Ανησυχία για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

Τόσο οι ΗΠΑ όσο και το ΝΑΤΟ έχουν επιδείξει σημαντική αυτοσυγκράτηση στην υποστήριξη της Ουκρανίας έναντι της ρωσικής εισβολής μέσω της πολύ μετρημένης και σταδιακής παροχής οπλισμού, επιτυγχάνοντας μόνο την παράταση της σύγκρουσης και τη συνέχιση των δεινών του άμαχου πληθυσμού της Ουκρανίας. Οι λόγοι για αυτό επικεντρώνονται στον φόβο της κλιμάκωσης και στην αντίληψη ότι θα εμπλακούν σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή εναντίον της Ρωσίας σε αυτό που θα εξελιχθεί σε παγκόσμιο πόλεμο. Αυτός ο συνεχιζόμενος φόβος αντιπαράθεσης με τη Ρωσία μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών του ΝΑΤΟ όχι μόνο εμπόδισε τη συναίνεση σχετικά με την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά επέτρεψε στη Ρωσία να συμπεριφερθεί ως μια αδίστακτη οντότητα, διαπράττοντας πολυάριθμες φρικαλεότητες σε άμεση παραβίαση των διεθνών κανόνων και εκθέτοντας την αδυναμία των Ηνωμένων Εθνών. ... Περισσότερα Η αγωνία για την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

Μια ιστορία του ουκρανικού εθνικισμού και του κομματικού κινήματός του

Οι παγκόσμιες αντιδράσεις στις προσπάθειες της Ρωσίας να χαρακτηρίσει τους Ουκρανούς ως Ναζί κυμαίνονταν από ευγενική δυσπιστία έως κυνικά γέλια για μια ακόμη αδέξια προπαγανδιστική προσπάθεια να δικαιολογήσει την ανάγκη της να εισβάλει στην Ουκρανία. Η ετικέτα έχει χρησιμεύσει ως τρόπος απανθρωποποίησης ενός λαού επειδή τόλμησε να αντιταχθεί σε αυτό που ο Πούτιν πιστεύει ότι είναι το πεπρωμένο της Ρωσίας. Αυτή η αντίθεση είναι, στην πραγματικότητα, μια έκφραση εθνικισμού, μιας ιδεολογίας που δίνει έμφαση στην πίστη, την αφοσίωση ή την υποταγή σε ένα έθνος σύμφωνα με την Britannica. Η ουκρανική αντίσταση στη ρωσική καταπίεση υπάρχει από την εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας που χρονολογείται από τον 18ο και 19ο αιώνα, αλλά, σήμερα, είναι βολικό για το καθεστώς του Πούτιν να συγχέει την αίσθηση εθνικής υπόστασης της Ουκρανίας με τη φασιστική ιδεολογία. ... Περισσότερα Μια ιστορία του Ουκρανικού Εθνικισμού και του Παρτιζάνικού του Κινήματος

Η Ρωσική Γλώσσα της Θυματοποίησης και η Προώθηση της Εκδίκησης

Υπάρχει ένα πολύ σταθερό μοτίβο ρητορικής ατμόσφαιρας μεταξύ εξέχοντων Ρώσων αξιωματούχων που προωθούν την ιδέα ότι έχουν απειληθεί από την καταπάτηση των συνόρων τους από την αμαρτωλή Δύση με τα δημοκρατικά της ιδανικά. Η ρητορική δεν θα ήταν ξένη στον Ότο φον Μπίσμαρκ πριν από 150 χρόνια, όταν θρήνησε που έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Ρώσους με την «απρόβλεπτη βλακεία» τους. Ωστόσο, τα μηνύματα προορίζονταν σε μεγάλο βαθμό, αν όχι εξ ολοκλήρου, για κατανάλωση από τον ρωσικό πληθυσμό, ο οποίος, δυστυχώς, είτε πιστεύει τις ανοησίες που αναμασούν τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, είτε είναι υποχρεωμένος απλώς να ακολουθεί τα όρια, όπως έχουν την τάση να κάνουν εδώ και αιώνες. Ο Πούτιν έχει χρησιμοποιήσει ένα υποκείμενο ρεύμα ρωσικού εθνικισμού συγχέοντάς τον με την πνευματική πίστη του έθνους, για να θυμηθεί τον ιστορικό αγώνα του πιο πρόσφατα εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας. Ο αγώνας τώρα, όπως επιθυμεί ο Πούτιν να τον δει η Ρωσία, είναι να σωθεί από την Ουκρανία, ένα μέχρι τώρα άγνωστο προπύργιο του νεοναζισμού που προφανώς μόνο ο ίδιος γνώριζε, ο οποίος έχει επίσης επιλέξει να ευθυγραμμιστεί με τη Δύση και την υποτιθέμενη διάχυτη παρακμή της. Η διαπεραστική και οργισμένη παράδοση έχει ως στόχο να συγκαλύψει τον παραλογισμό του μηνύματος, αλλά δεν ανταποκρίνεται σε όσους κατανοούν την πρόθεσή του. ... Περισσότερα Η ρωσική γλώσσα της θυματοποίησης και η προώθηση της εκδίκησης