Перамовы з ваенным злачынцам — гісторыя падману

У 1938 годзе канцлер Германіі Адольф Гітлер размясціў войскі ўздоўж мяжы Чэхаславакіі з відавочным намерам уварвацца ў яе Судэцкую вобласць пад ілжывай падставай таго, што пераважнае нямецкае насельніцтва знаходзіцца пад пагрозай. У надзеі прадухіліць чарговую сусветную вайну пасля шэрагу правакацыйных дзеянняў, якія Германія ўжо прадпрыняла ў апошнія гады , прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі Нэвіл Чэмберлен сустрэўся з Гітлерам, італьянскім Беніта Мусаліні і французскім Эдуарам Далад'е. Прэзідэнт Чэхаславакіі Эдвард Бенеш, прыкметна, адсутнічаў. 30 верасня 1938 года было падпісана Мюнхенскае пагадненне, згодна з якім Судэцкая вобласць перадавалася Германіі ў абмен на абяцанне Гітлера не імкнуцца да далейшых тэрытарыяльных набыткаў. Праз шэсць месяцаў Гітлер акупаваў астатнюю частку Чэхаславакіі, а праз шэсць месяцаў 1 верасня 1939 года ён уварваўся ў Польшчу , пачаўшы Другую сусветную вайну пад чарговай ілжывай падставай

Мюнхенскае пагадненне ад 29 верасня 1938 г. На пярэднім плане злева направа: прэм'ер-міністр Нэвіл Чэмберлен, прэм'ер-міністр Эдуар Далад'е, канцлер Адольф Гітлер, прэм'ер-міністр Беніта Мусаліні, міністр замежных спраў Галеаца Чыана. Фота: Федэральны архіў Германіі

Прыкладна за тыдзень да ўварвання Гітлера ў заходнюю Польшчу Германія і Савецкі Саюз Іосіфа Сталіна падпісалі пагадненне аб ненападзе — пакт Молатава-Рыбентропа. Гэта, здавалася б, гарантавала бяспеку Расіі ад уварвання Германіі, адначасова даючы ёй магчымасць уварвацца ў Польшчу з усходу, што яна і зрабіла менш чым праз тры тыдні пасля ўварвання Германіі. Працягваючы свае мінулыя здрады, Гітлер ўварваўся ў Савецкі Саюз , спустошыўшы велізарную тэрыторыю, перш чым адступіць пад контратакай. З 1938 па 1941 год падман Гітлера працягваўся дастаткова доўга, каб забраць жыцці 40 мільёнаў чалавек толькі на Усходнім фронце .

Іосіф Сталін сустракаецца з міністрам замежных спраў Германіі Іаахімам фон Рыбентропам у Крамлі пасля падпісання пакта аб ненападзе 23 жніўня 1939 года. Фота: Нямецкі федэральны архіў.

Ва Усходняй Еўропе разгарэлася чарговая вайна, звязаная з тэрытарыяльнымі захопамі; на гэты раз за тое, што з'яўляецца фантастычнай ідэяй аднаўлення славы Расійскай імперыі , якая пацярпела няўдачу ў пачатку мінулага стагоддзя, а затым рушыла ўслед гэтак жа недасканалы Савецкі Саюз, які разваліўся праз 70 гадоў. Цяпер рэжым Пуціна пагражае будучыні Расіі ўсяго праз некалькі дзесяцігоддзяў, падвяргаючы яе цяжару манументальнай урадавай і грамадскай карупцыі, адначасова вядучы несправядлівую вайну ва Украіне. Паслядоўныя расійскія аўтакратычныя рэжымы з іх скарачэннем працягласці жыцця не прадказваюць камфортнай будучыні для краіны, якая, здавалася, мела вялікія перспектывы. Магчыма, расійскія лідэры ў рэшце рэшт павераць падману ўласнай прапаганды , якая першапачаткова прызначалася толькі для спажывання расійскай грамадскасцю і светам у цэлым.

Для Пуціна і яго Расіі іронія, якая нядаўна разыгралася, заключалася ў пашырэнні ваеннага альянсу, які супрацьстаіць яму. У маі 2022 года, менш чым праз тры месяцы пасля яго ўварвання ва Украіну, Фінляндыя і Швецыя падалі заяўкі на ўступленне ў Арганізацыю Паўночнаатлантычнага дагавора (НАТА), атрымаўшы членства ў красавіку 2023 года і сакавіку 2024 года адпаведна. Магчыма, горшым для Пуціна стала стварэнне ім таго, што аказалася грозным ворагам на яго паўднёвай мяжы. Пасля яго ўварвання ў Крым у 2014 годзе дастатковая колькасць украінцаў аддала перавагу геапалітычнай прыналежнасці Еўрапейскаму Саюзу (ЕС) і НАТА, каб уключыць гэта ў канстытуцыю ў 2019 годзе. Праз чатыры месяцы пасля яго ўварвання ва Украіну ў лютым 2022 года апытанне паказала, што 81% украінцаў жадаюць уступіць у ЕС і 71% — у НАТА. Колькасць настрояў на карысць Расіі знізілася да 2%, і нацыя стала моцна аб'яднанай ад захаду да ўсходу. Улічваючы сітуацыю Пуціна ў Расіі, дзе ён заявіў пра прызнанне за тое, што вярнуў сваю краіну з «бездані» пасля распаду Савецкага Саюза ў 1991 годзе, можна задацца пытаннем, ці не давёў ён яе да разбурэння толькі цяпер уласнай рукой.

Балтыйскае мора фактычна акружана краінамі НАТА, да якіх нядаўна далучыліся Фінляндыя і Швецыя ў адказ на ўварванне Расіі ва Украіну. Фота: Пітэр Гермес Фурыян

Па той ці іншай прычыне карпаратыўныя і сусветныя лідары, а таксама іншыя ўплывовыя асобы з часам імкнуліся да Расіі , каб атрымаць прывілеі, прызнанне або багацце на свой страх і рызыку. Сувязь з рэжымам Пуціна была поўная рызыкі залежнасці , нават страты нацыянальнага суверэнітэту або фатальных асабістых наступстваў . Абвясціць, што вы «сябар» Уладзіміра Пуціна, — гэта сказаць Уладзіміру Пуціну і членам яго рэжыму, што вы проста чарговы «карысны ідыёт». Пуцін, як і некалькі яго папярэднікаў, якія ўзначалілі Расію, лічыць Захад сваім ворагам. Любая заклапочанасць з яго боку вашым дабрабытам або дабрабытам вашай краіны адсутнічае ў яго спісе прыярытэтаў.

Чачэнская аўтаномная Рэспубліка і Грузія, размешчаныя ў Каўказскім рэгіёне, пацярпелі ад уварванняў расійскіх вайскоўцаў на працягу першага дзесяцігоддзя 21-га стагоддзя. Фота карты: Пітэр Гермес Фурыян

Акрамя атрымання прыбытку ад уласнай штучнай клептакратыі, парадак дня Пуціна сканцэнтраваны на аднаўленні Расіі як звышдзяржавы, якой варта баяцца і паважаць ва ўсім свеце, як хацеў бы любы шавініст. У яго ілюзіі расійская выключнасць пануе вышэй за ўсё. Можна нават пагадзіцца з тым, што такія нацыяналістычныя пачуцці вартыя пахвалы, пакуль не зразумееш, што дасягненне іх мэты патрабуе ахвяравання дабрабытам іншых, магчыма, сваім уласным. Сапраўды, версія выключнасці Пуціна, больш, чым можна сказаць пра амерыканскую, уключае ў сябе відавочнае ўварванне ў суседнія суверэнныя краіны. Разам з гэтым яго стратэгія падарвала палітычную стабільнасць і сацыяльную структуру заходніх краін, асабліва Злучаных Штатаў (ЗША). Гэта ўключала стварэнне міжнародных агенцтваў, спецыяльна прызначаных для аслаблення заходніх эканомік і геапалітычнага становішча, а таксама для пагрозы іх бяспецы праз ваенныя саюзы і спробы дасягнуць тэхналагічнай перавагі.  

«Найбуйнейшая геапалітычная катастрофа стагоддзя»
— прэзідэнт Уладзімір Пуцін, зварот да нацыі, 25 красавіка 2005 г.; маючы на ​​ўвазе распад Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік у 1991 годзе.

Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік (СССР) разам з краінамі Варшаўскай дамовы стаўXX стагоддзі, якая існавала да самага свайго распаду ў 1991 годзе. Жадаючы пазбавіцца ад свайго рэпрэсіўнага сюзерэна ў Маскве, краіны ўсходнееўрапейскага блока (г. зн. Варшаўскай дамовы) скарысталіся магчымасцю аднавіць не толькі сваю эканоміку, аслабленую савецкай палітыкай, але і сваю нацыянальную годнасць. Пасля гэтага яны паслядоўна звярталіся па дапамогу да НАТА, каб засцерагчы сябе ад чарговага расійскага гегеманізму.

На жаль для Расіі, Пуцін вырашыў адрадзіць сваю версію імперыі, спачатку падпарадкаваўшы суседнія былыя рэспублікі СССР. На пачатку свайго прэзідэнцтва ён стварыў крызіс у Чачні, каб апраўдаць расійскае ўварванне, зраўняўшы з зямлёй яе сталіцу Грозны, забіўшы больш за 50 000 мірных жыхароў і пакінуўшы пасля сябе летапіс «жахлівых парушэнняў гуманітарнага права». Быў усталяваны марыянеткавы рэжым, які ў цяперашні час узначальвае Рамзан Кадыраў, і, адпаведна, ён працягнуў супрацоўніцтва з Масквой, забяспечваючы яе вернасць ва ўсіх справах. Затым у 2008 годзе Расія ўварвалася ў Грузію ў падтрымку сепаратысцкага паўстання дзяржаў Абхазія і Паўднёвая Асеція. Расія неправамерна прызнала гэтыя дзяржавы асобнымі аўтаномнымі рэспублікамі ад Грузіі. Больш за тое, яна выдала іх грамадзянам расійскія пашпарты з дадатковым намёкам на тое, што яны незалежныя ад грузінскага кіравання. Міжнародная місія па ўстанаўленні фактаў высветліла законнасць заяў і вызначыла, што няма падстаў для абвяшчэння сепаратысцкіх дзяржаў незалежнымі ад Грузіі.

Грозны, Чачня. Бескандыёвае знішчэнне грамадзянскай інфраструктуры расійскімі войскамі папярэднічала падобным зверствам, учыненым вайскоўцамі Пуціна падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі, а пазней — яго ўварванню ва Украіну. Фота: Уладзімір Мельнік

Астатняя частка Грузіі цяпер кантралюецца кіруючай партыяй «Грузінская мара», створанай і пад уплывам прарасійскага алігарха Бідзіны Іванішвілі, які паслухмяна адмаўляе імкненні большасці грузінаў далучыцца да ЕС. Аналіз парламенцкіх выбараў у Грузіі ў кастрычніку 2024 года, праведзены Міжнародным рэспубліканскім інстытутам, здаецца дастатковым, каб абвясціць цяперашні ўрад на чале з партыяй Іванішвілі нелегітымным.

Украінскі Майдан 2013-14 гадоў стаў рэакцыяй на рашэнне тагачаснага прарасійскага прэзідэнта Віктара Януковіча адмовіцца ад пагаднення на карысць здзелкі ў апошні момант з Пуціным, які прапанаваў грошы і абяцанне зніжак на імпарт расійскай энергіі. Януковіч адмовіўся ад прэзідэнцтва, калі ўбачыў, што яго ўрад больш не мае пазіцыі, і ўцёк з краіны ў пошуках прытулку ў Расіі. Неўзабаве пасля гэтага, 27 лютага 2014 года, Пуцін, што, несумненна, было загадзя спланаванай рэакцыяй на страту Расіяй уплыву на Украіну, распачаў таемную паўваенную аперацыю па акупацыі Крыма. Пасля паспешліва арганізаванага рэферэндуму тэрыторыя была незаконна анексавана Расіяй. Тым часам усходняя Украіна пацярпела ад правакаваных Расіяй баявых дзеянняў , якія пагражалі яе эканоміцы і тэрытарыяльнай цэласнасці.  

Канчатковая спроба цалкам захапіць Украіну шляхам адкрытага ўварвання Расіі адбылася ў лютым 2022 года пад дзіўным сцвярджэннем, што для гэтага патрабуецца дэнацыфікацыя. Незлічоныя ваенныя злачынствы , якія рушылі ўслед за спробамі дэгуманізацыі і дэстабілізацыі Украіны, праваліліся, як і ваенная стратэгія, у выніку чаго ваенная эканоміка Пуціна набліжаецца да стагфляцыі , а расійскі народ пазбаўлены свайго дабрабыту.

Барадзянка, Кіеўская вобласць, Украіна; 5 красавіка 2022 г. Невыбарчае знішчэнне грамадзянскай інфраструктуры сярод іншых зверстваў, учыненых расійскімі войскамі. Фота: FedBul

Нягледзячы на ​​ваенныя злачынствы Расіі, такія лідары, як Віктар Орбан з Венгрыі і Роберт Фіца з Славакіі, вырашылі ігнараваць бурную гісторыю сваіх краін з Расіяй і стаць залежнымі ад чарговага няўдалага расійскага аўтарытарнага рэжыму і яго дэспата. І Славакія , і Венгрыя апынуліся пад усё большай увагой з боку ЕС за спаўзанне да неліберальнага кіравання з боку сваіх адпаведных лідараў і могуць быць выключаны за адмову ад сваіх прынцыпаў дэмакратычнага кіравання. У абмен на свае сувязі з пуцінскай Расіяй яны наўрад ці атрымаюць шмат сімпатый ад яго рэжыму ў цяперашніх абставінах яго вайны ва Украіне. Хутчэй, па меры таго, як яго фінансавы гадзіннік і ўнутраная папулярнасць ідуць уніз, Пуцін з некаторым адчаем на тым, каб заваяваць пазіцыі ва Украіне ў падрыхтоўцы да чаканых перамоваў, прапанаваных для спынення вайны, за якую ён застаецца цалкам адказным. Больш за тое, Пуцін нядаўна прадэманстраваў сваю абыякавасць да папярэдніх абавязацельстваў, як у нядаўнім разгроме ў Сірыі. Можна сказаць тое ж самае пра Венесуэлу, дзе падобная залежнасць ад Расіі існуе з боку незаконнага дыктатарскага рэжыму.

Падман — гэта звычка для рэжыму Пуціна, як і для рэжыму Гітлера, няхай гэта будзе для ўнутранага спажывання ці для задавальнення міжнароднай заклапочанасці. Нягледзячы на ​​відавочныя прыкметы намераў Расіі ўварвацца ва Украіну на працягу некалькіх месяцаў, калі яе войскі пачалі канцэнтравацца ўздоўж мяжы Украіны, хлусня Крамля канчаткова пацвердзілася ў лютым 2022 года. Яна працягвалася на працягу ўсёй вайны. Даўняя звычка шырока распаўсюджанай дэзінфармацыі і прапаганды адносна расійскай палітыкі і дзейнасці добра вядомая і настолькі ўкаранілася, што дзяржаўныя заявы варта аўтаматычна ігнараваць як такія, што ў лепшым выпадку ўводзяць у зман.

Незразумела, якія намеры мае абраны прэзідэнт Дональд Трамп адносна сваіх планаў па спыненні вайны з Расіяй. Ідэя спыніць яе за адзін дзень была прапанавана без дэталізацыі , але яна мае на ўвазе перадачу тэрыторыі Украіны таму, хто справакаваў вайну — мост, магчыма, занадта далёкі для Украіны. Падсілкоўваюць такую ​​думку, здаюцца моцна перабольшанымі заявамі пра тое, што Украіна «страціла» 400 000 вайскоўцаў падчас вайны, калі пад «страціла» ён мае на ўвазе «загінула». У любым выпадку, здаецца няшчырым з боку абранага прэзідэнта казаць пра такія чалавечыя страты, бо ён больш вядомы як транзакцыйны гулец, чым сваімі гуманітарнымі цнотамі. У рыторыцы адсутнічалі якія-небудзь згадкі пра адказнасць Расіі за вайну, яе няздольнасць скончыць вайну, яе няўдалую эканоміку і, што найбольш трывожна, нянавісць да ЗША і Захаду. Пуцін не больш паважае спадара Трампа, чым прэзідэнта Байдэна, бо яны абодва належаць ЗША і таму нясуць адказнасць за мінулыя меркаваныя крыўды, учыненыя Расіі. Карацей кажучы, ён будзе спрабаваць выкарыстоўваць адзін ці другі варыянт сабе на карысць, калі гэта магчыма.

Генерал-лейтэнант у адстаўцы Кіт Келаг з'яўляецца спецыяльным пасланнікам абранага прэзідэнта Трампа па Украіне і Расіі. Келаг верыць у тэорыю «экспансіянізму НАТА» як пагрозу для Расіі, якая развязала вайну ва Украіне, — пачуццё, падобнае да таго, якое выклікаюць іншыя, быццам краіны Усходняй Еўропы нейкім чынам былі прымушаныя далучыцца да НАТА. Украіна падзяляла тыя ж асцярогі, што і гэтыя іншыя краіны, што парадак дня Пуціна быў накіраваны на аказанне ўплыву на сваё грамадства, незалежна ад таго, ці было НАТА часткай гэтай карціны, ці не. Незразумела, чым прывялі перамовы Ілона Маска з Пуціным, але яны, несумненна, дададуць пэўныя патрабаванні да спадара Трампа

Келлог, адзін з заснавальнікаў Інстытута палітыкі «Амерыка перадусім» (AFPI), сцвярджае, што знешняя палітыка ЗША павінна быць арыентавана на інтарэсы нацыянальнай бяспекі. Пакінуўшы ў баку маральнасць і дэмакратычныя прынцыпы, ён, відаць, мае намер заняць транзакцыйны падыход з Пуціным, ваенным злачынцам, і саступіць украінскую тэрыторыю Расіі ў абмен на згоду апошняй аднавіць Украіну і ілжывую надзею на будучую бяспеку ад далейшай агрэсіі. Па-першае, эканоміка Расіі не ў тым стане, каб фінансаваць аднаўленне Украіны, і залежнасць як ад слоў Пуціна, так і ад будучых продажаў энергіі Расіяй у лепшым выпадку з'яўляецца няўстойлівай ідэяй. Паскоранае ўрэгуляванне вайны Расіі ва Украіне асуджана на няўдачу, калі яно не адпавядае мэтам Пуціна , якія яшчэ трэба вызначыць, улічваючы яго цяперашняе цяжкае становішча ўнутры краіны і яго шанцы на полі бою. Апошнія дадзеныя сведчаць аб тым, што Расія не зацікаўлена ў перагаворным урэгуляванні.

Для Украіны ўстойлівасць і самаідэнтычнасць як нацыі, улічваючы яе эканоміку, доўгатэрміновую бяспеку і самавызначэнне, патрабуюць поўнага аднаўлення яе тэрыторыі, у тым ліку Крыма, далучэння да ЕС і пераўзбраення, каб любая краіна магла падумаць пра яе захоп. AFPI памылкова крытыкавала намаганні ЗША аказаць неабходную падтрымку Украіне, калі яна стала ахвярай несправакаванага нападу Расіі. Нягледзячы на ​​паведамленні пра тое, што Пуцін прыняў рашэнне аб уварванні ва Украіну за год да гэтага, вельмі верагодна, што ідэя аднаўлення нейкай версіі яго імперыі ўзнікла значна раней, калі ён агучыў абсурдную думку пра тое, што Украіна — гэта проста стварэнне Леніна і Сталіна ў папярэднім стагоддзі. Фактычна, на канферэнцыі НАТА 2008 года ў Бухарэсце Пуцін публічна заявіў, што Украіна не з'яўляецца дзяржавай. Аднак распаўсюджанае меркаванне абвяшчае, што паходжанне Украіны датуецца IXстагоддзем і папярэднічае паходжанню Расіі.

Уладзімір Пуцін ловіць рыбу ў рацэ Енісей у Рэспубліцы Тыва, Расійская Федэрацыя, 13 жніўня 2007 г. Фота: Прэс-служба прэзідэнта (http://www.kremlin.ru)

Шкада, што значная частка нядаўніх каментарыяў на Захадзе адносна спынення вайны сканцэнтравана на тым, ад чаго гатовая адмовіцца Украіна, а не на тым, як найлепш завяршыць канфлікт на сваю карысць. Гісторыя гэтай вайны, якая будзе напісана, не павінна апісваць, як агрэсар быў узнагароджаны за злачыннае прадпрыемства, а калісьці суверэнная дзяржава была вымушана капітуляваць і, магчыма, у рэшце рэшт перастаць быць дзяржавай. Такая гісторыя, безумоўна, назаўжды пасароміць тых, хто ўдзельнічаў у гэтых намаганнях, за тое, што іх зноў падманулі раздражняльныя паводзіны аслабленага зламысніка, гэтак жа, як гэта адбылося пасля вышэйзгаданага Мюнхенскага пагаднення 1938 года. Тым не менш, быў вылучаны даволі складаны бізнес-аргумент, у якім Расія магла б у значнай ступені аднавіць звычайны рэжым пры ўмове значных саступак з боку Украіны і Захаду, адначасова прапаноўваючы магчымасць для асобных заходніх эліт істотна выйграць ад гэтага працэсу.

Няўжо Украіна не мае чаго прапанаваць Захаду? Хто б не хацеў бачыць яе побач са сабой у якасці саюзніка пасля таго, як яна прадэманстравала свету свае інавацыйныя ваенныя магчымасці, мужнасць і ўпартасць супраць ворага, які ў тры разы большы за яе? Хто лепш за любую заходнюю краіну разумее расійскі стратэгічны настрой? Аднаўленне такой краіны прынясе карысць не толькі ёй самой, але і тым, хто падтрымлівае яе абарону і хто, хутчэй за ўсё, потым будзе ўдзельнічаць у выплаце кампенсацый. Фінансаванне будзе працягвацца, як і цяпер, шляхам спагнання працэнтаў, атрыманых з замарожаных расійскіх актываў, да завяршэння рэканструкцыі. Фактычная канфіскацыя гэтых актываў паскорыць гэтыя намаганні. Замежныя карпаратыўныя прадпрыемствы з украінскай прамысловасцю прынясуць значныя інвестыцыі ў асяроддзе, багатае сельскагаспадарчай прадукцыяй, энергетычнымі рэсурсамі, асабліва сланцавым газам, і радовішчамі карысных выкапняў , а таксама абяцаюць значны прыбытак. Запасы ўрану ва Украіне з'яўляюцца найбуйнейшымі ў Еўропе, у той час як жалезная руда, тытан і марганец займаюць другое месца. У адваротным выпадку буйныя радовішчы літыя, графіту і рэдказямельных мінералаў уваходзяць у лік 117 з 120 найбольш выкарыстоўваных мінералаў у свеце. Самадастатковая Украіна працягвала б выконваць сваю ролю глабальнага пастаўшчыка прадуктаў харчавання і ўзаемадзейнічаць з ЗША і Захадам у розных спрыяльных праектах і ў будучыні, будучы значна больш надзейнай, чым Расія, якой яна даказала сваю эфектыўнасць.  

З геапалітычнага і камерцыйна-стратэгічнага пункту гледжання суверэнная, самадастатковая Украіна магла б заключыць пагадненні, якія забяспечваюць глыбакаводных партоў у Адэсе або Крыме, дзе глыбакаводныя парты размешчаны ў Севастопалі, Ялце, Феадосіі і Керчы. Даступнасць аднаго або некалькіх партоў можа быць узгоднена ў рамках пагаднення аб ленд-лізе ў якасці частковай кампенсацыі за фінансавую падтрымку, якая да гэтага часу была аказана ЗША і Захадам. Адмова Расіі ад кантролю над Крымам паклала б канец практыцы Расіі, якая стрымлівае або забароніць марское суднаходства, пакуль яна вырашае праводзіць ваенна-марскія вучэнні або перашкаджае размеркаванню столь неабходнага харчавання па ўсім свеце.

Цікава, што расійскія дзяржаўныя СМІ паказалі, што НАТА планавала ўварвацца ў Крым і што таму Расія мела дадатковае права акупаваць і анексаваць яго. Гэты аргумент быў абсурдным, бо ў НАТА не было ніякіх падстаў для такой авантуры. Украіна далёка не разглядалася на прадмет членства, і на працягу двух дзесяцігоддзяў НАТА ўжо мела прысутнасць у краінах Балтыі, якія мяжуюць з Расіяй і на самой справе значна бліжэй да Масквы. Аднак цяпер, калі падман Расіі быў выкрыты, а яе незаконныя намеры прадэманстравалі ўварванне ва Украіну, аргумент на карысць такога сцэнарыя можа здацца прыдатным. Калі Украіна працягне сваю заяўку на ўступленне ў НАТА, Крым стане стратэгічна ідэальным месцам для стварэння ваеннай крэпасці, якая дапаможа забяспечыць доўгатэрміновую гарантыю ад расійскай агрэсіі, адначасова забяспечваючы дадатковую бяспеку свайго ўсходняга флангу, у тым ліку Турцыі.

У пэўным сэнсе міжнародная дыпламатыя дала магчымасць дасягнуць вырашэння канфліктаў, вынікі якіх не былі вызначаны ваенным умяшаннем. Аднак у некалькіх сітуацыях ёй удалося толькі стварыць зацішша ў спрэчцы, дастатковае для таго, каб агрэсар мог пераўзброіцца і вярнуцца да першапачаткова вызначанага парадку дня. Паміж Пуціным і Расіяй ёсць дзве праблемы. Першая засяроджана на патрабаванні Пуціна аб тым, каб Украіна была цалкам падпарадкавана, бо ён лічыць, што яна проста не вартая існавання асобна ад Расіі. Ён прадэманстраваў гэта, выкрадаючы вялікую колькасць украінскіх дзяцей, бязладна знішчаючы грамадзянскую інфраструктуру, перамяшчаючы і забіваючы яе жыхароў, а таксама дэгуманізуючы іх. Другая тычыцца неабходнасці Пуціна ажыццявіць сваю даўнюю ілюзію вярнуць Расіі статус нацыі, якая мае значэнне на сусветнай арэне, нягледзячы на ​​тое, што ён не змог забяспечыць ёй падмурак, які гарантаваў бы яе ўстойлівасць. У яго засталася вайна, якую ён не можа выйграць, але вайна, якую ён павінен працягваць.

Калі мы хочам дасягнуць справядлівага рашэння, а не кансенсусу, дзе «ўсе згодныя казаць калектыўна тое, у што ніхто не верыць індывідуальна», то агрэсар павінен змірыцца з рэальнасцю таго, што ён зрабіў, і прыняць адзіны вынік, які яму даецца, — нічога яму не даць. Няхай гэта будзе разуменнем для ўсіх іншых зламысных асоб, якія вырашылі паводзіць сябе падобным злачынным чынам.

Аўтарскае права @Kost Elisevich, MD, PhD 2025. Усе правы абаронены. Любое незаконнае капіраванне гэтага кантэнту прывядзе да неадкладнага судовага пазову.