Κριμαία

Όπως μπορεί να είναι αυτονόητο στα περισσότερα νοήμονα όντα, η Κριμαία παραμένει γεωγραφικά εφαπτόμενη με το έδαφος της Ουκρανίας, αρκετά ώστε όλοι εκτός από έναν Ρώσο υπερεθνικιστή να κατανοήσουν την αδυσώπητη λογική μιας κατάστασης που ο Πούτιν επιλέγει να αγνοήσει. Η Κριμαία είναι ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα της Ρωσίας ως στρατιωτικό οχυρό που παρέχει πρόσβαση στη Μεσόγειο και, σε κάποιο βαθμό, εξακολουθεί να είναι ένας αγαπημένος κοντινός προορισμός διακοπών που οι Ρώσοι θα ήθελαν πολύ να αποκαλούν δικό τους.

Ένας εύλογος λόγος για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, που διατυπώθηκε πριν από οκτώ χρόνια από τον γερουσιαστή Τζον Μακέιν, ισοδυναμεί με την εξασφάλιση ενός χερσαίου διαδρόμου μέσω της ανατολικής Ουκρανίας προς την Κριμαία, έναν διάδρομο που ο Πούτιν θα μπορούσε να προσαρτήσει με τρόπο παρόμοιο με την παράνομη προσάρτηση της ίδιας της Κριμαίας το 2014. Αυτή η χερσόνησος που προεξέχει μέσα στη Μαύρη Θάλασσα έχει μια σαφώς περίπλοκη ιστορία, η οποία έχει επισκιαστεί περαιτέρω από τη ρωσική ρητορική που έχει προσπαθήσει να αναδιατυπώσει την ιστορία της ως μέρος ενός αλυτρωτικού σεναρίου.

Το παράπονο του Βλαντιμίρ Πούτιν σχετίζεται με το διάταγμα του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) του 1954, με το οποίο η Κριμαία μεταφέρθηκε στη δικαιοδοσία της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΣΣΔ). Η περίσταση σηματοδότησε την 300ήεπέτειο της Συμφωνίας του Περέιασλαβ του 1654, μιας στρατιωτικής και πολιτικής συμμαχίας, μεταξύ του ουκρανικού κοζάκου κράτους υπό την ηγεσία του Μπόγκνταν Χμελνίτσκι και του Τσάρου Αλέξιου της Ρωσίας. Σε αντάλλαγμα για την αυτονομία τους και τη διατήρηση της πίστης τους σε μια αμφισβητούμενη περιοχή που οριοθετείται από την Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία στα δυτικά και την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα νότια, το ουκρανικό κοζάκο ιππικό θα παρείχε ασφάλεια έναντι μιας επεκτεινόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και θα μπορούσε να ζητηθεί υποστήριξη στις συναλλαγές με τη γειτονική Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία.

Ο ιδιαίτερος κίνδυνος, εκείνη την εποχή, υπήρχε στην Κριμαία και στους δεσμούς της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Τάταροι της Κριμαίας, τα απομεινάρια της Χρυσής Ορδής των Μογγόλων που είχαν εισβάλει στην Ουκρανία τον 13οαιώνα , κυριαρχούσαν στη χερσόνησο για αιώνες. Τον 16οαιώνα , το Χανάτο της Κριμαίας ενώθηκε με τους συγχρόνους του Ισλαμιστές στα νότια, τους Οθωμανούς. Διεξήγαγαν εμπορικές σχέσεις και συνεργάστηκαν σε στρατιωτικές εισβολές, κυρίως εντός των νότιων στεπών της σημερινής Ουκρανίας.

Κατά τα επόμενα 150 χρόνια, με την ανάπτυξη της τσαρικής Ρωσίας, την αποδυνάμωση του κράτους των Κοζάκων και την παρακμή της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας, μεγάλο μέρος της σημερινής ουκρανικής επικράτειας καταλήφθηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Μέχρι το 1783, κατά τη βασιλεία της Αικατερίνης Β΄, το Χανάτο της Κριμαίας ενσωματώθηκε στην Αυτοκρατορία με την τελική ήττα των Οθωμανών και τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊνάρντζα.

Η Ρωσική Αυτοκρατορία συνέχισε την εδαφική της επέκταση προς τα δυτικά και τα ανατολικά κατά το πρώτο μισό του 19ουαιώνα . Συνειδητοποιώντας την αποδυναμωμένη κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Τσάρος Νικόλαος Α΄ προσπάθησε να καταλάβει τα βαλκανικά εδάφη στα νοτιοανατολικά για να αποκτήσει ελεύθερη πρόσβαση μέσω των στενών του Βοσπόρου στη Μεσόγειο Θάλασσα. Κατά συνέπεια, εγείρονται οικονομικές ανησυχίες για τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Σαρδηνία-Πιεμόντε σχετικά με τα εμπορικά τους συμφέροντα στην Εγγύς Ανατολή. Όταν ρωσικά πολεμικά πλοία επιτέθηκαν σε μια οθωμανική ναυτική δύναμη στο λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας με εμπρηστικά πυρομαχικά, πυρπολώντας την και σκοτώνοντας πάνω από 2.000 ναυτικούς, οι δυτικές χώρες ανέλαβαν δράση ξεκινώντας τον Κριμαϊκό Πόλεμο, ο οποίος θα διαρκούσε μέχρι το 1856. Η Ρωσία ηττήθηκε ολοκληρωτικά, υπέστη περισσότερες από 450.000 απώλειες, ο στόλος της Μαύρης Θάλασσας καταστράφηκε μαζί με το σημαντικότερο ναυτικό λιμάνι της Κριμαίας, τη Σεβαστούπολη. Η Συνθήκη των Παρισίων που ακολούθησε αποστρατιωτικοποίησε τη Μαύρη Θάλασσα αφήνοντας τις νότιες ακτές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας εντελώς ευάλωτες. Ο ιστορικός Shepard B. Clough προσδιόρισε την υπερβολική δράση του Τσάρου Νικολάου στην προσπάθειά του να ελέγξει τη Μαύρη Θάλασσα και πέρα ​​από αυτήν, καθώς και την εσφαλμένη εκτίμησή του για την αντίδραση της Δυτικής Ευρώπης ως δύο από τις υποκείμενες αιτίες του πολέμου και της τελικής ταπείνωσης της Ρωσίας.

Οι Τάταροι παρέμειναν η πλειοψηφία του πληθυσμού στην Κριμαία μέχρι τα μέσα του 19ουαιώνα . Μια μεροληπτική πολιτική απέναντι στους Τατάρους υπήρχε καθ' όλη τη διάρκεια της δυναστείας των Ρομανόφ και άρχισε να αντικατοπτρίζεται στη μείωση του πληθυσμού της. Ο πολιτιστικός εκφοβισμός με την καταστροφή μνημείων και τζαμιών, την αναγκαστική επανεγκατάσταση και τη βία συνεχίστηκε και στον 20όαιώνα . Η ταταρική αγροτιά έγινε δουλοπάροικος μετά το 1796, παραμένοντας έτσι μέχρι το 1861, όταν η δουλοπαροικία υπό τους γαιοκτήμονες αντικαταστάθηκε από οικονομική δουλοπαροικία. Μέσα στα πρώτα 100 χρόνια της ενσωμάτωσης της Κριμαίας στη Ρωσική Αυτοκρατορία, οι απογραφές έδειξαν μια δραματική πτώση στην εκπροσώπηση των Τατάρων από 87,6% σε 35,6% στις αρχές του 20ούαιώνα . Μεταξύ 1820 και 1860, Ρώσοι, Ουκρανοί, Γερμανοί και άλλοι άποικοι εισήχθησαν σκόπιμα στην Κριμαία, αραιώνοντας τον ταταρικό πληθυσμό στη διαδικασία.

Τόσο ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος όσο και η Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία έφεραν μια ξαφνική αλλαγή στην τύχη της Κριμαίας. Η δραματική αλλαγή στις πολιτικές συνθήκες επέτρεψε σε έναν αριθμό Τατάρων εθνικιστών να επιστρέψουν από την εξορία και να δημιουργήσουν ένα Κριμαϊκό Ταταρικό Εθνικιστικό Κόμμα που απαιτούσε εδαφική αυτονομία. Ακολούθησε μια συντακτική συνέλευση με τη δική της κυβέρνηση. Αυτό υποστηρίχθηκε από την ουκρανική ηγεσία εκείνη την εποχή, αλλά, με τη σύντομη άνοδο των Μπολσεβίκων στην εξουσία, η προσπάθεια προς την αυτονομία ήταν βραχύβια. Μια σοβιετική κυβέρνηση αντικατέστησε γρήγορα την τελευταία, αλλά, με τη σειρά της, εκτοπίστηκε από την άφιξη γερμανικών στρατευμάτων που προχώρησαν στην εκδίωξη των Μπολσεβίκων. Η ήττα της Γερμανίας το 1918 έφερε την Κριμαία πίσω υπό ρωσικό έλεγχο σε μια εποχή που η χώρα βρισκόταν σε εμφύλιο πόλεμο. Ο πόλεμος έφερε σε μεγάλο βαθμό αντιμέτωπους τον Μπολσεβίκικο Κόκκινο Στρατό με τον αντισοβιετικό Λευκό Στρατό, αν και, στην πραγματικότητα, είχαν εμπλακεί αρκετά επιπλέον διαφορετικά εθνικά στοιχεία. Προς το τέλος του πολέμου, ο Λευκός Στρατός υποχώρησε στην Κριμαία όπου έδωσε την τελευταία του αντίσταση και τελικά ηττήθηκε τον Οκτώβριο του 1920.

Με το τέλος του εμφυλίου πολέμου, ο Βλαντιμίρ Λένιν αντιμετώπισε ένα πρόβλημα εθνικότητας που προέκυψε από τη διάλυση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Προκειμένου να διατηρήσει την εδαφική της ακεραιότητα, υποστήριξε μια ένωση αναγνωρισμένων εθνικιστικών δημοκρατιών, καθεμία από τις οποίες θα παρείχε τη δική της αυτονομία, αλλά υπό μια κεντρική εξουσία σε μια αντιπροσωπευτική κυβέρνηση που θα εγγυόταν την ασφάλεια και την οικονομική της ευημερία. Ο Λένιν συνειδητοποίησε επίσης την ανάγκη να υποτάξει ένα μάλλον καθολικό ρωσικό αίσθημα ανωτερότητας έναντι άλλων εθνικοτήτων της παλιάς Ρωσικής Αυτοκρατορίας, καθώς αυτό δεν ευθυγραμμιζόταν με τη νέα ιδεολογία του κομμουνιστικού ισότιμου που προωθούσε. Ως εκ τούτου, τον Οκτώβριο του 1921, η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας (ΑΣΣΔ) έγινε αναπόσπαστο μέρος της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ) μαζί με αρκετές άλλες οντότητες, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανικής ΣΣΔ, οι οποίες, στην πραγματικότητα, κυβερνιόντουσαν από τη Μόσχα. Ο ρωσικός σοβινισμός, ωστόσο, τόσο βαθιά ριζωμένος και ριζωμένος στο παρελθόν, θα συνεχιζόταν ως ένα χαρακτηριστικό που είναι δύσκολο να συγκρατηθεί ακόμη και μέχρι σήμερα.

Ο Λένιν πέθανε το 1924 και τον διαδέχθηκε ο Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος θα ηγούνταν της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τον θάνατό του το 1953. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Στάλιν εγκατέλειψε το πρόσχημα του ιδανικού της ισότητας που ενσαρκωνόταν στην επανάσταση και ανέλαβε τον ρόλο του δικτάτορα ενός καθεστώτος που τώρα λειτουργούσε ως φορέας φόβου. Οι Τάταροι της Κριμαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1920 αποτελούσαν μόνο το ένα τέταρτο του πληθυσμού της χερσονήσου, καθώς η άφιξη νέων Ρώσων είχε αυξηθεί και έφτασε το 42,2% αυτού του πληθυσμού. Η Νέα Οικονομική Πολιτική του Στάλιν, με την αναγκαστική κολεκτιβοποίηση και την επίταξη σιτηρών, προκάλεσε εκτεταμένο λιμό το 1931-32 σε μεγάλο μέρος της Ουκρανίας και της Κριμαίας, με την απώλεια 100.000 ζωών μόνο εντός της χερσονήσου. Η τρομοκρατία του Στάλιν συνεχίστηκε με τη σύλληψη πολιτικών προσωπικοτήτων, ακαδημαϊκών, δημοσιογράφων και επαγγελματιών των Τατάρων, ακολουθούμενη από εκτελέσεις ή εξορίες σε απομακρυσμένες περιοχές της Ένωσης. Σύμφωνα με την απογραφή του 1939, οι Τάταροι της Κριμαίας αποτελούσαν το 19,4% του πληθυσμού, ο πολιτισμός και η γλώσσα τους είχαν περιθωριοποιηθεί και η ταυτότητά τους είχε υποβαθμιστεί από την περαιτέρω άφιξη Ρώσων. Είχε ξεκινήσει μια εθνοκάθαρση με την απομάκρυνση των Τατάρων και αρκετών άλλων μειονοτήτων.

Η γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο περιελάμβανε την κατοχή της Κριμαίας, όπου 40.000 Εβραίοι συνελήφθησαν και σκοτώθηκαν. Περίπου 3.500 Τάταροι της Κριμαίας, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στις σταλινικές καταστολές και διώξεις, ενώθηκαν με τις γερμανικές δυνάμεις για να αντιταχθούν στους Ρώσους. Όταν οι ρωσικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την Κριμαία το 1944, ο Στάλιν προέβη σε μια αντίποινα για πολιτιστική γενοκτονία των Τατάρων με την απέλαση σχεδόν 240.000, κυρίως γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων, κυρίως στην Ουζμπεκική ΣΣΔ και σε άλλες χώρες της Κεντρικής Ασίας. Μέσα στους πρώτους 18 μήνες της αναγκαστικής εξορίας, σχεδόν οι μισοί είχαν πεθάνει από την έκθεση και τις στερήσεις, με έως και 8.000 να έχουν υποκύψει στις μεταφορές. Η απογραφή του 1979 αποκάλυψε ότι ο πληθυσμός των Τατάρων είχε μειωθεί σε 5.422, που αντιπροσώπευε μόνο το 0,2% του πληθυσμού. Μετά από μια εξορία 45 ετών, 260.000 Τάταροι επέστρεψαν στην Κριμαία κατά την περίοδο της περεστρόικα στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Δεν προσφέρθηκαν αποζημιώσεις. Τα 80.000 νοικοκυριά και τα 360.000 στρέμματα γης που είχαν εγκαταλειφθεί προηγουμένως βρίσκονταν πλέον στην κατοχή άλλων. Η Κριμαϊκή ΑΣΣΔ καταργήθηκε το 1945, όχι πλέον αυτόνομο κράτος αλλά περιφέρεια, μια άλλη διοικητική περιφέρεια εντός της ΡΣΟΣΔ.

Το 1991, η Ουκρανία απέκτησε την ανεξαρτησία της ως κυρίαρχο έθνος, του οποίου η Κριμαία αποτελούσε πλέον μέρος. Ένα δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου έδωσε το 92% του γενικού πληθυσμού υπέρ, ενώ το 54% του πληθυσμού της Κριμαίας, η οποία μέχρι τότε αποτελούνταν από 60% Ρώσους, ψήφισε το ίδιο. Μεταξύ των απογραφών του 1989 και του 2014, η ποσοστιαία σύνθεση των Τατάρων στον πληθυσμό της Κριμαίας αυξήθηκε από 1,6% σε 12,6%. Δικαίως αναγνωρίστηκαν από την Ουκρανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση ως αυτόχθονες λαοί, σε αντίθεση με τους Ρώσους ως «εθνική μειονότητα». 

Η μεταφορά της Κριμαίας στην Ουκρανική ΣΣΔ το 1954 διακηρύχθηκε ως αναγνώριση «της μεγάλης αδελφικής αγάπης και εμπιστοσύνης του ρωσικού λαού προς την Ουκρανία» και είχε ως στόχο να αποτελέσει παράδειγμα της μαρξιστικής-λενινιστικής προλεταριακής στάσης για παγκόσμια αδελφοσύνη. Μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των συνθηκών εκείνης της εποχής δείχνει ότι η πολιτική σκοπιμότητα μπορεί να έπαιξε σημαντικότερο ρόλο στην απόφαση, όπως σημειώνεται σε ένα δοκίμιο του Μαρκ Κράμερ, διευθυντή του Προγράμματος Σπουδών Ψυχρού Πολέμου στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και ανώτερου συνεργάτη του Κέντρου Ντέιβις για Ρωσικές και Ευρασιατικές Σπουδές. Η άνοδος του Χρουστσόφ στην εξουσία το 1953-54 δεν ήταν ομαλή. Μια μάχη για την εξουσία μετά τον Στάλιν με τον τότε Σοβιετικό πρωθυπουργό Γκεόργκι Μαλένκοφ απείλησε τις φιλοδοξίες του. Ο Χρουστσόφ, κατά συνέπεια, προσπάθησε να εξασφαλίσει την υποστήριξη άλλων ελίτ εντός του κόμματος, συμπεριλαμβανομένου του Ολέξι Κιριτσένο, Πρώτου Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας και μέλους του Προεδρείου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Η μεταφορά γης της Κριμαίας στην Ουκρανική ΣΣΔ θα παρείχε το είδος της πολιτικής υποστήριξης που χρειαζόταν. Επιπλέον, η κίνηση αυτή φαινομενικά θα ενίσχυε τη γενική κοινή γνώμη στην Ουκρανία έναντι της Ρωσίας, με την ένταξη της ρωσικής πλειοψηφίας στην Κριμαία στο εκλογικό σώμα του έθνους.

Υπάρχουν λίγα να πούμε σχετικά με την περαιτέρω πολιτική και οικονομική ανάπτυξη εντός της Κριμαίας καθ' όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης σοβιετικής εποχής, καθώς η μοίρα της ήταν συνδεδεμένη με την Ουκρανική ΣΣΔ και ίσως περισσότερο με την υπόλοιπη ΕΣΣΔ. Της παραχωρήθηκε ξανά αυτόνομο καθεστώς το 1991, τώρα από την Ουκρανική ΣΣΔ. Λίγο μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ρώσος αντιπρόεδρος Αλεξάντερ Ρούτσκοϊ, το 1992, ζητούσε ήδη την απόσχιση της Κριμαίας από την Ουκρανία. Οι καρποί της εθνοκάθαρσης της Κριμαίας και της σταδιακής κατοχής της από Ρώσους, κυρίως μέσω της δημιουργίας στρατιωτικής παρουσίας, άρχισαν να αποδίδουν με την εκλογή ενός φιλορώσου αυτονομιστή ηγέτη, του Γιούρι Μέσκοφ, ο οποίος εξασφάλισε ποσοστό άνω του 70% των ψήφων στις επαναληπτικές προεδρικές εκλογές του 1994. Ένα δημοψήφισμα κατέγραψε έγκριση 80% για μεγαλύτερη αυτονομία από την Ουκρανία και διπλή ρωσο-ουκρανική υπηκοότητα. Ωστόσο, η οικονομία της Κριμαίας στρεφόταν προς μεγαλύτερη εξάρτηση από την Ουκρανία για το εμπόριο, με το 80% των μεταποιημένων προϊόντων της να πωλείται εκεί. Η απογοήτευση με τον Μέσκοφ και οι πολιτικές διαμάχες εντός της φιλορωσικής πολιτικής παράταξης οδήγησαν σε κατάρρευση της ηγεσίας. Τελικά, το Ουκρανικό Κοινοβούλιο παρενέβη το 1995 και ακύρωσε το σύνταγμα της Κριμαίας, καταργώντας το αξίωμα του Προέδρου. Το κυρίαρχο ρωσικό αίσθημα συνεχίστηκε, όπως θα αναμενόταν, σε έναν πληθυσμό που το 2014 αριθμούσε 2,3 εκατομμύρια άτομα, εκ των οποίων το 68% ήταν Ρώσοι, το 16% Ουκρανοί και το 13% Τατάροι.

Η Επανάσταση του Μαϊντάν στην Ουκρανία το 2014 οδήγησε στην ανατροπή του φιλορώσου προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο οποίος κατέφυγε στη Ρωσία για προστασία. Μέσα σε αξιοσημείωτα σύντομες εβδομάδες, από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις αρχές Μαρτίου, με έναν αναμφίβολα προσχεδιασμένο τρόπο, τα ρωσικά στρατεύματα είχαν εξασφαλίσει ολόκληρη την Κριμαία και μια ψηφοφορία από το Ανώτατο Συμβούλιο της Κριμαίας κήρυξε την ένωση με τη Ρωσία. Ένα δημοψήφισμα που διεξήχθη γελοία μέσα σε 10 ημέρες μετά την ανακήρυξη προσέφερε τις επιλογές είτε της ένωσης με τη Ρωσία είτε της επιστροφής στην προηγούμενη κατάσταση ως αυτόνομο αναπόσπαστο μέρος της Ουκρανίας. Αναφέρθηκε προσέλευση 83% με 96,7% ψήφους υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία, ένα αποτέλεσμα που φαινόταν απίθανο δεδομένου ότι σχεδόν το 30% του πληθυσμού αποτελούνταν από Ουκρανούς, Τάταρους και άλλες περιθωριοποιημένες μειονότητες. Όπως ήταν αναμενόμενο, μια διαρροή έκθεσης από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ρωσίας έδειξε ότι η προσέλευση ήταν στην πραγματικότητα 30%, με μόνο τους μισούς να ψηφίζουν υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία. Επιπλέον, η πιστοποίηση από μια αναγνωρισμένη διεθνή αρχή δεν ήταν αντικείμενο εξέτασης και έτσι το γεγονός θεωρήθηκε από το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου ως η απάτη που ήταν.

Το αμφισβητήσιμο αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν αφορούσε τον ρωσικό πληθυσμό, ο οποίος φαινόταν να απολαμβάνει την ιδέα της ανάκτησης μιας περιοχής που θεωρούσε δική του, παρά το αμφίβολο παρελθόν που οι ίδιοι δημιούργησαν. Η διατήρηση των εθνικών συνόρων και της κυριαρχίας των νόμιμα εκλεγμένων κρατών, όπως ορίζονται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, στην Πράξη του Ελσίνκι, στη Συμφωνία του Άλματι, στο Μνημόνιο της Βουδαπέστης και, ιδιαίτερα, στη Συνθήκη Φιλίας, Συνεργασίας και Εταιρικής Σχέσης με την Ουκρανία, θα φαινόταν επαρκής προστασία σε έναν πολιτισμένο κόσμο έναντι του είδους της κατάφωρης παραβίασης που διαπράττεται εδώ, αλλά αυτές οι συμφωνίες δεν προσέφεραν κάτι τέτοιο. Όλα αυτά έχουν δείξει πλέον ότι η Ρωσία είναι ένα έθνος στην εμπιστοσύνη του οποίου δεν μπορεί να βασιστεί κανείς.

Η μακρά ιστορία των καταχρήσεων που διαπράχθηκαν στην Κριμαία, σε συνδυασμό με τον τρέχοντα πόλεμο που έχει κατακλύσει ολόκληρη την Ουκρανία, ιδίως την ανατολική περιοχή της, θα φτάσει στο τέλος της σύντομα. Οι στρατιωτικές απώλειες οπλισμού και προσωπικού της Ρωσίας, οι οποίες συνεχίζουν να αυξάνονται, η δυσκολία της στη διατήρηση προμηθειών και ανταλλακτικών και η αναπόφευκτη οικονομική της κατάρρευση λόγω κυρώσεων και της απαραίτητης κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων, δεν αποτελούν καλό οιωνό για μια τόσο απομονωμένη χώρα. Ακόμα χειρότερα, η απώλεια εμπιστοσύνης μεταξύ εκείνων της νεότερης γενιάς που διακρίνουν τη ρητορική της παραπληροφόρησης και που εγκαταλείπουν τη χώρα τους για να ανακτήσουν ένα μέλλον στο οποίο είναι ελεύθεροι να ασκήσουν το μυαλό τους αλλού, θα παραλύσει την κοινωνία της. Η μοίρα της Κριμαίας στο τέλος, ανεξάρτητα από το δημογραφικό της προφίλ, θα καθοριστεί από το πού θα δει το μέλλον της. Η Ρωσία δεν έχει ακόμη δει ένα τέλος στην καθοδική της πορεία και θα έχει επίσης την ημέρα της να δικαστεί για την τρομοκρατία που έχει προκαλέσει.

Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2022. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.


Μία σκέψη για το «Κριμαία»

  1. Σας ευχαριστώ για την ιστορική προοπτική. Τόσα πολλά δεν ήξερα, πόσα πολλά έμαθα!

Τα σχόλια είναι κλειστά.