Η ιστορική προέλευση της Ουκρανίας εναντίον της βολικής ιστορίας του Πούτιν

Η τρέχουσα σύγκρουση με την Ουκρανία, που επιβλήθηκε από τη ρωσική επιθετικότητα, έχει δημιουργήσει την ανάγκη επανεξέτασης της ιδέας ότι, στην κοσμοθεωρία του Πούτιν, οι δύο λαοί αποτελούν, στην πραγματικότητα, «ένα ενιαίο σύνολο». Αυτό δεν ισχύει. Τον Ιούλιο του 2021, επτά μήνες πριν από την εισβολή του στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, ο Πούτιν παρείχε τη δική του εκδοχή της ιστορίας της Ρωσίας, στην οποία συνδύασε την πρώιμη ιστορία της Ουκρανίας. Είναι πλέον σαφές ότι το δοκίμιό του είχε ως στόχο να παράσχει ιστορική δικαιολόγηση, βασανισμένη όπως ήταν, και να χρησιμεύσει ως προοίμιο για την εισβολή του σε ένα γειτονικό κυρίαρχο έθνος. Σε αυτό, ισχυρίστηκε ότι υπήρχε κοινή καταγωγή από την σκανδιναβική παρέμβαση στην περιοχή κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα. Πρόκειται για μια αμήχανη άποψη του ιστορικού γεγονότος, περιορισμένη από την εξάρτησή της από την κατάκτηση και την ηγεμονική εξουσία, αντί για μια απαραίτητα βαθύτερη κατανόηση των καθιερωμένων εθνογλωσσολογικών και πολιτισμικών τάσεων και παραγόντων που χαρακτηρίζουν αυτές τις διαφορετικές περιοχές. Η αφήγηση του Πούτιν συγχέεται περαιτέρω από τους μεταγενέστερους ισχυρισμούς του ότι προηγούμενες πολιτικά συναλλακτικές συμφωνίες είχαν αντίκτυπο στη βούληση ενός έθνους όπως η Ουκρανία να αυτονομηθεί.

Η ιστορία των δύο εθνών, όπως φαίνεται, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα αφήγησης ιστορίας που ανήκει στον νικητή. Είναι μια ιστορία που έχει ειπωθεί από μια καθαρά ρωσική ιστορική οπτική γωνία, η οποία έλαβε για πρώτη φορά θεμέλια τον 19οαιώνα από ιστορικούς κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Ρομανόφ, όταν ήταν θέμα κοινωνικής θέσης ως ευγενής η διακήρυξη της καταγωγής από μια πρωτότυπη πηγή, που καθιερώθηκε αιώνες πριν. Ρώσοι συγγραφείς από τον Καραμζίν, τον Πογκόντιν, τον Σολοβίεφ έως τον Κλιουσέφσκι ακολούθησαν όλοι την ίδια αφήγηση, ότι η κυρίαρχη πόλη-κράτος, οι Ρως του Κιέβου από τον 9οέως τον 13οαιώνα , με κέντρο τις όχθες του ποταμού Δνείπερου στη σημερινή Ουκρανία, καταλήφθηκε από τους Μογγόλους στα μέσα του 13ουαιώνα και κατέστη ανίσχυρη. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια μετατόπιση του κέντρου της πολιτικής και θρησκευτικής δραστηριότητας, που αποδόθηκε στον σλαβικό λαό της περιοχής, προς τα βόρεια, όπου τελικά είχε αναδυθεί μια άλλη πόλη-κράτος και από την οποία θα εξελισσόταν η Ρωσία ως έθνος.

Ο Πούτιν βασίζει το επιχείρημά του ότι οι Βάραγγοι, ή Βίκινγκς, όπως τους γνωρίζουμε στη Δύση, εγκαταστάθηκαν και ανέλαβαν τον έλεγχο μεταξύ των εδραιωμένων φινλανδικών και σλαβικών φυλών στο βορρά, με κέντρο το Νόβγκοροντ. Αυτό, στην πραγματικότητα, συνέβη κατόπιν πρόσκλησης των ίδιων αυτών φυλών, καθώς επιδίωκαν να αποκτήσουν μεγαλύτερη ασφάλεια μέσω της οργάνωσης και ανάπτυξης μιας κεντρικής τοπικής πόλης-κράτους, με την οποία ήλπιζαν να ξεπεράσουν τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις μεταξύ τους. Με αυτόν τον τρόπο, εγκαθιδρύθηκε η δυναστεία των Ριούρικ, δημιουργώντας μια περιοχή ελεγχόμενη από τους Βίκινγκς στο βορρά. 

Οι Βίκινγκς, επιδιώκοντας πλούτο και εδαφικό πλεονέκτημα, ήταν πρόθυμοι να δημιουργήσουν μια διαδρομή προς τα νότια, προς τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, όπου υπήρχε ένα πολύ μεγαλύτερο έπαθλο. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε μια διαδρομή κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου, όπου υπήρχε μια ήδη εδραιωμένη και οχυρωμένη πόλη στην ανατολική όχθη του. Συνειδητοποιώντας ότι αυτό ήταν ένα βελτιωμένο σημείο θέασης, οι Βίκινγκς εγκαταστάθηκαν εδώ και τελικά ανέλαβαν τον έλεγχο της γειτονικής περιοχής υποτάσσοντας τους γύρω φυλετικούς πληθυσμούς. Με αυτόν τον τρόπο, δημιούργησαν αυτό που θα αναγνωρίζονταν τότε ως Κιέβοι Ρως και μετέφεραν το κέντρο των επιχειρήσεών τους από το Νόβγκοροντ στο Κίεβο.

Μια διαδοχή τοπικών ηγεμόνων επί αρκετές γενιές προσπάθησε τώρα να βελτιώσει τις επιτυχίες της, είτε στρατιωτικά είτε μέσω εμπορικών συμφωνιών, με το Βυζάντιο. Αυτό επιτεύχθηκε τοπικά μέσω εμπορίου με ελληνικούς και αργότερα ρωμαϊκούς οικισμούς που ιδρύθηκαν κατά μήκος της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας και της Κριμαίας ή, πιο άμεσα, με το ίδιο το Βυζάντιο. Ο Πούτιν υποστηρίζει ότι οι Ρως του Κιέβου ήταν απλώς ένα παράγωγο αποτέλεσμα της ίδρυσης του Νόβγκοροντ αρχικά στο βορρά μέσω της παρέμβασης των Βίκινγκ, παραλείποντας να λάβει υπόψη μια εντελώς ξεχωριστή και πιο θεμελιώδη προέλευση και ανάπτυξη ενός άλλου λαού.

Ας κάνουμε λοιπόν ένα βήμα πίσω. Σύμφωνα με αρχαιολογικά αρχεία, τα στοιχεία για την ύπαρξη οικισμών στη σημερινή Ουκρανία χρονολογούνται από την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου. Η ιστορία της χαρακτηρίζεται από διαδοχικές εισβολές ή μεταναστεύσεις νομαδικών φυλών της κεντρικής Ασίας και της Περσίας, γερμανικών λαών, των Οστρογότθων και άλλων από την κεντρική και νοτιοανατολική Ευρώπη. Όσοι επέλεξαν να εγκατασταθούν σε αυτές τις εύφορες εκτάσεις, ίδρυσαν οικισμούς σε όλη την έκταση. Συνεχείς εισβολές από την ανατολή προσφέρθηκαν από τη σχετικά επίπεδη πεδιάδα της Κασπίας Βύθισης, η οποία παρείχε έναν διάδρομο διέλευσης νότια των Ουραλίων Ορέων απευθείας στη σημερινή Ουκρανία. Μέχρι τον 9οαιώνα , οι εμπορικοί δρόμοι που είχαν δημιουργήσει οι Βίκινγκς προς βορρά-νότο και το γειτονικό Χαζαρικό Χαγανάτο προς τα ανατολικά προς την ανατολή-δύση έκαναν το Κίεβο έναν ισχυρό άξονα εμπορίου στην περιοχή.

Από εθνογλωσσολογική άποψη, η προέλευση των σλαβικών λαών της σημερινής ανατολικής Ευρώπης θεωρείται πλέον ότι προέκυψε από μια μεγάλη έκταση γης, νότια της Ρωσίας, που εκτείνεται από τη νοτιοκεντρική Πολωνία μέσω της νοτιοδυτικής Λευκορωσίας στη δυτική και βορειοκεντρική Ουκρανία, με επίκεντρο κυρίως τη σημερινή Ουκρανία. Μέχρι το 500 π.Χ., οι Σλάβοι άρχισαν να μεταναστεύουν από αυτόν τον πυρήνα προς τα νότια, πλησιάζοντας τις στέπες και τις παράκτιες περιοχές της Μαύρης Θάλασσας στη σημερινή Ουκρανία. Εδώ, το εμπόριο διεξαγόταν με ελληνικούς και μεταγενέστερους ρωμαϊκούς οικισμούς. Στις στέπες ακριβώς βόρεια των παράκτιων εδαφών, αφομοιώθηκαν μεταξύ των Σκυθών, ενός κεντροασιατικού λαού πολεμιστών που είχε εγκατασταθεί στην περιοχή (750 - 250 π.Χ.) και, αργότερα, των αλανικών φυλών (250 π.Χ. - 250 μ.Χ.), ιδιαίτερα των Άντων, που ήταν περσικής καταγωγής. Το Κίεβο έγινε ένα από τα πιο σημαντικά ορεινά φρούρια από τα οποία είχε ήδη εδραιωθεί το εμπόριο με το Βυζάντιο. Μεγάλο μέρος αυτής της δραστηριότητας έλαβε χώρα σταδιακά μεταξύ του 3ουκαι του 7ουαιώνα , πολύ πριν από την άφιξη των Βίκινγκ. 

Η επέκταση προς τα βόρεια από τον ίδιο σλαβικό πυρήνα στη σημερινή Ρωσία οδήγησε σε μια συνάντηση με κυρίως φινλανδικές φυλές, όπου η φυλετική σύγκρουση οδήγησε τελικά στην προαναφερθείσα πρόσκληση προς τους Βίκινγκς, οι οποίοι θα παρείχαν οργάνωση και σταθερότητα στη βόρεια περιοχή. Η ίδια η Ουκρανία έγινε ένα μείγμα διαφορετικών λαών που αποτελούσαν μια ξεχωριστή ταυτότητα πολυεθνικής προέλευσης. Αυτό ήταν άμεσο αποτέλεσμα της τοπικής γεωγραφίας που διευκόλυνε τη μετανάστευση ανατολικών νομαδικών ομάδων από την κεντρική Ασία, τον αποικισμό από Έλληνες και Ρωμαίους κατά μήκος της βόρειας ακτής της Μαύρης Θάλασσας και της Αζοφικής Θάλασσας, και την άφιξη από τη δύση εποίκων και εμπόρων γερμανικής και νοτιοανατολικής ευρωπαϊκής καταγωγής. Οι Βίκινγκς που εγκαταστάθηκαν στη νέα τους πρωτεύουσά, το Κίεβο, βρέθηκαν τώρα να αφομοιώνονται με τους κυρίαρχους Σλάβους συγκατοίκους τους για να δημιουργήσουν μια νέα κοινωνία που τελικά ανέλαβε την ηγεμονία σε ολόκληρη την περιοχή οικισμού που εκτεινόταν από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα.

Η νομαδική διείσδυση από την ανατολή συνεχίστηκε στην περιοχή, ως επί το πλείστον, της σημερινής Ουκρανίας, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η οποία εκτείνεται από τα τέλη του 9ουέως τον 13οαιώνα . Οι εσωτερικοί πόλεμοι αποδυνάμωσαν περαιτέρω το κράτος και, μέχρι την εποχή της μογγολικής εισβολής υπό τον Μπατού Χαν το 1237 και της τελικής επίθεσης στο Κίεβο το 1240, οδήγησαν στην κατάληψή του. Ωστόσο, αυτό δεν οδήγησε στην εξάλειψή του ως κεντρικής αρχής, αλλά έγινε μια αρχή που έπρεπε να υποταχθεί στην μογγολική κυριαρχία. Η περιοχή στα βόρεια, με κέντρο το Νόβγκοροντ, μετέφερε τις εμπορικές της σχέσεις στην περιοχή της Βαλτικής και αποσχίστηκε από τον έλεγχο των Ρως του Κιέβου για να γίνει ξεχωριστή οντότητα, όπου θα άκμαζε από τον 14οαιώνα και μετά, δημιουργώντας τη Ρωσική Αυτοκρατορία, η οποία τελικά θα είχε κέντρο τη Μόσχα. 

Οι Ρως του Κιέβου είχαν πλέον περιοριστεί σε τοπικό πριγκιπάτο, αλλά εξακολουθούσαν να κυβερνώνται από αυτόχθονες ηγέτες που είχαν γίνει υποτελείς υπό την μογγολική κυριαρχία. Άλλες γειτονικές πριγκιπάτες των παλαιών Ρως του Κιέβου στα βόρεια και δυτικά ιδρύθηκαν υπό τη νέα τάξη. Μια μετατόπιση της τοπικής βάσης εξουσίας προς τα δυτικά συνέβη φυσικά, μακριά από την πιο επικρατούσα μογγολική επιρροή, και επικεντρώθηκε στις πριγκιπάτες της Γαλικίας και της Βολυνίας στη σημερινή δυτική Ουκρανία. Και οι δύο ενώθηκαν σε ένα ενιαίο κράτος στις αρχές του 13ουαιώνα , μόνο για να διασπαστούν στα μέσα του 14ουαιώνα και να ενταχθούν στα αναπτυσσόμενα βασίλεια της Πολωνίας και της Λιθουανίας, καθώς η ίδια η Μογγολική Αυτοκρατορία είχε αρχίσει να υποχωρεί.

Ο14ος αιώνας είδε τη δημιουργία μιας ισχυρής ένωσης Πολωνίας και Λιθουανίας, της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας, η οποία επρόκειτο να καταλάβει σχεδόν ολόκληρη την επικράτεια της σημερινής Ουκρανίας μέχρι τα τέλη του 16ουαιώνα . Ήταν γνωστό εδώ και καιρό ότι η γη εδώ ήταν γεωργικά εύπορη και περιείχε πολλούς άλλους πόρους που θα ήταν εξαιρετικά κερδοφόροι για την άρχουσα τάξη. Γεγονότα συνέβαιναν τώρα και στην ίδια την Ουκρανία που θα άλλαζαν την αυτοαντίληψή της και, μάλιστα, τον τρόπο με τον οποίο το εθνικό της ήθος θα μεταφερόταν μέχρι σήμερα. 

Τα απομεινάρια της Μογγολικής «Χρυσής Ορδής», οι Τάταροι, παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό εγκατεστημένα στην Κριμαία και στις παράκτιες περιοχές της Μαύρης Θάλασσας και της Αζοφικής Θάλασσας. Κατά τη διάρκεια του 15ουαιώνα , δημιούργησαν σχέσεις με τους συγχρόνους τους Ισλαμιστές στα νότια, τους Οθωμανούς Τούρκους. Οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη το 1453 και τώρα επιδίωκαν να εισβάλουν στο έδαφος της Ουκρανίας και της υπόλοιπης ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης. Οι Τάταροι παρείχαν στρατιωτική βοήθεια και λειτουργούσαν επίσης ως εμπορικοί μεσάζοντες για γεωργικά προϊόντα και την προμήθεια σκλάβων που αιχμαλωτίζονταν στις στέπες. Σε απάντηση σε τέτοιες απειλές, οι ντόπιοι στις πόλεις και την γύρω ύπαιθρο στην Ουκρανία άρχισαν να οργανώνονται αρχικά σε μικρές ομάδες για αμυντικούς και αργότερα για επιθετικούς σκοπούς, για να αντιμετωπίσουν τις ταταρικές εισβολές. 

Αυτοί οι Κοζάκοι, όπως ονομάζονταν, οργανώθηκαν σταδιακά στα τέλη του 15ουκαι του 16ουαιώνα , σε πολύ μεγαλύτερες και τρομερές μονάδες ιππικού σε όλες τις στέπες και, ιδιαίτερα, κατά μήκος του κάτω ποταμού Δνείπερου. Κατά καιρούς έμπαιναν στην υπηρεσία Λιθουανών και Πολωνών συνοριακών αξιωματούχων για να προστατεύουν πόλεις και γαιοκτημονίες και διεξήγαγαν στρατιωτικές επιχειρήσεις και με δική τους πρωτοβουλία. Εκτός από τους ντόπιους και πιο απομακρυσμένους Ουκρανούς αγρότες και κατοίκους της πόλης που ήρθαν να ενταχθούν στους Κοζάκους, αρκετοί άλλοι από την ανατολική Ευρώπη, καθώς και Τούρκοι, Τάταροι και Εβραίοι, εντάχθηκαν στις τάξεις τους, προσελκύοντας την ελεύθερη ύπαρξη αυτής της τάξης πολεμιστών. Η οργάνωσή τους μιμούνταν τις δημοκρατικές αρχές της ελευθερίας του λόγου, μιας αιρετής ηγεσίας και ενός ισχυρού αισθήματος αυτοδιάθεσης.

Ένας ανώτατος ηγέτης, ο ετμάνος, ανακηρύχθηκε και οι αποφάσεις σχετικά με τη στρατιωτική πολιτική και τις συμμαχίες λήφθηκαν μέσω συζήτησης τόσο από αξιωματικούς όσο και από κατώτερους βαθμούς. Συμμετείχαν σε στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον των Τατάρων και των Τούρκων στο νότο, των Πολωνών στη δύση και των Ρώσων στο βορρά και ήταν γνωστοί για την ιππική τους δεινότητα και το θάρρος τους στη μάχη. Τα ιδανικά τους ως φιλελεύθεροι, ισότιμοι πολεμιστές των στεπών έγιναν θρύλος που θα απεικονιζόταν στα γραπτά ποιητών και θεατρικών συγγραφέων του 19ουαιώνα . Αυτό το συναίσθημα έχει συνεχιστεί μέχρι σήμερα στον αγώνα κατά της ξένης επιρροής για τις ίδιες αυτές ελευθερίες.

Ένας ιδιαίτερα ισχυρός ετμάνος, ο Μπόγκνταν Χμελνίτσκι, εξελέγη στο αξίωμα το 1648 και, στην αρχή, παρείχε στρατιωτική βοήθεια στην Πολωνία εναντίον των Οθωμανών. Σε αντάλλαγμα, επιδίωξε να βελτιώσει το καθεστώς των Κοζάκων στην Ουκρανία εντός της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας, να εξασφαλίσει αμνηστία για προηγούμενες συγκρούσεις με την Πολωνία και να επιτρέψει την επαναφορά της χριστιανικής ορθόδοξης πίστης τους στην επικράτειά τους. Η συμφωνία, ωστόσο, αποδείχθηκε δύσκολη και παρατεταμένη, προκαλώντας περαιτέρω συγκρούσεις και τελικά μια διακήρυξη από τον Χμελνίτσκι για την απελευθέρωση της Ουκρανίας από την κυριαρχία της Κοινοπολιτείας, ιδίως της Πολωνίας, η οποία είχε διευκολύνει όλο και περισσότερο τη συσσώρευση ουκρανικού γαιακού πλούτου από την άρχουσα ελίτ της. Το συνεχιζόμενο αδιέξοδο ανάγκασε τον Χμελνίτσκι να εξετάσει το ενδεχόμενο συμμαχίας με τους Οθωμανούς, αλλά, όταν αυτό απέτυχε, στράφηκε στο πριγκιπάτο της Μοσχοβίας, το οποίο είχε καθιερωθεί ως το ισχυρότερο από τα βόρεια πριγκιπάτα. 

Μέχρι τα μέσα του 15ουαιώνα , οι εκκλησιαστικοί γραμματείς στη Μοσχοβία είχαν ήδη αρχίσει να συνθέτουν νέα κείμενα που προωθούσαν τους ισχυρισμούς των Μοσχοβιτών πριγκίπων ότι ήταν πλέον νόμιμοι απόγονοι της παλιάς δυναστείας των Ριούρικ και κληρονόμοι της Κιεβικής κυριαρχίας με ηγεμονία σε ολόκληρη την προηγούμενη επικράτεια των Ρως του Κιέβου. Η κυριαρχία υπό τον Τσάρο Ιβάν Δ΄ («τον Τρομερό», 1547-84), ωστόσο, οδήγησε σε συνεχιζόμενες συγκρούσεις με τη Λιθουανία και την Πολωνία στα δυτικά, σε εσωτερικές αναταραχές και σε έλλειψη διαδοχής μετά τη δολοφονία του μεγαλύτερου γιου του από τον Τσάρο. Αυτό οδήγησε τη Μοσχοβία στην «Εποχή των Ταραχών» (1584 - 1613) μετά τον θάνατό του. Ο πόλεμος με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, με τη σειρά του, οδήγησε σε ξένη κατοχή και εσωτερικές συγκρούσεις που διήρκεσαν για τρεις δεκαετίες, καταλήγοντας τελικά το 1613 με την εκλογή του Μιχαήλ Ρομανόφ ως Τσάρου και την εγκαθίδρυση της Δυναστείας των Ρομανόφ. 

Η δυναστεία θα διαρκέσει 300 χρόνια, τερματιζόμενη με τη δολοφονία του Τσάρου Νικολάου Β΄ και της οικογένειάς του από τους Μπολσεβίκους το 1917. Ο Τσάρος Αλεξέι (1645-76), διάδοχος του Τσάρου Μιχαήλ Ρομανόφ, συνέχισε την αποκατάσταση της τάξης και ξεκίνησε τη διαδικασία συγκέντρωσης της εξουσίας, ενώ παράλληλα επιδίωκε εδαφικά κέρδη εντός των πρώην Ρως του Κιέβου. Για τον σκοπό αυτό, οι διαπραγματεύσεις με τον Χμελνίτσκι οδήγησαν στη Συμφωνία του Περεγιάσλαβ του 1654, στην οποία οι Κοζάκοι δόθηκε υποταγή στον Τσάρο με αντάλλαγμα την παροχή αυτοδιοίκησης, ταξικών και ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων και μια συμφωνία ότι οι Κοζάκοι θα συνέχιζαν να ασχολούνται με διπλωματικές δραστηριότητες με ξένες χώρες.

Η μακροχρόνια επιθυμία των Κοζάκων για αυτονομία ως κράτος τελικά θα ερχόταν σε σύγκρουση με την επιθυμία των Μοσχοβιτών να εδραιώσουν τον έλεγχο μέσω μιας κεντρικής εξουσίας. Στις προσπάθειές του να εγκαθιδρύσει μια αυτόνομη Κοζακική επικράτεια στην Ουκρανία και να εξαλείψει την πολωνική επιρροή, ο Χμελνίτσκι αναζήτησε συμμαχίες με προτεσταντικές χώρες, εμπλέκοντας τη Σουηδία, το Βρανδεμβούργο και την Τρανσυλβανία. Η προσέγγιση αυτή διατάραξε τους Μοσχοβίτες, οι οποίοι άρχισαν τώρα να υπονομεύουν την εξουσία του Χμελνίτσκι. Εδώ, το 1657, πέθανε ο Χμελνίτσκι. Ο διάδοχός του επανέφερε την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία με ένα σχέδιο να εισαγάγει την Ουκρανία σε μια Πολωνο-Λιθουανο-Ρωσική Κοινοπολιτεία στην Ένωση του Χάντιαχ. Η προσπάθεια απέτυχε, αλλά αποτελεί απόδειξη της αβεβαιότητας των συμμαχιών σε μια εποχή όπου κράτη όπως η Πολωνία και η Μοσχοβία παρέμεναν ανήσυχα για τη διακυβέρνηση εδαφών εκτός της πιο κεντρικής τους εξουσίας.

Ένα προτελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία των σχέσεων μεταξύ των Κοζάκων της Ουκρανίας και της Μοσχοβίας αφορούσε τη σύγκρουση της τελευταίας με τη Σουηδία και τον έλεγχο της Βαλτικής Θάλασσας, ενώ εξακολουθούσε να αγωνίζεται με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα νότια. Ο Κοζάκος ετμάνος εκείνη την εποχή ήταν ο Ιβάν Μαζέπα, ο οποίος κατείχε τη θέση από το 1687 έως το 1709. Ο Τσάρος Πέτρος Α΄ (1682 - 1725) της Ρωσίας είχε σχηματίσει συμμαχία με τη Μαζέπα για να βοηθήσει στην υποταγή των Τατάρων και των Τούρκων κατά μήκος της Μαύρης και της Αζοφικής Θάλασσας. Αυτό τελικά του εξασφάλισε πρόσβαση για τη Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα. Τα προβλήματά του, ωστόσο, κλιμακώθηκαν στα βόρεια όταν ο Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας νίκησε τους στρατούς της Μοσχοβίας και της Δανίας το 1700 και βάδισε νότια για να υποτάξει την Πολωνία. Ο Τσάρος στη συνέχεια κάλεσε τον Μαζέπα να εξαπολύσει τους Κοζάκους του σε πολωνικά ελεγχόμενα εδάφη στην Ουκρανία για να απειλήσει τη σουηδική κυριαρχία σε αυτό το έδαφος. 

Μετά την ανάκτηση της γης, ο Μαζέπα αναμενόταν να την παραδώσει στον σύμμαχο του Τσάρου, τον βασιλιά Αύγουστο της Σαξονίας. Μέχρι τότε, ωστόσο, οι κακοποιήσεις του ουκρανικού πληθυσμού από τους Μοσχοβίτες είχαν οδηγήσει σε σημαντική δυσαρέσκεια μεταξύ του πληθυσμού. Οι απώλειες Κοζάκων είχαν αυξηθεί αισθητά κατά τη διάρκεια στρατιωτικών μαχών για τον Τσάρο και περαιτέρω δυσαρέσκεια είχε αυξηθεί για την πρόσληψή τους σε εργατικό δυναμικό που έχτιζε τη νέα πόλη της Αγίας Πετρούπολης, όπου εκατοντάδες υπέκυψαν σε ασθένειες στο βαλτώδες έδαφος. Αυτοί οι παράγοντες, μαζί με την άρνηση του Τσάρου να βοηθήσει τον Μαζέπα όταν οι ίδιοι οι Κοζάκοι απειλούνταν από μια πολωνική αναγέννηση, οδήγησαν στην απόφαση να υποστηριχθεί το μέρος των Σουηδών με την υπόσχεση της εξασφάλισης μιας ανεξάρτητης κοζακικής Ουκρανίας. 

Η ήττα τους στη Μάχη της Πολτάβα το 1709, ωστόσο, θα σημάνει τελικά το τέλος οποιασδήποτε περαιτέρω προσπάθειας για την επίτευξη μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας μέχρι τις αρχές του 20ούαιώνα . Οι επόμενοι δύο αιώνες εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας θα γίνουν μάρτυρες της σκόπιμης εξάλειψης της ουκρανικής γλώσσας και της αναγκαστικής μετατροπής στη χρήση της ρωσικής γλώσσας σε όλους τους διοικητικούς, πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς τομείς. Οι ίδιοι οι Ρώσοι μετακινήθηκαν στα αστικά κέντρα της Ουκρανίας όπου θα γίνονταν το κυρίαρχο εθνοτικό στοιχείο, επιβάλλοντας αλλαγές που θα προωθούσαν την ίδια ρωσική ατζέντα.

Βεβαίως, η ιστορία της Ουκρανίας, που χρονολογείται από την πρώτη χιλιετία π.Χ., ήταν μια ταραγμένη ιστορία, που σημαδεύτηκε από επανειλημμένες εισβολές και παρατεταμένη κυριαρχία από γειτονικά κράτη. Μέσα σε όλα αυτά, η χώρα κατάφερε να ανακάμψει μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και να ξεκινήσει τον αγώνα για δημοκρατική διακυβέρνηση. Η ιστορία της είναι διαφορετική από αυτήν της Ρωσίας, παρά τους πρόσφατους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου. Τελικά, η απόκτηση εδαφών μέσω κατάκτησης ή διατάγματος δεν δικαιολογεί την αφομοίωση της ιστορίας της αποκτηθείσας περιοχής στην εθνική αφήγηση κάποιου.

Πνευματικά δικαιώματα @Kost Elisevich, MD, PhD 2022. Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Οποιαδήποτε παράνομη αναπαραγωγή αυτού του περιεχομένου θα οδηγήσει σε άμεση νομική δράση.


Μία σκέψη για το «Ιστορική Καταγωγή της Ουκρανίας εναντίον της Βολικής Παραμυθένιας Ιστορίας του Πούτιν»

Τα σχόλια είναι κλειστά.