Υπάρχει ένα πολύ σταθερό μοτίβο ρητορικής ατμόσφαιρας μεταξύ εξέχοντων Ρώσων αξιωματούχων που προωθούν την ιδέα ότι έχουν απειληθεί από την καταπάτηση των συνόρων τους από την αμαρτωλή Δύση με τα δημοκρατικά της ιδανικά. Η ρητορική δεν θα ήταν ξένη στον Ότο φον Μπίσμαρκ πριν από 150 χρόνια, όταν θρήνησε ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Ρώσους με την «απρόβλεπτη βλακεία» τους. Ωστόσο, τα μηνύματα προορίζονταν σε μεγάλο βαθμό, αν όχι εξ ολοκλήρου, για κατανάλωση από τον ρωσικό πληθυσμό, ο οποίος, δυστυχώς, είτε πιστεύει τις ανοησίες που αναμασούν τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, είτε είναι υποχρεωμένος απλώς να ακολουθεί τα όρια, όπως τείνουν να κάνουν εδώ και αιώνες. Ο Πούτιν έχει χρησιμοποιήσει ένα υποκείμενο ρεύμα ρωσικού εθνικισμού συγχέοντάς τον με την πνευματική πίστη του έθνους, για να θυμηθεί τον ιστορικό αγώνα του πιο πρόσφατα εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας. Ο αγώνας τώρα, όπως επιθυμεί ο Πούτιν να τον δει η Ρωσία, είναι να σωθεί από την Ουκρανία, ένα μέχρι τώρα άγνωστο προπύργιο νεοναζισμού που προφανώς μόνο ο ίδιος γνώριζε, ο οποίος έχει επίσης επιλέξει να ευθυγραμμιστεί με τη Δύση και την υποτιθέμενη διάχυτη παρακμή της. Η διαπεραστική και οργή της παράδοσης έχει ως στόχο να συγκαλύψει τον παραλογισμό του μηνύματος, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε όσους κατανοούν την πρόθεσή του.
Η πραγματική εστίαση του Πούτιν, φυσικά, ήταν πολύ πιο απλή. Θα προτιμούσε έναν συνεχή χερσαίο διάδρομο για τη Ρωσία μέσω της ανατολικής Ουκρανίας που θα τη συνδέει με την Κριμαία, προκειμένου να διατηρήσει μια στρατηγική στρατιωτική τοποθεσία που περιλαμβάνει μια σημαντική ναυτική βάση με πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα. Το πρόβλημά του επικεντρώνεται στο γεγονός ότι ένα κυρίαρχο έθνος, η Ουκρανία, βρίσκεται στο δρόμο. Το ίδιο έθνος επίσης, σύμφωνα με τα λόγια του Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, είναι ένας «σημαντικός χώρος στην ευρασιατική σκακιέρα» τον οποίο ο Πούτιν πρέπει να διασχίσει για να διατηρήσει κάποια εξουσία και στις δύο πλευρές. Έχει υπάρξει μια παρατεταμένη προσπάθεια για τον εκρωσισμό του ανατολικού τμήματος της Ουκρανίας, ιδίως, με την προώθηση της ρωσικής μετανάστευσης σε αυτόν τον χώρο και, κατά την τελευταία δεκαετία, την εγκαθίδρυση ενός αυτονομιστικού κινήματος που έχει πλέον γίνει μαγικά μια υπόθεση célèbre για τον Πούτιν.
Στην εναρκτήρια ρητορική του ομοβροντία πριν από το ξέσπασμα του πολέμου του στην Ουκρανία, ο Πούτιν είπε τα εξής:
«Παρά όλα αυτά, τον Δεκέμβριο του 2021 προσπαθήσαμε για άλλη μια φορά να συμφωνήσουμε με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους σχετικά με τις αρχές της διασφάλισης της ασφάλειας στην Ευρώπη και της μη επέκτασης του ΝΑΤΟ. Όλα ήταν μάταια. Η θέση των ΗΠΑ δεν άλλαξε. Δεν θεώρησαν απαραίτητο να διαπραγματευτούν με τη Ρωσία για αυτό το σημαντικό ζήτημα για εμάς, συνεχίζοντας να επιδιώκουν τους δικούς τους στόχους και αγνοώντας τα συμφέροντά μας».
Ο Πούτιν αναδιατύπωσε την κατάσταση στην ανατολική Ευρώπη σε μια κατάσταση που δεν λαμβάνει υπόψη την απροθυμία των εθνών του παλαιού Συμφώνου της Βαρσοβίας να επανενταχθούν σε μια ρωσική σφαίρα καταστολής που θα απειλούσε την κυριαρχία, την αυτοδιάθεσή τους και την εθνική τους ευημερία. Η πολύ ορατή βίαιη καταστολή της ελεύθερης βούλησης σε πολλά έθνη του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά τη σοβιετική εποχή, η ολοκληρωτική οικονομική τους παρακμή και οι περιορισμοί στην πολιτιστική έκφραση για τέσσερις δεκαετίες είναι ενσωματωμένα στις αντίστοιχες εθνικές τους μνήμες. Δεν ήταν ότι το ΝΑΤΟ επιβλήθηκε σε αυτά τα ίδια έθνη, αλλά μάλλον, ήταν η επιλογή της εξασφάλισης μιας στρατηγικής αμυντικής συμμαχίας ενάντια στην πιθανότητα να πέσουν θύματα ενός ακόμη ρωσικού αυταρχικού καθεστώτος που τα οδήγησε να ενταχθούν στον κατάλογο των μελών του ΝΑΤΟ. Η ρωσική δηλωμένη θύμα δεν πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι της ευημερίας των γειτονικών εθνών. Υπενθυμίζεται ότι το ΝΑΤΟ παραμένει ένας αμυντικός οργανισμός και δεν εναπόκειται στη Ρωσία να αποφασίσει ποιο κυρίαρχο έθνος μπορεί να επιλέξει να ενταχθεί στον οργανισμό.

Η πιο άμεση δικαιολογία του Πούτιν για την έναρξη της επίθεσης στην Ουκρανία ήταν η εξής:
«Σχετικά με την κατάσταση στο Ντονμπάς. Βλέπουμε ότι οι δυνάμεις που πραγματοποίησαν πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014, κατέλαβαν την εξουσία και την κρατούν μέσω ψεύτικων εκλογικών διαδικασιών, έχουν εγκαταλείψει την ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης. Για οκτώ χρόνια, για οκτώ ολόκληρα χρόνια, έχουμε κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να επιλύσουμε την κατάσταση με ειρηνικά, πολιτικά μέσα. Όλα ήταν μάταια».
Το «πραξικόπημα» του 2014 στο οποίο αναφέρεται επανειλημμένα ο Πούτιν ήταν, στην πραγματικότητα, μια απόφαση του Ουκρανικού Κοινοβουλίου που ζητούσε νέες προεδρικές εκλογές, όταν ο προηγούμενος φιλορώσος πρόεδρος, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, επέλεξε να εγκαταλείψει τη θέση του και να καταφύγει στη Ρωσία κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας του Euromaidan. Κατά ειρωνικό τρόπο, η διαμαρτυρία υποκινήθηκε από την αθέτηση της προεκλογικής του υπόσχεσης να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) μετά την κλήση του σε συνάντηση με τον Πούτιν, στην οποία του έγινε μια προσφορά που δεν μπορούσε να αρνηθεί.
Οι «δυνάμεις» που πραγματοποίησαν το «πραξικόπημα» πιθανώς είχαν να κάνουν με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την εμπλοκή τους στην παροχή υποστήριξης στους δημοκρατικούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένης της καθοδήγησης σχετικά με την ορθή διεξαγωγή της εκλογικής διαδικασίας. Δεν υπήρξε χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων από τις ΗΠΑ ούτε καμία παρέμβαση στις διαδικαστικές πτυχές των εκλογών, σε αντίθεση με ό,τι ήταν εμφανές από τη ρωσική πλευρά. Οι πράκτορές τους είχαν διεισδύσει σε ουκρανικά κυβερνητικά γραφεία κατά τη διάρκεια της προηγούμενης κυβέρνησης και το φιλορωσικό Κόμμα των Περιφερειών στην Ουκρανία είχε λάβει ρωσική υποστήριξη στην εκλογική του προσπάθεια. Οι νέες εκλογές του 2014, που πιστοποιήθηκαν ως δίκαιες από διεθνείς παρατηρητές, στέρησαν από τη Ρωσία τον προτιμώμενο υποψήφιο και όρισαν τον Πέτρο Ποροσένκο ως πρόεδρο της Ουκρανίας. Στη συνέχεια υπέγραψε συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ και τον διαδέχθηκε, σε μια άλλη δίκαια διεξαγόμενη εκλογή, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στις εκλογές του 2019.
Λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές του 2014, Ρώσοι παραστρατιωτικοί μετακόμισαν γρήγορα στην Κριμαία και ξέσπασαν «αυθόρμητες» καλά ενορχηστρωμένες, φιλορωσικές διαμαρτυρίες. Διοικητικά κτίρια καταλήφθηκαν, σε αυτό που πραγματικά θα μπορούσε πλέον να χαρακτηριστεί πραξικόπημα, με αποκορύφωμα την παράνομη προσάρτηση της περιοχής από τη Ρωσία. Μια παρόμοια διαδικασία έλαβε χώρα στην ανατολική Ουκρανία, με αποτέλεσμα τη δημιουργία των αυτοανακηρυγμένων ανεξάρτητων Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ. Έτσι, ο Πούτιν πέτυχε με τη βία αυτό που δεν μπορούσε να κάνει με πολιτικές μηχανορραφίες. Μια παρατεταμένη ένοπλη σύγκρουση ξέσπασε για τις τελευταίες αυτονομιστικές περιοχές με τις προσπάθειες της Ουκρανίας να διατηρήσει τον έλεγχο.
Ο θρήνος του Πούτιν για τα «οκτώ μακρά χρόνια» προσωπικής πάλης, κατά την οποία επιχειρήθηκε «ό,τι είναι δυνατόν για την επίλυση της κατάστασης με ειρηνικά, πολιτικά μέσα», στην πραγματικότητα ισοδυναμούσε με αυτονομιστικές (δηλαδή, ρωσικές) απαιτήσεις προς την Ουκρανία να εγκαταλείψει την κυριαρχία της επί των «δημοκρατιών» τους, χορηγώντας τους «ειδικό καθεστώς». Μια τέτοια νομοθεσία θα παρείχε ρωσικό δικαίωμα βέτο μέσω πληρεξουσίου στην εξωτερική πολιτική της Ουκρανίας και τελικά δεν θα εγγυόταν μια μελλοντική προσπάθεια απόσχισης. Καθώς το 2021 έφτανε στο τέλος του, το ίδιο έκανε και η εμπιστοσύνη του Ζελένσκι στις προθέσεις της Ρωσίας, οδηγώντας στην εγκατάλειψη της Συμφωνίας Μινσκ II. Τώρα έμεινε στον Πούτιν να αναλάβει μια οριστική στρατιωτική δράση για να εξασφαλίσει αυτό που ήθελε στο τέλος.
Ο Πούτιν τώρα, προς έκπληξη, ασκεί την εξουσία του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για να εξαπολύσει την «ειδική στρατιωτική του επιχείρηση»:
«Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Μέρους 7 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, με την έγκριση του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας της Ρωσίας και κατ' εφαρμογή των συνθηκών φιλίας και αμοιβαίας βοήθειας που επικυρώθηκαν από τη Δούμα στις 22 Φεβρουαρίου με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκάνσκ, αποφάσισα να ξεκινήσω μια ειδική στρατιωτική επιχείρηση».
Αφού πρώτα προσπάθησε να νομιμοποιήσει την ανακήρυξη δύο αυτονομιστικών ανεξάρτητων δημοκρατιών που στα μάτια του ΟΗΕ θεωρούνταν ακόμη εντός της κυρίαρχης επικράτειας της Ουκρανίας, ο Πούτιν δημιούργησε την εντύπωση ενός «πραξικοπήματος» που προκλήθηκε από ξένη επιρροή και συνέχισε να εισβάλλει σε ένα κυρίαρχο έθνος με αυτό το πρόσχημα χρησιμοποιώντας την εξουσία του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Η τόλμη αυτού του επιπέδου gaslighting μπορούσε μόνο να προκαλέσει παγκόσμια δυσπιστία, κάτι που, με εξαίρεση μερικά ομοϊδεάτισα αυταρχικά καθεστώτα, έκανε.
Ο Πούτιν καταλήγει καθιστώντας σαφές ότι ο δηλωμένος στόχος του είναι να επιδιώξει την αποστρατιωτικοποίηση και την αποναζιστικοποίηση ενός έθνους που ποτέ δεν αποτέλεσε απειλή για τη Ρωσία και του οποίου η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση ηγείται ενός Ουκρανού Εβραίου, του οποίου τα μέλη της οικογένειας ήταν θύματα του Ολοκαυτώματος:
«Ο σκοπός αυτής της επιχείρησης είναι να προστατεύσει τους ανθρώπους που εδώ και οκτώ χρόνια αντιμετωπίζουν την ταπείνωση και τη γενοκτονία που διαπράττει το καθεστώς του Κιέβου»... «Για τον σκοπό αυτό, θα επιδιώξουμε την αποστρατιωτικοποίηση και την αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας, καθώς και την προσαγωγή σε δίκη όσων διέπραξαν πολλά αιματηρά εγκλήματα εναντίον αμάχων, συμπεριλαμβανομένων πολιτών της Ρωσικής Ομοσπονδίας».
Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τι εννοεί ο Πούτιν με τον όρο «ταπείνωση» όταν οι αυτονομιστές στο Ντονμπάς, υποστηριζόμενοι από ρωσικά παραστρατιωτικά στοιχεία από το 2014, διεξάγουν ένοπλη εκστρατεία κατά παράβαση της Συμφωνίας Μινσκ II. Ο ισχυρισμός περί «γενοκτονίας» που διέπραξε η Ουκρανία εναντίον των Ρώσων, φυσικά, είναι αβάσιμος, αν και απεικόνιζε το μέγεθος των φρικαλεοτήτων που διέπραξαν στη συνέχεια οι ρωσικές στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα μετά την εισβολή τους στην Ουκρανία το 2022. Η ιδέα ότι μια πυρηνικά εξοπλισμένη Ρωσία ένιωσε την ανάγκη να «αποστρατιωτικοποιήσει» την Ουκρανία, η οποία είχε εγκαταλείψει το πυρηνικό της οπλοστάσιο στο Μνημόνιο της Βουδαπέστης του 1994, ξεχωρίζει για ιδιαίτερο χλευασμό, ακόμη και πριν ληφθούν υπόψη τα σχετικά μεγέθη των συμβατικών όπλων μεταξύ των δύο χωρών.
Τέλος, ένα εθνικιστικό συναίσθημα υπάρχει στην Ουκρανία από την εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και έλαβε μεγαλύτερη ώθηση κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, όταν ένα καθιερωμένο κομματικό κίνημα αντέδρασε στη σταλινική γενοκτονία της Ουκρανίας τη δεκαετία του 1930. Στοιχεία αυτού του κινήματος συνέχισαν να αγωνίζονται ενάντια στη ρωσική επιρροή στην Ουκρανία καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα έως τον 21ο. Οι Ουκρανοί υπερεθνικιστές σήμερα αποτελούν στην πραγματικότητα περίπου το 2% του πληθυσμού. Έχουν έρθει στο προσκήνιο από το 2014, και πάλι ως απάντηση στον ρωσικό εκφοβισμό, με πιο αξιοσημείωτο από αυτά να είναι το Τάγμα Αζόφ που αμύνθηκε ενάντια στη ρωσική πολιορκία της Μαριούπολης πέρυσι.
Οι Ρώσοι έχουν διαδώσει μια μακρά αφήγηση προσπαθώντας να απανθρωποποιήσουν τους Ουκρανούς, αναφερόμενοι σε αυτούς ως Ναζί, αναφερόμενοι στην αντίθεσή τους στο σοβιετικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πολέμου και μετά. Η διαστρέβλωση της ιστορίας από τη ρωσική προπαγάνδα δεν αναγνωρίζει ποτέ τη συμμαχία του Στάλιν με τον Χίτλερ κατά το ξέσπασμα του πολέμου και τη συμμετοχή του στην εισβολή στην Πολωνία, ούτε αναγνωρίζει ότι η Ουκρανία υπέστη το κύριο βάρος της ναζιστικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση, χάνοντας περισσότερο από τον πληθυσμό της από οποιοδήποτε άλλο έθνος.
Θα ήταν καλύτερο για τον Πούτιν να κοιτάξει γύρω του και να αναγνωρίσει μια πολύ μεγαλύτερη υπερεθνικιστική παρουσία μέσα στη δική του επιχείρηση. Μερικοί από αυτούς στην πραγματικότητα αυτοαποκαλούνται Ναζί. Μια ρωσική παραστρατιωτική ομάδα, η Rusich, ιδρύθηκε επίσημα στην Αγία Πετρούπολη το 2014 και συμμετείχε σε ένοπλες δραστηριότητες στο Ντονμπάς το 2014-15. Το Ρωσικό Αυτοκρατορικό Κίνημα, που ιδρύθηκε επίσης στην Αγία Πετρούπολη το 2002, έχει παράσχει παραστρατιωτική εκπαίδευση σε νεοναζί και λευκούς υπερασπιστές στην Ευρώπη. Έχει χαρακτηριστεί «παγκόσμια τρομοκρατική οργάνωση» από τις ΗΠΑ. Μέλη της Αυτοκρατορικής Λεγεώνας του ήταν επίσης ενσωματωμένα στο Ντονμπάς το 2014-15. Ο Όμιλος Wagner είναι μια ρωσική ιδιωτική μισθοφορική εταιρεία που ιδρύθηκε από τους αυτοαποκαλούμενους Ναζί, Alexey Milchakov και Yan Petrovsky, και χρηματοδοτήθηκε από τον Yevgeny Prigozhin, έναν Ρώσο ολιγάρχη. Αυτή η ομάδα φαίνεται να μην έχει καμία δηλωμένη ιδεολογία. Αντίθετα, είναι μια εγκληματική οντότητα με δεξιές εξτρεμιστικές τάσεις και είναι οπλισμένη και παρέχει εγκαταστάσεις εκπαίδευσης από το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας. Στην πραγματικότητα, το 80% των στρατευμάτων της στην Ουκρανία έχουν στρατολογηθεί από φυλακές. Έχει εμπλακεί παγκοσμίως σε συμβατικές υπηρεσίες με πελάτες κυρίως από την αφρικανική και λατινοαμερικανική κυβέρνηση και ως πραγματική στρατιωτική μονάδα τόσο στη Συρία όσο και στην Ουκρανία. Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ την έχει πλέον χαρακτηρίσει ορθώς ως «διεθνική εγκληματική οργάνωση» που διαπράττει φρικαλεότητες όπου κι αν έχουν αναπτυχθεί.
Ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας (2008-12) και πρωθυπουργός, Dmitry Medvedev, ο οποίος από το 2020 είναι αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, θεωρείται για άλλη μια φορά υποψήφιος για την προεδρία σε περίπτωση που ο Πούτιν πέσει κατά λάθος από μπαλκόνι. Σίγουρα κατατάσσεται ως ένα από τα πιο διασκεδαστικά σωματίδια στην άμεση τροχιά του Πούτιν για την πολύχρωμη γλώσσα του, την παραπληροφορημένη ρητορική του και, τελικά, ως καρικατούρα του ρωσικού σοβινισμού. Μία από τις πιο αξιοσημείωτες διαδικτυακές του δηλώσεις παρομοίασε τον πόλεμο στην Ουκρανία με μια ιερή μάχη με τον Σατανά και υπενθύμισε σε όλους όσους επέλεξαν να διαβάσουν το μήνυμά του ότι «το Κίεβο είναι μια μεγάλη Μικρορωσική πόλη εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στην οποία οι άνθρωποι πάντα σκέφτονταν και μιλούσαν στα ρωσικά». Αναφέρεται στους Ουκρανούς στο πρόσφατο εορταστικό του μήνυμα ως «τρελούς ναζί ναρκομανείς».

Αυτές οι δηλώσεις δεν χρειάζονται διευκρίνιση, επειδή είναι τόσο απροκάλυπτα παράλογες, αλλά υποδεικνύουν ένα κοινό θέμα στη σύγχρονη ρωσική ρητορική, και αυτό είναι να σκεφτόμαστε τους Ουκρανούς ως «Μικρούς Ρώσους», κατά κάποιο τρόπο ένα κατώτερο ον, μια αγροτική γενιά, που μιλάει μια νοθευμένη μορφή της ρωσικής γλώσσας. Στην πραγματικότητα, από εθνογλωσσολογική άποψη, η επικράτεια της Ουκρανίας βρισκόταν στην πραγματικότητα εντός του αρχικού γεωγραφικού πυρήνα της σλαβικής πατρίδας που εκτεινόταν από τη σημερινή κεντρική και ανατολική Πολωνία, τη νότια Λευκορωσία έως τη βορειοδυτική Ουκρανία, όχι τη Ρωσία. Η άποψη του Μεντβέντεφ για τη ρωσική ιστορία, όπως διατυπώθηκε από τον Πούτιν στο δοκίμιό του για το θέμα το καλοκαίρι του 2021, βασίζεται στην πεποίθηση ότι απλώς εξελίχθηκε από μια περιοχή με αρχικό κέντρο το Κίεβο και αναγκάστηκε να κινηθεί βόρεια τον 13ο αιώνα από την εισβολή των Μογγόλων εκείνης της εποχής. Η ουκρανική ιστορία, στην πραγματικότητα, παρέμεινε στη θέση της εκεί που ήταν και εξακολουθεί να είναι, συνεχίζοντας να εξελίσσεται στην παρούσα μορφή της στους επόμενους αιώνες. Απέκτησε την ταυτότητά της ως έθνος όχι ως έδαφος που κατείχαν «Μικροί Ρώσοι», όπως επέλεξε να αναφέρεται στους Ουκρανούς η Ρωσική Αυτοκρατορία, αλλά μέσα από μια μακρά ιστορία αγώνα κατά της τυραννίας. Η διαδικασία της προσπάθειας εκρωσισμού της Ουκρανίας, από τον 18ο αιώνα, σε κάτι που δεν είναι, έχει αποτύχει. Αν υπάρχει ένα έθνος που απαιτεί υποτίμηση, αυτό είναι η Ρωσία, καθώς έχει παραβιάσει τους νόμους της κοινωνίας των πολιτών και τους δεσμούς της ανθρώπινης ευπρέπειας.
Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα έχει ως αποτέλεσμα άμεση νομική δράση.