Όταν η ρητορική σκιάζει τις πραγματικότητες του πολέμου της Ρωσίας 
Μέρος Ι: Υποτίμηση

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πώς η τρέχουσα αμερικανική ανοησία, που εκδηλώνεται ξεκάθαρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, μπορεί να κάνει κάποιον βαθιά κυνικό απέναντι στη διπλωματία όταν αυτή θεωρείται ότι προσανατολίζεται προς όφελος του επιτιθέμενου και ενός εξωτερικού διαπραγματευτή και όχι του θύματος της επιθετικότητας και του υποστηρικτικού γείτονά του, της Ευρώπης. Η φύση της προτεινόμενης διευθέτησης για τον τερματισμό του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία φαίνεται μόνο να αποτρέπει μια αναπόφευκτη επανάληψη της εχθρότητας, δεδομένης της ιστορικής αναξιοπιστίας των εγγυήσεων ασφαλείας, ιδίως όσον αφορά τη Ρωσία. Παρατηρούνται παραλληλισμοί με την πρόσφατη ασυνέπεια της κυβέρνησης Τραμπ στις εμπορικές συμφωνίες με την Κίνα, σε μια άγρια ​​επιδίωξη συμφωνιών ελλείψει πιο στοχαστικών μακροπρόθεσμων οφελών. ... Περισσότερα Όταν η ρητορική σκιάζει τις πραγματικότητες του πολέμου της Ρωσίας Μέρος Ι: Υποτίμηση

Ο χειμώνας έρχεται στη Μόσχα

Ένας τέταρτος χρόνος πολέμου πλησιάζει στο τέλος του και ενώ το έθνος-επιτιθέμενος έχει βιώσει σχετικά λίγο από το σωματικό τραύμα που σχετίζεται με αυτή τη σύγκρουση, οι συνθήκες έχουν αλλάξει φέτος αρκετά ώστε να απειλήσουν την ίδια την επιβίωση της Ρωσικής Ομοσπονδίας (RF). Για τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ωστόσο, δεν είναι το συναίσθημα των κατοίκων εντός του ευρύτερου πεδίου εφαρμογής της RF που έχει τόσο μεγάλη σημασία όσο εκείνων που κατοικούν στη Μόσχα. Η ρωσική πρωτεύουσα απειλείται, όχι μόνο από τις επιβληθείσες διεθνείς οικονομικές κυρώσεις, την αυξανόμενη οικονομική πίεση και την κόπωση από τον πόλεμο, αλλά και από πιο άμεσα στοιχεία που θα υπονομεύσουν τόσο την πολιτική ζωή όσο και την εξουσία του Κρεμλίνου. Και ίσως είναι καιρός τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στις πολλές ευπάθειες της Ρωσίας καθώς σκέφτεται να τερματίσει τον πόλεμο. ... Περισσότερος χειμώνας έρχεται στη Μόσχα

Η Ουκρανία είναι το σφυρί της Ευρώπης

Είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να αποσπάσει την προσοχή του Βλαντιμίρ Πούτιν από το πολύπλευρο σχέδιο υβριδικού πολέμου που έχει σχεδιαστεί για να εκφοβίσει τα ευρωπαϊκά έθνη για την υποστήριξή τους στην Ουκρανία. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί απειλώντας εμφανώς την κυριαρχία της Ρωσίας στα ουκρανικά εδάφη που έχει καταλάβει, και συγκεκριμένα στην Κριμαία. Η Ουκρανία βρίσκεται σε ανοιχτή σύγκρουση με τη Ρωσία εδώ και περισσότερα από 3,5 χρόνια και έχει αποδείξει τη στρατιωτική της ικανότητα να προκαλέσει μαζική βλάβη στον Ρώσο εισβολέα. Επομένως, η Ευρώπη έχει το σφυρί της για να αντιδράσει σε περίπτωση που επιλέξει να το χρησιμοποιήσει με καλό αποτέλεσμα. Τα μέσα για τον σκοπό αυτό έγκεινται στην παροχή στην Ουκρανία των απαραίτητων πυρομαχικών, επαρκών για την απομόνωση της χερσονήσου της Κριμαίας και την εξαναγκασμό στην παράδοση τυχόν εναπομεινάντων ρωσικών δυνάμεων που δεν είναι πλέον σε θέση να εκκενώσουν την περιοχή. Η απώλεια της Κριμαίας από τη Ρωσία θα ήταν το πρώτο βήμα για την ανακατάληψη των υπόλοιπων εδαφών και την κατάρρευση του καθεστώτος του Πούτιν για την αποτυχία του να επιτύχει τον στόχο του να υποτάξει την Ουκρανία, παραμελώντας παράλληλα την ευημερία του ίδιου του λαού του. ... Περισσότερα Η Ουκρανία είναι το σφυρί της Ευρώπης

Το «τέλος των ημερών» του Πούτιν

Όλα τα προβλέψιμα πλεονεκτήματα που προσέφερε η Ρωσία από την άτυχη εισβολή της στην Ουκρανία το 2022 εξαφανίζονται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Η ψευδαίσθηση της στρατιωτικής της δύναμης με το απεριόριστο ανθρώπινο δυναμικό και τις τεχνολογικές της δυνατότητες θα έπρεπε να είχε αρχίσει να εγείρει αμφιβολίες αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου, όταν συνάντησε την πραγματικότητα των δύο αντεπιθέσεων της Ουκρανίας στο δεύτερο μισό του 2022. Περισσότερα να πούμε για τον συνεχιζόμενο πόλεμο αμέσως μετά, εκτός από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, η στρατιωτική αποτυχία δεν είναι το χειρότερο πρόβλημά του. Είναι αυτό που τον περιμένει στο τελευταίο τρίμηνο του 2025. Μια μοίρα που θυμίζει την πτώση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1917 και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 κρέμεται σε μια κλωστή μπροστά του τώρα και μπορεί τελικά να οδηγήσει τον τύραννο και όλη την ασχήμια του σε ένα άδοξο τέλος. ... Περισσότερα για το «Τέλος των Ημερών» του Πούτιν

Ανησυχία για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

Τόσο οι ΗΠΑ όσο και το ΝΑΤΟ έχουν επιδείξει σημαντική αυτοσυγκράτηση στην υποστήριξη της Ουκρανίας έναντι της ρωσικής εισβολής μέσω της πολύ μετρημένης και σταδιακής παροχής οπλισμού, επιτυγχάνοντας μόνο την παράταση της σύγκρουσης και τη συνέχιση των δεινών του άμαχου πληθυσμού της Ουκρανίας. Οι λόγοι για αυτό επικεντρώνονται στον φόβο της κλιμάκωσης και στην αντίληψη ότι θα εμπλακούν σε άμεση στρατιωτική εμπλοκή εναντίον της Ρωσίας σε αυτό που θα εξελιχθεί σε παγκόσμιο πόλεμο. Αυτός ο συνεχιζόμενος φόβος αντιπαράθεσης με τη Ρωσία μεταξύ των διαφόρων κρατών μελών του ΝΑΤΟ όχι μόνο εμπόδισε τη συναίνεση σχετικά με την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, αλλά επέτρεψε στη Ρωσία να συμπεριφερθεί ως μια αδίστακτη οντότητα, διαπράττοντας πολυάριθμες φρικαλεότητες σε άμεση παραβίαση των διεθνών κανόνων και εκθέτοντας την αδυναμία των Ηνωμένων Εθνών. ... Περισσότερα Η αγωνία για την είσοδο της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

Η Ρωσία του Πούτιν – Καταστολή, Βαρβαρότητα, Τρομοκρατία και όλα αυτά

Μια παλιά Ρωσία ευδοκιμεί εδώ και τώρα. Αρκετά ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά περασμένων αιώνων αυταρχικής διακυβέρνησης επικρατούν ως συνήθης πρακτική στη σημερινή Ρωσία. Η καταστολή της τσαρικής απολυταρχίας με την πρώιμη θεσμοθετημένη μυστική αστυνομία έγινε πιο διαδεδομένη στη σοβιετική κοινωνία του 20ού αιώνα. Η τελευταία έδωσε τη θέση της στον σταλινικό τρόμο, του οποίου μερικά από τα χειρότερα στοιχεία αντικατοπτρίζονται στη Ρωσία του 21ου αιώνα του Βλαντιμίρ Πούτιν. Και τώρα, ο ρωσικός σοβινισμός έχει βρει νέα έκφραση σε ένα καθεστώς που αποτελείται από εγωκεντρικούς, δουλοπρεπείς λειτουργούς των οποίων η αφοσίωση στον μόνιμο δεσπότη τους παραμένει ύψιστη προτεραιότητα. ... Περισσότερη Ρωσία του Πούτιν - Καταστολή, Βαρβαρότητα, Τρομοκρατία και όλα αυτά

Η άμυνα του Καναδά και της Ουκρανίας ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα – Ένα κοινό μίσος για τον αυταρχισμό

Οι Καναδοί απεχθάνονται να τους λένε ότι δεν θα έπρεπε να είναι χώρα, ειδικά από ένα ολοένα και πιο αυταρχικό αμερικανικό καθεστώς, όπως ακριβώς οι Ουκρανοί απεχθάνονται την ιδέα να τους λέει το ίδιο ένας Ρώσος δικτάτορας που στην πραγματικότητα εισέβαλε στη χώρα τους. Τόσο οι ΗΠΑ όσο και ο Καναδάς αφυπνίζονται στην τραγελαφική πολιτική πραγματικότητα ότι μια ανελεύθερη κυβέρνηση έχει έρθει στην εξουσία στη «λαμπερή πόλη πάνω σε έναν λόφο», όπως ο Ρόναλντ Ρίγκαν φανταζόταν κάποτε την Ουάσινγκτον. ... Περισσότερα Η άμυνα του Καναδά και της Ουκρανίας ενάντια στη ρωσική επιθετικότητα - Ένα κοινό μίσος για τον αυταρχισμό

Το επιχείρημα για μια ανασυγκροτημένη Ουκρανία όπως ήταν πριν από τον Πούτιν

Η βιωσιμότητα ενός έθνους ως αυτόνομης, αυτοσυντηρούμενης και ευημερούσας οντότητας εξαρτάται από τη συνεχή ευημερία του λαού του, τους φυσικούς του πόρους, μια ισορροπημένη διακυβέρνηση, την ικανότητα να υπερασπίζεται τον εαυτό του και τους γείτονές του από ξένες απειλές, μια κοινή υπηρεσία πληροφοριών με τους συμμάχους της και δίκαιες αμοιβαίες εμπορικές σχέσεις. Για την Ουκρανία, ο δρόμος δεν ήταν απλώς δύσκολος αλλά και ύπουλος, με τον τελευταίο να έχει να κάνει με τη Ρωσία και, συγκεκριμένα, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Από όλες τις δικαιολογίες που δόθηκαν για την εισβολή της Ρωσίας, καμία δεν είναι κατάλληλη για κανέναν εκτός από εκείνους που είτε διαδίδουν διεστραμμένα την προπαγάνδα του Κρεμλίνου είτε που δεν κατανοούν το ιστορικό υπόβαθρο της περιοχής και τις λεπτομέρειες των γεγονότων που πραγματικά έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια των αρκετών ετών πριν από τη σύγκρουση. Θα άφηνα όλα αυτά τα τελευταία επιχειρήματα που απαριθμούν τα σχετικά ζητήματα σε προηγουμένως δημοσιευμένο υλικό, προκειμένου να επικεντρωθώ στο γιατί η Ουκρανία πρέπει να παραμείνει ενιαία αντί να διαλυθεί από μια άστοχη ειρηνευτική συνθήκη. ... Περισσότερα Το Επιχείρημα για μια Ανασυσταμένη Ουκρανία όπως ήταν πριν από τον Πούτιν

Η απάτη του Πούτιν: Ουκρανία, Λευκορωσία και ο δρόμος προς την Ανατολική Ευρώπη

Η ώρα της Ευρώπης έχει φτάσει και απαιτείται δράση απέναντι στη συνεχιζόμενη επιθετικότητα της Ρωσίας στην Ουκρανία, καθώς η δέσμευση των ΗΠΑ, όπως ήταν αναμενόμενο, δίνει έδαφος στον μακροχρόνιο αντίπαλό της. Τα ιμπεριαλιστικά σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν έχουν ως στόχο πρώτα να φέρουν τόσο την Ουκρανία όσο και τη Λευκορωσία πίσω στην αγκαλιά της Ρωσίας, προτού εξετάσουν τις επιλογές επιστροφής των εθνών της περιοχής της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης υπό ρωσική ηγεμονία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Πούτιν δεν παρεμβαίνει αλλού για να προκαλέσει αστάθεια εντός της Ευρώπης, όπως στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, τη Γερμανία, τη Ρουμανία, την Πολωνία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και άλλα έθνη. ... Περισσότερη απάτη του Πούτιν: Ουκρανία, Λευκορωσία και ο δρόμος προς την Ανατολική Ευρώπη

Λοιπόν, ποιος θέλει να γίνει μέρος της Ρωσίας;

Πριν από τρία χρόνια, όταν η Ρωσία έκανε σαφείς τις ιμπεριαλιστικές της προθέσεις με την εισβολή στην Ουκρανία, το έκανε με την πεποίθηση ότι ο ουκρανικός λαός δεν είχε πραγματικά δική του χώρα. Όπως αποδείχθηκε, προς απογοήτευση της Ρωσίας, οι Ουκρανοί πίστευαν διαφορετικά, αρκετά ώστε να έχουν αντέξει πάνω από χίλιες ημέρες βάναυσου πολέμου με το είδος της εθνικής βούλησης που θα προκαλούσε οποιοδήποτε έθνος να κάνει το ίδιο. Κατά τη διαδικασία, έχουν προκαλέσει βαριές απώλειες στον ρωσικό στρατό, αρκετά ώστε τώρα να αγωνίζεται να διατηρήσει μια αποτελεσματική επίθεση, ενώ η πολεμική οικονομία της απειλείται με κατάρρευση εάν συνεχίσει την τρέχουσα πορεία της. ... Και πιο συγκεκριμένα, ποιος θέλει να είναι μέρος της Ρωσίας;