Οι παγκόσμιες αντιδράσεις στις προσπάθειες της Ρωσίας να χαρακτηρίσει τους Ουκρανούς ως Ναζί κυμαίνονταν από ευγενική δυσπιστία έως κυνικά γέλια για μια ακόμη αδέξια προπαγανδιστική προσπάθεια να δικαιολογήσει την ανάγκη της να εισβάλει στην Ουκρανία. Η ταμπέλα έχει χρησιμεύσει ως τρόπος απανθρωποποίησης ενός λαού επειδή τόλμησε να αντιταχθεί σε αυτό που ο Πούτιν πιστεύει ότι είναι το πεπρωμένο της Ρωσίας. Αυτή η αντίθεση είναι, στην πραγματικότητα, μια έκφραση εθνικισμού, μιας ιδεολογίας που δίνει έμφαση στην πίστη, την αφοσίωση ή την υποταγή σε ένα έθνος, σύμφωνα με την Britannica. Η ουκρανική αντίσταση στη ρωσική καταπίεση υπάρχει από την εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που χρονολογείται από τον 18οκαι 19οαιώνα , αλλά, σήμερα, είναι βολικό για το καθεστώς του Πούτιν να συγχέει την αίσθηση εθνικής υπόστασης της Ουκρανίας με τη φασιστική ιδεολογία.
Είναι δίκαιο να πούμε ότι τα περισσότερα, αν όχι όλα τα έθνη, είχαν και ενδέχεται να συνεχίσουν να έχουν φατρίες με ακροδεξιές υπερεθνικιστικές ταμπέλες. Αυτό ίσχυε σίγουρα στην Ουκρανία πριν και κατά τη διάρκεια της σταλινικής περιόδου, όταν η Ουκρανία υπέστη γενοκτονία τη δεκαετία του 1930, η οποία προκλήθηκε από μια αναγκαστική γεωργική πολιτική που προκάλεσε λιμό σε κλίμακα που δεν είχε ξαναδεί ποτέ σε μια τόσο εύφορη γη. Ένα αντιρωσικό ανταρτικό κίνημα υλοποιήθηκε στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 υπό υπερεθνικιστική και πιο μετριοπαθή ηγεσία που αμφισβήτησε τη ρωσική εξουσία χρησιμοποιώντας ανταρτικές τακτικές, κυρίως στην ύπαιθρο. Οι ρίζες μιας τέτοιας ανταρτικής προσπάθειας είχαν την προέλευσή τους σε έννοιες εθνικισμού που χρονολογούνται από τον 16οκαι 17οαιώνα . Η τρέχουσα σύγκρουση στην Ουκρανία, ωστόσο, έχει περισσότερο να κάνει με ό,τι συνέβη τον 20όαιώνα και γι' αυτό ξεκινάμε από εκεί πρώτα.

Η συμμαχία της Ρωσίας με τη ναζιστική Γερμανία κατά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (Β' Παγκόσμιου Πολέμου), οι φρικαλεότητες που διέπραξε στην κοντινή Πολωνία και την Ουκρανία λίγο αργότερα, και η ναζιστική εισβολή τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία το 1941 έριξαν ολόκληρη την περιοχή στο χάος. Διαφορετικές φατρίες Ουκρανών πολεμούσαν τώρα τους Ναζί στο πλευρό των Ρώσων και πολεμούσαν τους Ρώσους στο πλευρό των Ναζί, όλα με σκοπό να απαλλάξουν τη χώρα και από τους δύο εισβολείς. Μια μερική λύση ήρθε με την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας το 1945, επιτρέποντας την επανέναρξη της παράνομης δραστηριότητας στη δεκαετία του 1950, η οποία στρεφόταν και πάλι αποκλειστικά κατά της Ρωσίας. Μεγάλο μέρος αυτής της δραστηριότητας κατεστάλη μέχρι τον θάνατο του Στάλιν το 1953. Καθ' όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης ύπαρξης της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) μέχρι το 1991, ένα ουκρανικό εθνικιστικό αίσθημα συνεχίστηκε τόσο εντός όσο και στο εξωτερικό μεταξύ της ουκρανικής διασποράς μετά τον πόλεμο. Ένα φιλορωσικό στοιχείο, ωστόσο, παρέμεινε επίσης, ιδιαίτερα στην ανατολική περιοχή της Ουκρανίας, όπου η ρωσική εγκατάσταση ήταν πιο εμφανής. Αυτό οδήγησε σε προκλήσεις για την Ουκρανία, καθώς αναδείχθηκε ως κυρίαρχη οντότητα το 1991 μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ.

Το 2013, ο φιλορώσος πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, αθέτησε την προεκλογική του υπόσχεση να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επακόλουθη διαμαρτυρία της Ευρωμαϊντάν είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του Γιανουκόβιτς και τη φυγή του στη Ρωσία. Νέες εκλογές έφεραν στην εξουσία πρώτα τον Πέτρο Ποροσένκο για πέντε χρόνια, ακολουθούμενο από τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Η ρωσική εισβολή στην Κριμαία ήρθε λίγο μετά την πτώση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς. Ένα δημοψήφισμα αμφίβολης αξίας οδήγησε στην παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014. Η στρατιωτικοποίηση ενός φιλορώσου αυτονομιστικού κινήματος στην ανατολική Ουκρανία ξεκίνησε λίγο αργότερα και κατέστη σαφές ότι η Ουκρανία έπρεπε να τηρήσει τη θέση της ή να παραχωρήσει μια σημαντική έκταση γης σε ένα ανάξιο έθνος. Ο αντιρωσικός ακτιβισμός υλοποιήθηκε με ποικίλους τρόπους και περιελάμβανε τον σχηματισμό παραστρατιωτικών οργανώσεων για να πολεμήσουν στο πλευρό του ουκρανικού στρατού.
Το Σύνταγμα Αζόφ αρχικά εμφανίστηκε ως μία από αυτές τις οργανώσεις. Η μηχανή προπαγάνδας του Βλαντιμίρ Πούτιν επικεντρώθηκε σε αυτό ως νεοναζιστική οντότητα. Το σύνταγμα ιδρύθηκε από υπερεθνικιστές ως εθελοντική ομάδα πολιτοφυλακής το 2014, ειδικά για την καταπολέμηση των φιλορώσων αυτονομιστών στην περιοχή του Ντονμπάς και είχε έδρα τη Μαριούπολη. Ενσωματώθηκε στην Ουκρανική Εθνοφρουρά στα τέλη του 2014, όπου υπήχθη σε μια πιο ολοκληρωμένη δομή διοίκησης. Αυτό οδήγησε στην απομάκρυνση ακροδεξιών εθνικιστικών στοιχείων από τις τάξεις του, επιτρέποντας την αφομοίωσή του ως αποτελεσματικής μαχητικής μονάδας εντός του στρατού. Οποιεσδήποτε πολιτικές διασυνδέσεις με δεξιές παρατάξεις έμειναν πολύ πίσω. Οι τάξεις του αποτελούνταν όχι μόνο από Ουκρανούς, αλλά και από Εβραίους, Ρώσους και Τάταρους της Κριμαίας, οι οποίοι υποχρεούνταν να συμμορφώνονται με το Πειθαρχικό Καταστατικό της Εθνοφρουράς για να «σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, την τιμή και την αξιοπρέπεια». Η πολυδιαφημισμένη μάχη του συντάγματος με τις ρωσικές δυνάμεις στη Μαριούπολη έληξε με μια παρατεταμένη τελευταία αντίσταση στο Εργοστάσιο Σιδήρου και Χάλυβα Αζόφσταλ, όπου αναγκάστηκε να παραδοθεί τον Μάιο του 2022 κατόπιν εντολών της κεντρικής του διοίκησης. Η στρατολόγηση στο σύνταγμα παρέμεινε πολύ δημοφιλής λόγω του σεβασμού που έχει κερδίσει στη διαδικασία.

Ο ίδιος ακτιβισμός που αρχικά εκφράστηκε στρατιωτικά είχε ήδη το κάνει πολιτικά. Ένα δηλωμένο ακροδεξιό εθνικιστικό κίνημα, το Σοσιαλιστικό-Εθνικό Κόμμα της Ουκρανίας (SNPU), εμφανίστηκε μεταξύ 1999 και 2004. Το SNPU άλλαξε το όνομά του σε Svoboda («Ελευθερία») το 2004 και υιοθέτησε έναν λιγότερο έντονο τόνο για να προσελκύσει μια ευρύτερη βάση του εκλογικού σώματος. Μια αποσχισθείσα παράταξη του SNPU, ο «Πατριώτης της Ουκρανίας», διατήρησε την αρχική της στάση ως «πρωτοπορία» ενός εθνικιστικού κινήματος. Η αποστολή του παραμένει να υποστηρίζει την ενεργό αντίσταση στην ρωσική παρέμβαση στις υποθέσεις της Ουκρανίας. Το 2011, ακροδεξιοί ακτιβιστές συνελήφθησαν επειδή σχεδίαζαν να ανατινάξουν ένα άγαλμα του Βλαντιμίρ Λένιν στην πόλη Μπορισπίλ της περιφέρειας του Κιέβου. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας Euromaidan που ξεκίνησε στα τέλη του 2013, μαχητές από το Πατριώτη της Ουκρανίας, μαζί με άλλα εθνικιστικά κόμματα, αντιμετώπισαν την αστυνομία των ΜΑΤ και επιτέθηκαν στα φιλορωσικά κεντρικά γραφεία του Κόμματος των Περιφερειών στο Κίεβο. Οι τρέχουσες γενιές Ουκρανών έχουν συνειδητοποιήσει περισσότερο τις ρωσικές προθέσεις να τους εξαναγκάσουν σε μια κατεύθυνση που απεχθάνονται, παρεμβαίνοντας στους πολιτικούς, οικονομικούς και πολιτιστικούς θεσμούς του έθνους τους. Η αντίσταση σε αυτό έχει εδραιωθεί. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο.
Η επιθυμία για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση εντός του τμήματος της σημερινής Ουκρανίας που ελέγχεται από το Κοζακικό Ετμανάτο υπάρχει από τον 16οκαι 17οαιώνα . Εκείνη την εποχή, μεγάλο μέρος της Ουκρανίας, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, βρισκόταν εντός της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας και, συγκεκριμένα, υπό τον έλεγχο της πολωνικής αριστοκρατίας που κατείχε γαίες. Μια σειρά τριών διαμελισμών της Πολωνίας από τις κυρίαρχες γύρω δυνάμεις της Πρωσίας, της Αυστρίας και της Ρωσίας μεταξύ 1772 και 1795 είχε ως αποτέλεσμα την παραχώρηση μεγάλου μέρους της κεντρικής και ανατολικής Ουκρανίας στη Ρωσία. Με τον ίδιο τρόπο, τα δυτικά ουκρανόφωνα εδάφη της Γαλικίας και της Βουκοβίνας θα ενώνονταν με την Υπερκαρπαθία στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, όπου και τα τρία θα παρέμεναν για 125 χρόνια μέχρι την κατάρρευσή της μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (Α' Παγκόσμιο Πόλεμο). Η Κριμαία, η οποία ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχε αφομοιωθεί από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1783.
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία επιβλήθηκε ως η κυρίαρχη πίστη στην Ουκρανία και γρήγορα έγινε το μέσο με το οποίο θεσπίστηκαν πολιτικές εκρωσισμού για την υπονόμευση της ουκρανικής γλώσσας και του πολιτισμού. Ωστόσο, παρά ταύτα, αναδύθηκε μια ουκρανική εθνική αναγέννηση μέσω της ανάπτυξης της λογοτεχνίας που υποκινήθηκε από ταλέντα όπως ο Τάρας Σεφτσένκο (1814-1861), ο οποίος επηρέασε την ουκρανική πολιτική σκέψη για αρκετές γενιές πέρα από την εποχή του. Η ποίησή του αποτέλεσε καταγγελία για την κοινωνική καταπίεση που παρατηρούνταν στην Ουκρανία εκείνη την εποχή και υπενθύμισε στους Ουκρανούς την κοζακική τους κληρονομιά και τις αρχές ισότητας που διέπουν την πολεμική κοινωνία της. Η ρωσική αντίδραση σε αυτό το κίνημα οδήγησε στην απαγόρευση δημοσιεύσεων στα ουκρανικά, καθώς και θεατρικών παραγωγών. Επιβλήθηκαν περιορισμοί στην εκπαίδευση που οδήγησαν σε υψηλό ποσοστό αναλφαβητισμού μεταξύ των Ουκρανών. Ρώσοι ιστορικοί παρείχαν στο τσαρικό καθεστώς μια ιστορία που υιοθέτησε αυτό που ανήκε στην πολύ παλαιότερη κυρίαρχη περίοδο των Ρως του Κιέβου στην Ουκρανία σε μια αφήγηση που έβλεπε την άνοδο της Ρωσίας από μια εποχή που χρονολογείται αρκετούς αιώνες πριν. Με αυτόν τον τρόπο, η Ρωσία δόξασε το δικό της παρελθόν, ενώ υποβάθμισε τους Ουκρανούς στο καθεστώς των «Μικρών Ρώσων», λίγο πολύ ως θεατές στο μεγάλο σχέδιο των παγκόσμιων υποθέσεων.
Παράνομες λογοτεχνικές εταιρείες («hromadas») εμφανίστηκαν σε αρκετές πόλεις, προωθώντας πολιτικές, πολιτιστικές και εκπαιδευτικές προσπάθειες που έδιναν έμφαση σε μια εθνικιστική ατζέντα για την Ουκρανία κατά το δεύτερο μισό του 19ουαιώνα . Το Επαναστατικό Ουκρανικό Κόμμα εμφανίστηκε στις αρχές του αιώνα και ζήτησε μια ενιαία ανεξάρτητη Ουκρανία. Η Ρωσική Επανάσταση του 1905 μετέτρεψε την τσαρική απολυταρχία σε μια οιονεί συνταγματική μοναρχία που παρείχε κάποιο περιθώριο για εκδόσεις στην ουκρανική γλώσσα, θεατρικές παραγωγές και ακαδημαϊκή δραστηριότητα που αναζωπύρωσαν το αίσθημα του εθνικισμού. Η πολιτική δράση, ωστόσο, δεν κατάφερε να επιφέρει ουσιαστική αλλαγή στα χρόνια που προηγήθηκαν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918). Η Ρωσική Επανάσταση του 1917 είδε την ανατροπή του τσαρικού καθεστώτος, ακολουθούμενη από έναν παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο που ενέπλεκε ολόκληρη τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Στο τέλος της, οι Μπολσεβίκοι εισήγαγαν μια ακόμη πιο βάναυση καταστολή των εθνικιστικών φιλοδοξιών που θα διαρκούσε αρκετές δεκαετίες.

Αντιθέτως, το τμήμα της δυτικής Ουκρανίας που έγινε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας γνώρισε πολύ μεγαλύτερες ευκαιρίες για εθνική αναγνώριση. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα στα κυρίως ουκρανικά εδάφη της Γαλικίας και της Βουκοβίνας. Οι κοινωνικές και κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις επέτρεψαν μεγαλύτερη ελευθερία στους αγρότες με ευκαιρίες για ανέλιξη, τόσο σε αγροτικά όσο και σε αστικά περιβάλλοντα. Οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις εισήγαγαν τη διδασκαλία της ουκρανικής γλώσσας σε ενοριακά σχολεία. Η μεγαλύτερη θρησκευτική ανοχή προέβλεπε την πρακτική του Ρωμαιοκαθολικισμού μεταξύ των Ουκρανών. Αναδύθηκε μια ουκρανική επαγγελματική τάξη, η οποία αναμείχθηκε με συγγραφείς που διέφυγαν από την καταπίεση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα ανατολικά. Μέχρι τα μέσα του 19ουαιώνα , ξεκίνησε μια πολιτική προσπάθεια που υποστήριζε την ένωση της ουκρανόφωνης Γαλικίας με τη Βουκοβίνα και την Υπερκαρπαθία. Δημιουργήθηκε μια μονάδα εθνοφρουράς και εκδόθηκε η πρώτη εφημερίδα στην ουκρανική γλώσσα. Δημιουργήθηκαν πολυάριθμοι σύλλογοι που προωθούσαν την ουκρανική λογοτεχνία, μαζί με αξιόλογους συγγραφείς όπως ο Ιβάν Φράνκο (1856-1916) και η Λέσια Ουκράινκα (1871-1913). Γυναικείες και νεανικές οργανώσεις συνέβαλαν στον διάλογο, προωθώντας τόσο κοινωνικούς όσο και πολιτικούς στόχους που ενίσχυαν ένα εθνικιστικό αίσθημα.
Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, οι ουκρανικοί πολιτιστικοί οργανισμοί έκλεισαν και οι εθνικές προσωπικότητες συνελήφθησαν, ενώ ορισμένες εξορίστηκαν εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Όταν τα ρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Γαλικία, η ουκρανική γλώσσα απαγορεύτηκε και τα ιδρύματα έκλεισαν. Αυτή η προσπάθεια εκρωσισμού αντιστράφηκε όταν η περιοχή ανακτήθηκε από τους Αυστριακούς. Μια προσωρινή κυβέρνηση στη Ρωσία ιδρύθηκε μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η οποία επέτρεψε μια σύντομη περίοδο εθνικής αναγέννησης στην Ουκρανία, η οποία περιελάμβανε την επαναφορά του τύπου και των πολιτιστικών συλλόγων. Συγκλήθηκε ένα Πανουκρανικό Εθνικό Συνέδριο. Αυτό παρείχε στην πρόσφατα σχηματισμένη Κεντρική Ράντα («Συμβούλιο») εθνική εξουσία και εξέλεξε τον Μιχαήλ Χρουσέφσκι ως επικεφαλής της. Επιδιώχθηκε πλήρης εδαφική αυτονομία για την Ουκρανία. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι σχέσεις με τη Ρωσία επιδεινώθηκαν όταν η Κεντρική Ράντα αρνήθηκε να αποδεχτεί την εξουσία της Προσωρινής Κυβέρνησης της Ρωσίας στην Ουκρανία και προχώρησε στην ανακήρυξη μιας Ουκρανικής Εθνικής Δημοκρατίας (UNR) με πλήρη ανεξαρτησία που είχε οριστεί για τις 22 Ιανουαρίου 1918. Σε αυτό το στάδιο, ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε ακόμη τελειώσει και η Κεντρική Ράντα ξεκίνησε ξεχωριστές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, οι οποίες οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης του Μπρεστ-Λιτόφσκ στις 9 Φεβρουαρίου. Οι ρωσικές δυνάμεις υποχώρησαν από την Ουκρανία μέχρι τον Απρίλιο, όταν ξεκίνησε μια νέα γερμανοαυστριακή επίθεση.
Πριν από την παράδοση των Κεντρικών Δυνάμεων, μια ξεχωριστή Δυτικοουκρανική Εθνική Δημοκρατία (ΔΔΟ) που περιλάμβανε τη Γαλικία, τη βόρεια Βουκοβίνα και την Υπερκαρπαθία ανακηρύχθηκε τον Οκτώβριο του 1918, αλλά οδήγησε σε εδαφική διαμάχη και σύγκρουση με τους Πολωνούς. Μια επακόλουθη πράξη ένωσης των δύο ουκρανικών κρατών αποδείχθηκε δύσκολη όταν οι Πολωνοί κατέλαβαν τη Γαλικία, αναγκάζοντας την ηγεσία της ΔΔΟ σε εξορία. Λίγο αργότερα, στο Κίεβο, η ΔΔΟ αποκαταστάθηκε τον Δεκέμβριο του 1918 μετά από ένα πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τη Γερμανία και είχε λάβει χώρα τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Η νεοσύστατη ΔΔΟ, ωστόσο, απέτυχε να εξασφαλίσει τον έλεγχο της επικράτειάς της εν μέσω του χάους του ρωσικού εμφυλίου πολέμου. Τόσο οι Κόκκινες όσο και οι Λευκές Ρωσικές δυνάμεις ενεπλάκησαν σε συγκρούσεις σε ουκρανικό έδαφος. Σε αυτά προστέθηκαν δυνάμεις της ΔΔΟ και αντάρτικες ομάδες που συγκεντρώθηκαν ξεχωριστά μεταξύ των αγροτών και των οποίων οι συμμαχίες διχάστηκαν υπέρ είτε των Κόκκινων είτε των Λευκών δυνάμεων είτε υπέρ της ίδιας της ΔΔΟ.
Οι ίδιες οι δυνάμεις της UNR αντιμετώπισαν Πολωνούς στα δυτικά, Κόκκινους στα βόρεια και Λευκούς στα νότια. Για να αντιμετωπίσουν την πρόκληση, στράφηκαν στον ανταρτοπόλεμο, όπως και οι χωρικοί συμπατριώτες τους, και ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με την πολωνική κυβέρνηση του Γιόζεφ Πιλσούντσκι. Μια πολωνο-ουκρανική συμμαχία επιτεύχθηκε τον Απρίλιο του 1920, αλλά αντικαταστάθηκε από μια μεταγενέστερη συμφωνία μεταξύ Πολωνίας και Σοβιετικής Ρωσίας τον Μάρτιο του 1921, η οποία αναγνώριζε μόνο μια Σοβιετική Ουκρανία και επέτρεπε στην Πολωνία να διατηρήσει τη Γαλικία και τη δυτική Βολυνία. Η σύντομη κυριαρχία της UNR (1918-1921) έφτασε τώρα στο τέλος της. Ο επικεφαλής της, Σίμον Πετλιούρα, αναζήτησε καταφύγιο στην Πολωνία, όπου προστατεύτηκε από την έκδοση που ζήτησε η Σοβιετική Ρωσία. Ταξίδεψε στο Παρίσι το 1924, όπου ίδρυσε μια εφημερίδα στην ουκρανική γλώσσα, αλλά τελικά δολοφονήθηκε το 1926 από τη ρωσική μυστική υπηρεσία, το Λαϊκό Επιτροπάτο Εσωτερικών Υποθέσεων ή, στη ρωσική μετάφρασή του, το NKVD.
Η Ουκρανική Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε για πρώτη φορά από τους Μπολσεβίκους τον Δεκέμβριο του 1917 για να αντιμετωπίσει τον αυξανόμενο ουκρανικό εθνικισμό. Αυτό δημιούργησε μια παράλληλη κυβερνητική οντότητα που θα αμφισβητούσε την UNR ως προεδρεύουσα αρχή στην Ουκρανία, με τον εμφύλιο πόλεμο να βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Ο τελευταίος έληξε τελικά το 1922 με την ανακήρυξη της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) που αποτελούνταν από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία, την Ουκρανία και την Υπερκαυκάσια Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία (ΣΟΣΔ). Με αυτόν τον τρόπο, η διακυβέρνηση της Σοβιετικής Ουκρανίας και των άλλων δημοκρατιών περιορίστηκε στις εσωτερικές υποθέσεις, ενώ η εξουσία για τον στρατό, το εμπόριο, τις μεταφορές και τις εξωτερικές σχέσεις παραχωρήθηκε στη Μόσχα, στην πραγματικότητα, στη Σοβιετική Ρωσία και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Το ατομικό δικαίωμα απόσχισης από την ΕΣΣΔ αποδείχθηκε πλάνη. Κατά ειρωνικό τρόπο, κατά την ίδρυσή του, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας αποτελούνταν μόνο από 7% Ουκρανούς κατά εθνικότητα, η πλειοψηφία αποτελούνταν από Ρώσους Μπολσεβίκους, κυρίως από τις ανατολικές περιοχές. Συνολικά, με πληθυσμό 80% Ουκρανούς, υπήρχε πράγματι πολύ περιορισμένη υποστήριξη για τον Μπολσεβικισμό.

Σε μια προσπάθεια να καταστείλουν περαιτέρω τα εθνικιστικά αισθήματα μεταξύ των μη ρωσικών εθνοτήτων, οι σοβιετικές αρχές άρχισαν τώρα να εισάγουν προγράμματα που υποστήριζαν την εθνική πολιτιστική ταυτότητα. Σχολεία ουκρανικής γλώσσας επανεμφανίστηκαν και λογοτεχνικές εκδόσεις επανεμφανίστηκαν. Το κίνημα έδωσε φωνή σε ορισμένους για την προώθηση στενότερων σχέσεων με την Ευρώπη. Αυτή η διαδικασία ουκρανοποίησης προκάλεσε κάποια ανησυχία εντός της σοβιετικής ηγεσίας σε μια εποχή που ο Στάλιν αναδείχθηκε κυρίαρχη προσωπικότητα ως Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος, Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης, για να γίνει τελικά δικτάτορας τη δεκαετία του 1930. Μια βαθιά αντιστροφή της προόδου που είχε σημειωθεί προς την εθνική αυτοδιάθεση συνέβη τώρα και αντικαταστάθηκε από ένα πρόγραμμα που θα την ανέτρεπε εντελώς. Ένα πενταετές οικονομικό σχέδιο θεσπίστηκε το 1928 που κολεκτιβοποίησε τη γεωργική γη, κατάργησε την ιδιωτική ιδιοκτησία γης και επέβαλε την επίταξη σιτηρών για την τροφοδοσία των ρωσικών πόλεων. Μέχρι το 1931-33, το πρόγραμμα είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατομμυρίων Ουκρανών. Αυτή η τραγωδία σύντομα θα ακολουθηθεί από τη Μεγάλη Τρομοκρατία του Στάλιν, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τις δολοφονίες ή την εξορία εκατοντάδων χιλιάδων Ουκρανών επαγγελματιών, θρησκευτικών, στρατιωτικών και ακαδημαϊκών προσωπικοτήτων στα τέλη της δεκαετίας του 1930, πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο αγώνας για την εθνική ταυτότητα υπήρχε εδώ και σχεδόν 250 χρόνια και η ιδέα κατάφερε να επιβιώσει παρά την καταπίεση που της επιβλήθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Της επετράπη να εκφραστεί σε μεγάλο βαθμό στη δυτική Ουκρανία εντός της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, αρκετά ώστε να της παρέχει επαρκή παρουσία για να αντιμετωπίσει τη φρίκη που επρόκειτο να συμβεί στο πρώτο μισό του 20ούαιώνα και στη συνέχεια να συνεχιστεί καθ' όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης σοβιετικής εποχής. Παράλληλα, υπήρξε μια έμφυτη ικανότητα στους πολίτες του έθνους, ιστορικά, στην κυρίαρχη αγροτιά του, να φέρουν το πρότυπο της εθνικής ταυτότητας μόνοι τους, εάν χρειαστεί, να αντισταθούν στην καταπίεση με ένοπλη εξέγερση ή μέσω της εγκαθίδρυσης ενός αδυσώπητου υπόγειου κομματικού δικτύου.
Έτσι, συμβαίνει και σήμερα. Ο ανταρτοπόλεμος είναι βαθιά ριζωμένος στην ψυχή του έθνους, έτσι ώστε η αντίδραση στην επιθετικότητα να είναι αυθόρμητη και άμεση. Η υποστήριξη του ουκρανικού εθνικισμού σε αυτήν την τρέχουσα σύγκρουση με τη Ρωσία έχει λάβει πολλές μορφές, αλλά δεν έχει συμπεριλάβει νεοναζισμό του είδους που η Ρωσία έχει εκδηλώσει στις δικές της τάξεις και στην κοινωνία της. Ουκρανοί αντάρτες λειτουργούν τώρα σε περιοχές της Ουκρανίας που ελέγχονται από τη Ρωσία, χτυπώντας στρατιωτικές βάσεις στην Κριμαία και στο Ντονμπάς, εντοπίζοντας ρωσικούς στόχους για επιθέσεις πυροβολικού και πυραύλων, διακόπτοντας τις σιδηροδρομικές γραμμές και δολοφονώντας στρατιωτικούς και κυβερνητικούς πράκτορες. Η εκπαίδευση νέων πολιτών που προσλαμβάνονται από τον ουκρανικό στρατό και παραστρατιωτικές ομάδες λειτουργεί καθ' όλη τη διάρκεια του οκταετούς πολέμου με τους υποστηριζόμενους από τη Ρωσία αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία. Συνεχίζεται και θα παραμείνει όσο η Ρωσία συνεχίζει τον επιθετικό της πόλεμο, υπενθυμίζοντας στους κατακτητές ότι δεν μπορούν να κοιμηθούν με ασφάλεια σε αυτή τη γη.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.