίας.
Στις αρχές του 20ούαιώνα , μια σημαντική πλήθος ρουμανόφωνων ανθρώπων (42%) παρέμενε στην ανατολική όχθη του ποταμού Δνείστερου στη γειτονική Ουκρανική ΣΣΔ και έτσι, το 1924, μια αυτόνομη περιοχή ανακηρύχθηκε από την ΕΣΣΔ ως η Μολδαβική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (ΑΣΣΔ). Η περιοχή περιλάμβανε τη σημερινή Υπερδνειστερία (1.606 μίλια2) και την περιοχή Ποντίλσκ (2.733 μίλια2) της σημερινής Ουκρανίας. Αυτή ήταν μια καθαρά τεχνητή ονομασία από τις σοβιετικές αρχές για να προβάλουν ένα φιλοσοβιετικό προπαγανδιστικό αίσθημα πέρα από τον ποταμό Δνείστερο στην πρώην ρωσική κτήση, τη Βεσσαραβία, η οποία είχε αφομοιωθεί στη Ρουμανία. Πράγματι, οι Ρώσοι είχαν περαιτέρω βλέψεις στα Βαλκάνια πέρα από την απλή Βεσσαραβία. Αυτό θα υλοποιούνταν στην επερχόμενη σύγκρουση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος).
Μεταξύ 1924 και 1940, υπό τον Στάλιν, η Μολδαβική ΑΣΣΔ βιομηχανοποιήθηκε και γνώρισε σημαντική εισροή Ρώσων εργατών και των οικογενειών τους. Το 1925 ξέσπασε λιμός και ξεκίνησαν αντισοβιετικές εξεγέρσεις που καθιστούσαν αναγκαία την άφιξη ρωσικών στρατευμάτων. Χιλιάδες αγρότες και εργάτες εργοστασίων σκοτώθηκαν κατά την καταστολή των αναταραχών. Η καταστροφική κολεκτιβοποίηση της γεωργικής γης που είχε συμβεί στην Ουκρανία και αλλού εντός της ΕΣΣΔ στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 οδήγησε στον περαιτέρω θάνατο, από λιμό, δεκάδων χιλιάδων και στην απέλαση περίπου 2.000 οικογενειών στην κεντρική Ασία. Το 1937-38, η Μεγάλη Εκκαθάριση του Στάλιν εντός της ΕΣΣΔ εκδηλώθηκε στη Μολδαβική ΑΣΣΔ με την καταστολή και την εκτέλεση διανοουμένων που ασπάζονταν ή απλώς ήταν ύποπτοι για αντισοβιετικά ή αντισταλινικά αισθήματα. Η ρουμανική επιρροή στη μολδαβική γλώσσα καταστάλθηκε και η χρήση της λατινικής γραφής, όπως εφαρμοζόταν στη Ρουμανία, απαγορεύτηκε, αντικαθιστώντας την με την πιο ρωσικού τύπου κυριλλική γραφή. Αυτές οι ενέργειες δεν ήταν άγνωστες κατά τη σταλινική εποχή, κατά την οποία η κραυγαλέα εκρωσοποίηση έγινε μια πολιτική που αποσκοπούσε στην εξάλειψη των εθνικών ταυτοτήτων.
Το 1939, πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπογράφηκε το Σύμφωνο Μη Επίθεσης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ μεταξύ Ρωσίας και Ναζιστικής Γερμανίας, το οποίο διήρκεσε δέκα χρόνια. Επέτρεψε στις δυνάμεις του Στάλιν να εισβάλουν στην Πολωνία από τα ανατολικά λίγο μετά την εισβολή του Χίτλερ στα δυτικά σύνορα της Πολωνίας. Οι Ρώσοι κατέβηκαν επίσης νότια για να ανακτήσουν τη Βεσσαραβία το 1940. Ορισμένες περιοχές με ουκρανική πλειοψηφία, ακόμη και ορισμένες με ρουμανικό πληθυσμό, προσαρτήθηκαν ξανά στην Ουκρανική ΣΣΔ. Την ίδια χρονιά, η ΕΣΣΔ ανακήρυξε μια νέα δημοκρατία, τη Μολδαβική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (ΣΣΔ), η οποία περιελάμβανε την προηγουμένως ιδρυθείσα Μολδαβική ΑΣΣΔ, και συγκεκριμένα την Υπερδνειστερία. Η ρωσική κατοχή της Βεσσαραβίας ακυρώθηκε προσωρινά το 1941, όταν οι ναζιστικές δυνάμεις εισέβαλαν στην περιοχή και προσπέρασαν την ΕΣΣΔ στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Μετά την ήττα της Γερμανίας το 1945, η Μολδαβική ΣΣΔ ανακτήθηκε, καθιστώντας την μία από τις 15 δημοκρατίες που θα αποτελούσαν την ΕΣΣΔ μέχρι το 1991. Μετά τον πόλεμο, οι διώξεις του Στάλιν συνεχίστηκαν με περαιτέρω απελάσεις χιλιάδων μολδαβικών οικογενειών στην κεντρική Ασία και τη Σιβηρία, όπως είχε συμβεί στην Ουκρανική ΣΣΔ και συγκεκριμένα στην Κριμαία.
Μετά από αρκετές δεκαετίες εκρωσισμού, τα στοιχεία της απογραφής για την Υπερδνειστερία έδειξαν μείωση του εθνοτικού ρουμανικού πληθυσμού από 44% σε 33% μεταξύ 1926 και 2015, ενώ ο εθνοτικός ρωσικός πληθυσμός αυξήθηκε από 14% σε 34%. Η σοβιετική στρατιωτική παρουσία αποκαταστάθηκε το 1956, με έδρα αρχικά το Κισινάου, την πρωτεύουσα της Μολδαβικής ΣΣΔ, και μεταφέρθηκε στην Τιράσπολ, την πρωτεύουσα της Υπερδνειστερίας, το 1980. Το μολδαβικό εθνικιστικό αίσθημα άρχισε να εκδηλώνεται μυστικά ήδη από το 1969, αλλά καταστάλθηκε και στη συνέχεια κατευνάστηκε από σημαντικές επενδύσεις της Σοβιετικής Ρωσίας εντός της δημοκρατίας. Το κύμα του εθνικισμού αναζωπυρώθηκε ξανά στα τέλη της δεκαετίας του 1980, δημιουργώντας αναταραχή, ιδιαίτερα στην φιλορωσική Υπερδνειστερία. Η μολδαβική γλώσσα υιοθετήθηκε επίσημα το 1989 και η γραπτή γλώσσα ανέλαβε ξανά τη λατινική της μορφή και απομακρύνθηκε από την εκρωσισμένη εκδοχή της. Μέχρι το 1990, βρίσκονταν σε εξέλιξη συζητήσεις για την απόσχιση από την ΕΣΣΔ, γεγονός που ώθησε τους τοπικούς συντηρητικούς σοβιετικούς αξιωματούχους να ανακηρύξουν την φιλορωσική περιοχή της Υπερδνειστερίας ως ξεχωριστή «Πριδνεστροβική Μολδαβική ΣΣΔ» (PMR). Το τελευταίο απορρίφθηκε από τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, τότε Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει το σχέδιό του για τη μεταρρύθμιση του πολιτικού και οικονομικού συστήματος της ΕΣΣΔ (δηλαδή, «περεστρόικα»).
Τον Μάιο του 1991, το κοινοβούλιο της Μολδαβίας άλλαξε το όνομα της δημοκρατίας του σε Μολδαβία, αφού αρνήθηκε να συμμετάσχει στο δημοψήφισμα για τη Σοβιετική Ένωση νωρίτερα μέσα στο έτος, στο οποίο θα αποφασίζονταν η οργανωτική δομή των 15 δημοκρατιών της πρώην ΕΣΣΔ. Μέχρι τότε, η ΕΣΣΔ βρισκόταν σε διαδικασία διάλυσης και έφτασε στο τέλος της οριστικά τον Δεκέμβριο του 1991. Η Μολδαβία είχε ήδη κηρύξει την ανεξαρτησία της τον Αύγουστο του 1991. Όπως ήταν αναμενόμενο, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ της κυβέρνησης της Μολδαβίας στο Κισινάου και των αυτονομιστών στην προηγουμένως ανακηρυχθείσα PMR, οι τελευταίοι με την υποστήριξη των ρωσικών δυνάμεων. Ο πόλεμος έληξε το 1992, αλλά όχι πριν από μια σημαντική ανάπτυξη ρωσικού πυροβολικού και στρατευμάτων. Ιδρύθηκε μια ειρηνευτική δύναμη από μολδαβικά, ρωσικά και υπερδνειστερικά στρατεύματα στο πλαίσιο μιας Κοινής Επιτροπής Ελέγχου. Μετά από λίγο καιρό, δημιουργήθηκε μια Επιχειρησιακή Ομάδα Ρωσικών Δυνάμεων (OGRF) εντός της περιοχής και τέθηκε υπό τη διοίκηση της Στρατιωτικής Περιφέρειας της Μόσχας το 1995. Η OGRF λέγεται ότι υπηρετούσε στην Κοινή Επιτροπή Ελέγχου, αλλά η πραγματική της αποστολή δεν έχει καταστεί απολύτως σαφής δεδομένου του χρόνου που παρέμεινε στη θέση της. Φυλάσσει μια μεγάλη αποθήκη που περιέχει 22.000 τόνους στρατιωτικού εξοπλισμού και πυρομαχικών της σοβιετικής εποχής στη βόρεια Υπερδνειστερία. Αρκετές αλλαγές έχουν συμβεί στη σύνθεσή της με την πάροδο του χρόνου με τη μετονομασία και την εναλλαγή μονάδων, με αποτέλεσμα να παραμένει δύσκολο να διαπιστωθεί ο οριστικός αριθμός του ρωσικού στρατιωτικού προσωπικού στην Υπερδνειστερία.

Η ίδια η Υπερδνειστερία θεωρείται από τα Ηνωμένα Έθνη ως μέρος της Μολδαβίας, αλλά αναγνωρίστηκε από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης τον Μάρτιο του 2022 ως υπό στρατιωτική κατοχή από τη Ρωσία. Η τελευταία είχε συμφωνήσει να αποσύρει τις δυνάμεις της από το μολδαβικό έδαφος στη Διακήρυξη της Βουδαπέστης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) του 1994, αλλά δεν το έπραξε και επέλεξε επίσης να αγνοήσει το Έγγραφο της Λισαβόνας του ΟΑΣΕ του 1996 για το θέμα. Η Ρωσία υποσχέθηκε ξανά στη σύνοδο κορυφής του ΟΑΣΕ στην Κωνσταντινούπολη το 1999 να αποσύρει τις δυνάμεις της τόσο από τη Μολδαβία όσο και από τη Γεωργία μέχρι το τέλος του 2002 και πάλι δεν το έπραξε. Μια υπενθύμιση από την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού Συνθηκών της Βόρειας Αμερικής (ΝΑΤΟ) στάλθηκε το 2008 χωρίς απάντηση. Το 2016, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι θα δυσκολευόταν να απομακρύνει τον οπλισμό της από την Υπερδνειστερία μέσω αυτού που πλέον θεωρείται εχθρικό έδαφος στην Ουκρανία. Αυτό, φυσικά, ήταν δική της ευθύνη λόγω της στρατιωτικής υποστήριξης που παρέχει στους αυτονομιστές στις ανατολικές περιφέρειες της Ουκρανίας. Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε ψήφισμα το 2018 που απαιτούσε από τη Ρωσία να αποσύρει άνευ όρων τα στρατεύματά της από τη Μολδαβία, αλλά και πάλι αρνήθηκε να το πράξει. Μετά από 28 χρόνια αδιαλλαξίας, έχει καταστεί σαφές στον πολιτισμένο κόσμο ότι η Ρωσία έχει μια ατζέντα για τη διατήρηση μιας στρατιωτικής δύναμης στη Μολδαβία, εντελώς ανεξάρτητα από την «ειρηνευτική» της αποστολή.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ο de facto ηγέτης της Ρωσίας από το 2000 έως σήμερα, παρά το άσκοπο διάλειμμα με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ ως Πρόεδρο (2008-2012). Η παράνομη εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και ο πόλεμος που ακολούθησε έχουν εστιάσει την προσοχή στη Μολδαβία και, ιδιαίτερα, στην φιλορωσική αυτονομιστική περιοχή της, την Υπερδνειστερία, ως προαιρετικό στρατηγικό σημείο εκτόξευσης για τη ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία. Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για την επανένταξη της Μολδαβίας στο σύνολό της εντός της ρωσικής σφαίρας επιρροής. Μόλις πρόσφατα, μια φιλορωσική μολδαβική κυβέρνηση υπό τον Ιγκόρ Ντόντον ανατράπηκε το 2021 από το φιλοδυτικό Κόμμα Δράσης και Αλληλεγγύης της Μάια Σάντου. Το καθεστώς υποψήφιας χώρας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) χορηγήθηκε το 2022, αναγνωρίζοντας τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις που βρίσκονταν σε εξέλιξη στη χώρα. Μαζί με την ΕΕ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ έχουν δείξει ενδιαφέρον για την ασφάλεια της Μολδαβίας και έχουν θεσπίσει μέτρα για την αντιμετώπιση των αναπόφευκτων προσπαθειών της Ρωσίας να κατακτήσει την κυβέρνησή της. Επιπλέον, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν συναντήθηκε πρόσφατα με τον Σάντου στην Πολωνία για να επιβεβαιώσει την αποφασιστικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να υποστηρίξουν την κυριαρχία της Μολδαβίας.
Πιο πρόσφατα και, ουσιαστικά, άμεσα, οι ουκρανικές μυστικές υπηρεσίες αποκάλυψαν ένα λεπτομερές ρωσικό σχέδιο για πραξικόπημασκοπό την εκδίωξη της φιλοδυτικής κυβέρνησης του Σάντου και την αποτροπή της επικείμενης δημοκρατικής μεταστροφής της Μολδαβίας. Ρώσοι, Μαυροβούνιοι, Σέρβοι και Λευκορώσοι υπήκοοι προφανώς επρόκειτο να εισέλθουν στη Μολδαβία για να προκαλέσουν αντικυβερνητικές διαμαρτυρίες κατά των μεταρρυθμίσεων και να αποσταθεροποιήσουν την κυβερνητική εξουσία με σκοπό την τελική εγκατάσταση ενός φιλορωσικού καθεστώτος που θα υποστηριζόταν από τους αυτονομιστές της Υπερδνειστερίας και την στρατιωτική δύναμη που βρίσκεται εκεί. Περαιτέρω επιβεβαίωση του σχεδίου ήρθε σύντομα όταν ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, προσπάθησε να απορρίψει την απειλή, ισχυριζόμενος ότι πρόκειται για «αντιρωσική υστερία» και προειδοποιώντας τη Μολδαβία να είναι «πολύ, πολύ προσεκτική» - όλα αυτά θυμίζουν αρκετά τις αρνήσεις του για την επικείμενη επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, όταν η ουκρανική κυβέρνηση είχε κλίνει οριστικά προς τη Δύση με την υποστήριξη του λαού της.
Ένα οικείο μοτίβο ανατροπής έχει γίνει ιδιαίτερα εμφανές στις εξωτερικές υποθέσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του Πούτιν ως ηγέτη του τρέχοντος ρωσικού αυταρχικού καθεστώτος. Η διαστρέβλωση της αλήθειας και η απροκάλυπτη παραπληροφόρηση αποτελούν τη βάση της γλώσσας αυτής της κυβέρνησης. Οι πράκτορές της - Πεσκόφ, Σεργκέι Λαβρόφ, Ντμίτρι Μεντβέντεφ - για να αναφέρουμε μόνο μερικούς, προωθούν ανοιχτά προπαγάνδα, αρνούνται την πρόθεση και διακηρύσσουν κάθε είδους παραλογισμό για να υπονομεύσουν την πραγματικότητα που εκτυλίσσεται. Πολλοί άλλοι, τόσο εντός της Ρωσίας όσο και ακόλουθοι του Πούτιν στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού, έχουν υιοθετήσει την πρακτική είτε προς όφελος της Ρωσίας, του ίδιου του Πούτιν είτε μόνο των ιδίων. Η ρητορική είναι επαναλαμβανόμενη και διάχυτη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα τηλεοπτικά δίκτυα και στην κυβέρνηση. Η διείσδυση σε κυβερνητικά γραφεία, η υποστήριξη φιλορωσικών κομμάτων της αντιπολίτευσης και η χρήση πρακτόρων της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσίας, της Federalnaya Sluzhba Bezopasnosti (FSB) και των στρατιωτικών πληροφοριών, της Glavnoye Razvedyvatelnoye Upravleny (GRU), προσθέτουν στους μηχανισμούς της διαδικασίας. Οι τελευταίες υπηρεσίες συνήθως ασχολούνται με την οργάνωση μαζικών διαμαρτυριών, κυβερνητικής και πολιτικής κατασκοπείας, στρατηγικών παραπληροφόρησης και δολοφονιών ως περαιτέρω εργαλεία που εφαρμόζονται μεμονωμένα ή από κοινού όταν απαιτείται.
Η διαδικασία εκρωσισμού των γειτονικών χωρών έλαβε χώρα εδώ και αιώνες, αλλά εντάθηκε κατά τη σοβιετική εποχή του 20ούαιώνα . Κυρίως ρωσικοί θύλακες εγκαταστάθηκαν σε ορισμένα εδάφη και παρείχαν το υπόστρωμα για αυτονομιστικά κινήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά από τον Πούτιν στη Νότια Οσετία και την Αμπχαζία στη Δημοκρατία της Γεωργίας, στην Κριμαία και στις ανατολικές περιφέρειες του Ντόνετσκ και του Λουχάνσκ στην Ουκρανία, και τώρα στην Υπερδνειστερία στη Μολδαβία, για την ίδρυση οιονεί αυτόνομων δημοκρατιών εντός κάθε έθνους. Το χάος που επακολούθησε δημιούργησε λόγους για την εισαγωγή δυνάμεων «ειρηνευτικής δύναμης», φαινομενικά σε μόνιμη βάση, αποτελούμενων από ρωσικό στρατό με ή χωρίς παραστρατιωτικά στοιχεία, περισσότερο για να υπενθυμίζουν στις αντίστοιχες κυβερνήσεις αυτών των φαινομενικά κυρίαρχων εθνών την άμεση παρουσία της Ρωσίας. Οποιαδήποτε περαιτέρω φαινομενική «πρόκληση» εναντίον ρωσικών στρατευμάτων ή πολιτών αυτών των νεοσύστατων «δημοκρατιών», όπως με μια επιχείρηση «ψεύτικης σημαίας», θα χρησίμευε ως πρόσχημα για αντίποινα εισβολή και ανατροπή της κυβέρνησης.
Η Δημοκρατία της Γεωργίας βρίσκεται τώρα υπό έλεγχο από την ΕΕ, αφού της αρνήθηκε το καθεστώς υποψήφιας χώρας για ένταξη το 2022, ενώ το ίδιο χορηγήθηκε τόσο στη Μολδαβία όσο και στην Ουκρανία. Μια δημοσκόπηση τον Αύγουστο του 2022 έδειξε ότι το 47% των Γεωργιανών επιθυμούν μια εντελώς φιλοδυτική εξωτερική πολιτική, με ένα άλλο 31% να επιθυμεί το ίδιο, διατηρώντας καλές σχέσεις με τη Ρωσία. Μόνο το 2% δήλωνε ότι ακολουθεί μια αποκλειστικά φιλορωσική πολιτική και ένα άλλο 7% να επιθυμεί το ίδιο, διατηρώντας καλές σχέσεις με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Ένα πλήρες 75% υποστηρίζει την ένταξη στην ΕΕ. Ωστόσο, ο πρώην πρωθυπουργός τους και νυν πολιτικός ηγέτης, Μπιτζίνα Ιβανισβίλι, παραμένει ασαφής επί του θέματος, ενώ το Κόμμα του Γεωργιανού Ονείρου - Δημοκρατική Γεωργία είναι σαφώς φιλορωσικό στη ρητορική, τις πράξεις και τις πολιτικές του.
Ο Ιβανισβίλι απέκτησε σημαντικό πλούτο κάνοντας επιχειρήσεις ενώ βρισκόταν στη Ρωσία, καταφέρνοντας να πουλήσει τα περιουσιακά του στοιχεία σε αγοραία αξία και επιστρέφοντας στη Γεωργία το 2012, διατηρώντας παράλληλα καλές σχέσεις εντός της κλεπτοκρατίας του Πούτιν. Απέκτησε πολιτική επιρροή, ίδρυσε το δικό του κόμμα και έγινε πρωθυπουργός το 2012-13 με μια πλατφόρμα που φαινομενικά είχε φιλοδυτικές φιλοδοξίες, αλλά και μια που επιδίωκε την ομαλοποίηση των σχέσεων με τη Ρωσία του Πούτιν. Ως μετέπειτα πρόεδρος του κόμματος, διατήρησε ουδέτερη στάση, επιτρέποντας παράλληλα στο κόμμα του να καθοδηγεί ένα σαφώς φιλορωσικό αίσθημα, σε αντίθεση με τις επιθυμίες του γεωργιανού λαού. Ο νυν πρόεδρος του κόμματος, Ιρακλί Κομπαχίτζε, έχει γίνει γνωστός για τα αρνητικά του σχόλια τόσο προς τη Δύση όσο και προς την Ουκρανία κατά το περασμένο έτος και, ταυτόχρονα, ο πρωθυπουργός Ιρακλί Γκαραμπασβίλι απέρριψε αίτημα της ΕΕ για δικαστική μεταρρύθμιση λόγω της αδικαιολόγητης επιρροής που είχαν ο Ιβανισβίλι και άλλες ελίτ στο κόμμα του στο δικαστικό σύστημα.
Πρόσφατες μαζικές διαμαρτυρίες ξέσπασαν στην πρωτεύουσα, Τιφλίδα, σε αντίθεση με ένα προτεινόμενο κοινοβουλευτικό νομοσχέδιο που θα απαιτούσε από όλες τις υπηρεσίες που λαμβάνουν περισσότερο από το 20% της χρηματοδότησής τους από ξένες πηγές να εγγραφούν ως ξένοι πράκτορες. Θεωρήθηκε παρόμοιο με έναν νόμο στη Ρωσία που έδινε στο Κρεμλίνο την ευκαιρία να διώκει μη κυβερνητικές οργανώσεις και ανεξάρτητους δημοσιογράφους. Το νομοσχέδιο αποσύρθηκε με την πιθανή πρόθεση να αναδιατυπωθεί σε διαφορετική μορφή, αλλά οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν για να διασφαλιστεί η πλήρης κατάργησή του. Η Πρόεδρος Σαλόμε Ζουραμπισβίλι, ανεξάρτητη και μη ευθυγραμμισμένη με το Γεωργιανό Όνειρο - Δημοκρατικό Γεωργιανό Κόμμα, συνεχάρη τους διαδηλωτές επειδή εκπροσωπούσαν τη βούληση του λαού. Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, ωστόσο, είχε μια διαφορετική αλλά οικεία άποψη για το θέμα, κατηγορώντας τη Δύση ότι υποδαυλίζει αναταραχές στη Γεωργία με τον ίδιο τρόπο που την έχει κατηγορήσει ότι υποστηρίζει τις διαμαρτυρίες του Μαϊντάν που ανέτρεψαν το καθεστώς Γιανουκόβιτς στην Ουκρανία το 2014.
Φαίνεται ότι η ιδέα του Πούτιν σχετικά με την εδαφική κατοχή εντός γειτονικών κυρίαρχων εθνών βασίζεται στο αν αυτά τα ίδια εδάφη είχαν προηγουμένως υποταχθεί από τη Ρωσική Αυτοκρατορία ή την ΕΣΣΔ. Η ιδέα της αυτοδιάθεσης από ένα δημοκρατικά εκλεγμένο κυρίαρχο έθνος φαίνεται να μην έχει καμία σχέση με την ιμπεριαλιστική νοοτροπία του Πούτιν ή τη σοβινιστική του στάση απέναντι στο πεπρωμένο της Ρωσίας. Η καταπιεστική φύση του καθεστώτος του Πούτιν είναι ευρέως αναγνωρισμένη σε όλη την περιοχή και έχει εκδηλωθεί μια λαϊκή βούληση για αντίσταση. Πρέπει να διατηρηθεί για να δούμε ένα τέλος σε αυτόν τον παρατεταμένο αγώνα.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.

Μία σκέψη για το «Η Μολδαβία και το εγχειρίδιο του Πούτιν»
Τα σχόλια είναι κλειστά.