Έγκλημα και Τιμωρία (Μέρος 1ο)

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) πρόσφατα ανακήρυξε τη Ρωσία ως κράτος χορηγό της τρομοκρατίας. Πολύ συχνά, ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αν και προφανές σε όλους, δεν καταδικάζεται καθολικά. Απώτερα κίνητρα, λιγότερο έντιμα, επιτρέπουν τη συνέχισή του, ενώ η παγκόσμια κοινότητα παραμένει παραλυμένη από οικονομικές, γεωπολιτικές και νομικές διαβουλεύσεις. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι ένα τέτοιο έγκλημα. Η αποδοχή της τρέχουσας κατάστασης φαίνεται να ομαλοποιεί τη συμπεριφορά του δράστη και να παρέχει κάποια δικαιολογία για το αδίκημα. Φυσικά, η ιδέα ότι υπάρχει η παραμικρή ανοχή για κραυγαλέα εγκληματικότητα παραμένει αδιανόητη. Τελικά, αυτοί που μένουν να υποφέρουν είναι οι θιγμένοι, αυτοί που επέζησαν του εγκλήματος. Η απώλεια ζωής δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Η απαγωγή παιδιών παραμένει κατακριτέα και ασυγχώρητη.

Κατέρρευσε πολυκατοικία στη Μποροντιάνκα.

Το μίσος θα επιμένει τώρα για γενιές, περισσότερο από πριν. Η βούληση της Ουκρανίας να συνεχίσει να αντιστέκεται και να ανακτήσει έναν τρόπο ζωής που βασίζεται στην ιστορία, τον πολιτισμό και την πίστη της δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αυτό που απομένει είναι οι υλικές απώλειες - εκείνα τα στοιχεία της ζωής που επιτρέπουν την επανέναρξη μιας κοινωνίας των πολιτών σε μια χώρα που απλώς ήθελε να συνεχίσει την ύπαρξή της σε μια ευρωπαϊκή κοινότητα μέσα στην οποία ένιωθε ότι είχε μέλλον.

Το αν η Ρωσία, με το τρέχον καθεστώς της, επιλέξει να επιστρέψει στην παγκόσμια κοινότητα ως ένας έντιμος και καλοπροαίρετος συμμετέχων στις παγκόσμιες υποθέσεις ή αν συνεχίσει να θεωρείται παρίας, παραμένει σε μεγάλο βαθμό στην ιδιοτροπία ενός μεμονωμένου ατόμου. Προς το παρόν, φαίνεται ότι είναι ανίκανος να υποχωρήσει από μια πορεία στην οποία έχει μοιραία αφήσει το έθνος του. Ενώ το έγκλημα συνεχίζει να εκτυλίσσεται, μια σειρά από σημαντικά ζητήματα σχετικά με το ιστορικό της τρέχουσας σύγκρουσης και τις απαραίτητες αποζημιώσεις που θα ακολουθήσουν έχουν συζητηθεί πρόσφατα και χρήζουν αναθεώρησης για να ξεκινήσει ο καθορισμός μιας πορείας προς επίλυση.

Η ευθύνη

Το κύριο αδίκημα εδώ για το οποίο δεν υπήρξε καμία αποδεκτή δικαιολογία αφορά την εισβολή στην Ουκρανία, ένα κυρίαρχο έθνος, από ένα κυρίαρχο περιφερειακό αυταρχικό καθεστώς, τη Ρωσία. Αρκεί να αναφερθεί κανείς σε αυτό το μοναδικό ζήτημα για να βάθει το επιχείρημα.

Σε τρεις περιπτώσεις, η Ρωσία υπέγραψε συμφωνίες που δηλώνουν σεβασμό για τα κυριαρχικά δικαιώματα των μεμονωμένων εθνών να συνυπάρχουν ειρηνικά εντός των καθορισμένων συνόρων τους. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών ήταν ο πρώτος από αυτούς το 1945. Ο δεύτερος αφορούσε τις Συμφωνίες του Μπελόβεζ το 1991, με τις οποίες ιδρύθηκε η Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών, η οποία θα αντικαθιστούσε την Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ). Το τελευταίο ήταν το Μνημόνιο της Βουδαπέστης του 1994, το οποίο αφορούσε την προσχώρηση της Ουκρανίας στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων. Η Ουκρανία τήρησε την υπόσχεσή της να εξαλείψει όλα τα πυρηνικά όπλα από το έδαφός της, με διαβεβαιώσεις που δόθηκαν για τη διατήρηση των συνόρων της, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της από τη Ρωσική Ομοσπονδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Στην Ιδρυτική Πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσίας του 1997, η Ρωσία δεσμεύτηκε, για άλλη μια φορά, να μην απειλήσει κανένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ ή μη, αν και μέχρι το 2004, αναμειγνύεται στην ουκρανική εκλογική διαδικασία που οδήγησε στην Πορτοκαλί Επανάσταση και, μέχρι το 2007, συμμετέχει σε κυβερνοεπιθέσεις κατά της Εσθονίας. Το 2008, εισέβαλε στη Γεωργία και, το 2014, προσπέρασε την Κριμαία. Ένα εξαιρετικά αμφισβητήσιμο δημοψήφισμα στην Κριμαία είχε ως αποτέλεσμα γελοία αποτελέσματα που παρατηρούνται μόνο στις ρωσικές προεδρικές εκλογές. Όπως συνηθίζεται με τη Ρωσία, ακολουθήθηκε από την παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας.

Η βάναυση συμπεριφορά των Ρώσων εισβολέων στην Ουκρανία ήταν τέτοια που οδήγησε σε δίωξη για εγκλήματα πολέμου, πολλά από τα οποία είναι η μαζική εκτόπιση του πληθυσμού, η αναγκαστική απέλαση, ο αδιάκριτος βομβαρδισμός πολιτικών εγκαταστάσεων, η σκόπιμη στόχευση εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης και ενεργειακών υποδομών, τα βασανιστήρια, οι μαζικές εκτελέσεις, ο βιασμός, η απαγωγή παιδιών, η δήμευση φυσικών πόρων και η κλοπή προσωπικής περιουσίας. Πρόκειται για επαίσχυντη συμπεριφορά ανάξια οποιουδήποτε έθνους που ισχυρίζεται ότι θεωρείται πολιτισμένο και σίγουρα όχι για ένα έθνος που επιδιώκει να δικαιολογήσει την εισβολή.

Σχολείο καταστράφηκε από ρωσικούς πυραύλους στο Χάρκοβο.

Παρά τη δήλωση του Βλαντιμίρ Πούτιν ότι η Ρωσία είχε αποδεχτεί τις γεωπολιτικές πραγματικότητες που προέκυψαν μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ότι δεν θα κατείχε την Ουκρανία και ότι σεβόταν την ουκρανική κυριαρχία, οι προθέσεις του έχουν αποδειχθεί το αντίθετο. Η απόκλιση μεταξύ αυτών που λέει και αυτών που κάνει ο Πούτιν έχει καταστεί απολύτως σαφής για άλλη μια φορά με την προσάρτηση των Ντόνετσκ, Λουχάνσκ, Χερσώνα και Ζαπορίζια της Ουκρανίας, όπως είχε κάνει και με την Κριμαία.

συζήτηση σχετικά με το εάν η Δύση και, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα πρέπει να θεωρηθούν υπεύθυνες για την αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτήν την καταστροφή. Η τάση να αποδοθεί η ευθύνη εδώ ευθυγραμμίζεται με ένα συναίσθημα που εξέφρασε νωρίτερα η Ρωσία ότι το ΝΑΤΟ είχε καταπατήσει τα σύνορά της και ότι αυτό θεωρούνταν απειλή για την ασφάλειά της. Είναι σίγουρα αλήθεια ότι η πλειοψηφία των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών, μαζί με τις χώρες της Βαλτικής, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, έχουν γίνει μέλη του ΝΑΤΟ για λόγους που αφορούν τη δική τους ασφάλεια. Είχαν εκφραστεί ανησυχίες για την αντίδραση της Μόσχας σε αυτό. Ορισμένοι ειδικοί έχουν επικαλεστεί τον Τζορτζ Κέναν, τον Αμερικανό διπλωμάτη που, στα τέλη της δεκαετίας του 1940, υποστήριξε την πολιτική περιορισμού των επεκτατικών προθέσεων της ΕΣΣΔ, η οποία οδήγησε στην υιοθέτηση του Δόγματος Τρούμαν. Περιέργως, ο Κέναν αργότερα προειδοποίησε ότι η επέκταση της παρουσίας του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας θα ήταν λάθος.

Αλλά η Σουηδία και η Φινλανδία, η τελευταία με τα 830 μίλια σύνορά της με τη Ρωσία, που υπόσχονται να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ φαίνεται να μην έχουν προκαλέσει καμία έκπληξη στη Ρωσία. Τι γίνεται, λοιπόν, με το επιχείρημα σχετικά με την καταπάτηση του ΝΑΤΟ; Αυτό φαίνεται να έχει ξεθωριάσει ως μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια να δικαιολογηθεί ένας παράνομος πόλεμος. Αυτό που είναι σαφές εδώ είναι ο αντίθετος ισχυρισμός ότι είναι επιθυμία των γειτονικών κυρίαρχων κρατών να απορρίψουν τον εκφοβισμό από ένα ολοένα και πιο αυταρχικό και πολεμοχαρές καθεστώς.

Η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχική Δημοκρατία ήταν οι πρώτες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ που εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ το 1999. Η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Σλοβακία και η Σλοβενία ​​έγιναν δεκτές το 2004, όπως και η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία. Η Ρωσία, συνειδητοποιώντας τη δύσκολη κατάσταση, εξέδωσε προειδοποιήσεις στα προηγούμενα κράτη μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας σχετικά με μια τέτοια ενέργεια, αλλά ήταν προφανές σε όλους ότι η μεγαλύτερη ενσωμάτωση με την Ευρώπη ήταν επιθυμητή, δεδομένης της προηγούμενης εμπειρίας με μια κυρίαρχη Ρωσία και την απειλή που θα μπορούσε ακόμα να αποτελέσει. Δεν υπήρξε καμία εξαναγκασμός από το ΝΑΤΟ εδώ. Η Ρωσία είχε αφιερώσει περισσότερο χρόνο και ενέργεια κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου διεξάγοντας στρατιωτικές ή αστυνομικές επιχειρήσεις εναντίον των δικών της μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας από ό,τι αλλού. Αντί να θεωρήσει αυτή τη μεταβαλλόμενη δυναμική ως λόγο για να επανεξετάσει τη θέση της Ρωσίας εντός της ευρωπαϊκής κοινότητας, ο Πούτιν σκλήρυνε τη στάση του όταν, το 2004, είδε το ουκρανικό αίσθημα να στρέφεται προς τη Δύση και την εκδημοκρατικοποίηση.

Η ρωσική παρέμβαση στις πολιτικές και κυβερνητικές υποθέσεις της Ουκρανίας ήταν βαθιά εδραιωμένη κατά την περίοδο των προεδρικών εκλογών του 2004. Ο φιλορώσος υποψήφιος, Βίκτορ Γιανουκόβιτς και το Κόμμα των Περιφερειών του, ήταν μια τέτοια οδός επιρροής. Ο Γιανουκόβιτς κατηγορήθηκε για εκλογική απάτη που οδήγησε σε εθνική διαμαρτυρία που έγινε γνωστή ως η Πορτοκαλί Επανάσταση. Αυτό οδήγησε σε δεύτερες εκλογές που οδήγησαν τον αντίπαλό του, Βίκτορ Γιούσενκο, να γίνει πρόεδρος. Ο Γιούσενκο είχε υποστεί δηλητηρίαση από διοξίνη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, ένα γεγονός που αποδόθηκε, αν και δεν αποδείχθηκε, στον Πούτιν. Η συνήθεια της δηλητηρίασης, ωστόσο, συνεχίστηκε αμείωτη ως μια από τις πιο προτιμώμενες μεθόδους δολοφονίας από το καθεστώς Πούτιν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι τότε, είχαν υποστηρίξει τη δημοκρατική αλλαγή, αλλά δεν συμμετείχαν στη χρηματοδότηση της αντιπολίτευσης που αντιτάχθηκε στη φιλορωσική παράταξη. Αυτό που είχαν χρηματοδοτήσει μέσω χορηγίας από την Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ και το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία, κατά τη διάρκεια αρκετών ετών, ήταν η υποστήριξη της μελέτης των δημοκρατικών διαδικασιών, των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, της διεξαγωγής ελεύθερων και δίκαιων εκλογών και της παρακολούθησης των εκλογών. Το έκαναν αυτό σε συνεννόηση με οργανισμούς στην ΕΕ. Η υποστήριξη ήταν εντελώς αμερόληπτη.

Η αμερικανική ανάμειξη στην ουκρανική πολιτική σκηνή έγινε αντιληπτή στη συνέχεια με την πρόσληψη, το 2005, του Πολ Μάναφορτ ως πολιτικού συμβούλου από το Κόμμα των Περιφερειών. Ο Μάναφορτ αργότερα εμφανίστηκε ως διευθυντής της προεκλογικής εκστρατείας για την προεδρική υποψηφιότητα του Ντόναλντ Τραμπ. Στο ρόλο του ως λομπίστρας μιας φιλορωσικής πολιτικής παράταξης στην Ουκρανία, του ανατέθηκε το έργο της μετατροπής της εικόνας του Γιανουκόβιτς σε αυτή ενός ψεύτικου, φιλοδυτικού δημοκρατικού μεταρρυθμιστή. Μέχρι τότε, Ρώσοι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών είχαν ενσωματωθεί σε διάφορους ουκρανικούς κυβερνητικούς θεσμούς με σαφείς προθέσεις να επηρεάσουν το φιλορωσικό αίσθημα.

Το Κόμμα των Περιφερειών, που ήταν επίσης αναγνωρισμένο για τη φιλορωσική του σχέση, κατηγορήθηκε ότι έγινε «καταφύγιο για μαφιόζους και ολιγάρχες με έδρα το Ντόνετσκ», κάτι που συνέβαινε στη ρωσική πολιτική σκηνή καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του Πούτιν. Ο Μάναφορτ συνέχισε να ενορχηστρώνει μια εκστρατεία δυσφήμισης κατά της Γιούλια Τιμοσένκο, της ηγέτιδας της αντιπολίτευσης στις προεδρικές εκλογές του 2010, κατηγορώντας το κόμμα της ότι ενθαρρύνει τον αντισημιτισμό και διέπραξε φόνο. Επιπλέον, μια πολιτικά υποκινούμενη ποινική καταδίκη της Τιμοσένκο για κατάχρηση εξουσίας και υπεξαίρεση οδήγησε σε επταετή ποινή φυλάκισης. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε στη συνέχεια ότι η σύλληψη και η καταδίκη της ήταν παράνομες. Ο Γιανουκόβιτς κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το 2010 με μια πλατφόρμα που προωθούσε την ένταξη στην ΕΕ.

Η προεδρία Γιανουκόβιτς ήταν γνωστή για τις προσωπικές του υπερβολές, την άρνηση της γενοκτονίας του Στάλιν στην Ουκρανία τη δεκαετία του 1930 και, τέλος, την αποτυχία του να υπογράψει τη Συμφωνία Σύνδεσης με την ΕΕ το 2013. Παρόλο που η τελευταία προσέφερε σημαντικά εμπορικά οφέλη με τη Δυτική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης σε δικαστήρια και τραπεζικά συστήματα, ήταν απαράδεκτη για τον Πούτιν και ως εκ τούτου αβάσιμη για τον Γιανουκόβιτς. Αυτό που ακολούθησε ήταν η Διαμαρτυρία της Ευρωμαϊντάν ή η «Επανάσταση της Αξιοπρέπειας», όπως ονομάστηκε. Ο Γιανουκόβιτς έφυγε από τη χώρα για τη Ρωσία και το Ουκρανικό Κοινοβούλιο ζήτησε νέες προεδρικές εκλογές, όπως προβλέπεται από το σύνταγμά τους.

Ο Πούτιν, φυσικά, ένιωσε ότι δικαιούται να κηρύξει αυτό το θέμα πραξικόπημα και, μέσα σε δύο ημέρες, ξεκίνησαν φιλορωσικές διαδηλώσεις, η Κριμαία δέχθηκε εισβολή από ανεπίσημα ένστολα ρωσικά στρατεύματα και καταλήφθηκαν κυβερνητικά κτίρια. Μια παρόμοια διαδικασία εξελίχθηκε στην περιοχή Ντονμπάς της ανατολικής Ουκρανίας μέσα σε δύο μήνες. αυτή τη φορά με τις χρηματοδοτούμενες από τη Ρωσία αυτονομιστικές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από ρωσικές μονάδες, να ηγούνται της προσπάθειας. Αυτά τα γεγονότα αντικατοπτρίζουν σκόπιμη ανάμειξη της Ρωσίας με την πάροδο του χρόνου, πολύ πριν από το δηλωμένο «πραξικόπημα» του Πούτιν.

Ίσως, είναι καιρός η Ρωσία να επανεκτιμήσει τη θέση της στις παγκόσμιες υποθέσεις και να σταματήσει να προσπαθεί να ξαναζήσει παλιές δόξες ή να ακούει αυταρχικούς ηγέτες που υπόσχονται να προσφέρουν το είδος της δόξας που ανήκε στους περασμένους αιώνες. Αφημένη χωρίς περιορισμούς και χωρίς να λογοδοτεί, η αυταρχική Ρωσία θα συνεχίσει τη διεθνή της ληστεία με την οικεία αυτοδικαιούμενη ρητορική της. Πρέπει να λογοδοτήσει για τις κατάφωρες αδικίες της, όπως οφείλει να κάνει κάθε εγκληματίας. Ίσως τότε, αυτό το συγκεκριμένο μάθημα της ιστορίας να έχει επιτέλους την ώρα του.



Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2022. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.


3 σκέψεις για το “Έγκλημα και Τιμωρία (Μέρος 1ο)”

  1. Άλλη μια εξαιρετική ανάρτηση! Η δίωξη της Ρωσίας για εγκλήματα πολέμου θα αποτελέσει δοκιμασία για την αποφασιστικότητα των δυτικών δημοκρατιών. Και σε αντίθεση με το παρελθόν (Νυρεμβέργη), δεν μπορούμε να περιμένουμε να χάσει η Ρωσία αυτόν τον πόλεμο (κάτι που θα συμβεί) προτού ξεκινήσει κάποια μορφή δίωξης.

  2. Πολύ περιεκτικό ιστολόγιο. Ήταν εύκολο να το διαβάσει κανείς, να το κατανοήσει και να το κατανοήσει, το μέγεθος της συμπεριφοράς της Ρωσίας! Ευχαριστώ.

Τα σχόλια είναι κλειστά.