Пуцінскія планы на імперыю супраць страху Пуціна перад уварваннем НАТА

За апошні год з'явіўся шэраг эсэ пра дзеянні Арганізацыі Паўночнаатлантычнага дагавора (НАТА), якія падштурхнулі Уладзіміра Пуціна да рашэння ўварвацца ва Украіну, суверэнную дзяржаву, у спробе захапіць яе ўрад з відавочнай мэтай прадухілення яе асіміляцыі ў НАТА. Па сутнасці, сутнасцю справы было паступовае і свядомае ўварванне НАТА ў Расію. Аднак заяўленай мэтай Пуціна было дэнацыфікаваць і дэмілітарызаваць Украіну, бо ён бачыў у ёй пагрозу для Расіі і ўсіх этнічных рускіх ва Украіне. Нам пакуль не ўдалося ўбачыць пераканаўчага аргумента, які б апраўдаў абвінавачванне і наступныя дзеянні, якія не пасаромілі б яго рэжым і Расію перад большасцю свету.

Уладзімір Пуцін, 2022 г. Аўтар: todesblei

Украіна ніколі не пагражала Расіі і ніколі не заяўляла, што будзе. Амаль тры дзесяцігоддзі таму яна вырашыла адмовіцца ад усяго свайго ядзернага арсенала і звязанай з ім зброі ў абмен на гарантыі абароны свайго суверэнітэту, як гэта было ўзгоднена ў Будапешцкім мемарандуме (1994 г.), падпісаным Расіяй, ЗША і Вялікабрытаніяй. Аналагічна, урад Украіны не пераследаваў этнічных рускіх ва ўсходняй Украіне, і патрабаванне Украіны, каб украінская мова была яе афіцыйнай нацыянальнай мовай, было неразумным. Ніколі не было спроб выкараніць рускую мову ці культуру з грамадства, а таксама з культуры любой іншай этнічнай групы. Апошняе рэзка кантраставала са шматвяковай спробай імперскай Расіі, а пасля і Савецкай Расіі падарваць украінскую мову і культуру праз працэс русіфікацыі. Нарэшце, меркаванне, што Украіна была захоплена нацыстамі і кіравана экстрэмісцкім рэжымам, абвяргаецца тым фактам, што народнае галасаванне ў 2019 годзе падтрымала цэнтрысцкую праеўрапейскую партыю. Правыя экстрэмісцкія элементы ніколі не аказвалі ніякага ўплыву на ўрадавыя справы за апошнія тры дзесяцігоддзі незалежнасці Украіны з моманту распаду Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік (СССР).
,
сцвярджэнні, якія абвінавачваюць НАТА ў змове з мэтай пашырэння свайго ўплыву на Усходнюю Еўропу і пагрозе межам Расіі, не ўлічваюць значную гісторыю Усходняй Еўропы 20-га стагоддзя пад расійскай гегемоніяй. Усе такія сцвярджэнні разглядалі Расію як ахвяру ў гэтай справе, але неяк ігнаравалі жаданне некалькіх краін паблізу Расіі шукаць гарантый бяспекі ад будучых рэпрэсіўных расійскіх рэжымаў, такіх як імперская Расія 19-га стагоддзя або Савецкая Расія 20-га стагоддзя. Аргумент тут не ў тым, каб суверэнную Расію разглядаць як ахвяру пашырэння НАТА, а ў тым, каб шматлікія суверэнныя ўсходнееўрапейскія краіны, у тым ліку краіны Балтыі і цяпер Фінляндыя, заслугоўвалі такой жа ўвагі. Чаму мы схільныя абараняць Расію і імкнуцца да яе супакойвання і адмаўляць іншым народам у іх справядлівым жаданні бяспекі ад краіны, якая спрабавала іх падпарадкаваць? Нагадаем, што НАТА падтрымлівае прынцып калектыўнай абароны і крызіснага кіравання для сваіх членаў, каб рэагаваць на знешнюю агрэсію, накіраваную на любога з яе членаў, і дапамагаць у барацьбе з унутранымі пагрозамі. Яно не існуе для таго, каб весці вайну па якой-небудзь іншай прычыне. Усё, што застаецца, — гэта каб Расія паводзіла сябе так, як таго патрабуюць яе некалькі папярэдніх пагадненняў, — паважаць межы іншых краін.

Асаблівай увагі заслугоўвае перабольшаная дэзінфармацыя адносна абяцанняў, дадзеных Расіі падчас распаду і канчатковага распаду СССР адносна далейшага пашырэння НАТА ва Усходняй Еўропе. Гэта пытанне звязана з самітам 1990 года паміж прэзідэнтам Джорджам Бушам-старэйшым і прэзідэнтам СССР Міхаілам Гарбачовым, на якім, сярод іншых пытанняў, абмяркоўвалася аб'яднанне Германіі. Гарбачоў прыняў ідэю аб тым, што аб'яднаная Германія стане часткай НАТА, як свой выбар. Гэта адпавядала прынцыпу, устаноўленаму Нарадай па бяспецы і супрацоўніцтву ў Еўропе, падпісанай у Хельсінкі ў 1975 годзе, на якой было абвешчана, што краіны могуць свабодна ўступаць у саюзы з іншымі, калі яны лічаць гэта неабходным. далейшае пашырэнне НАТА не абмяркоўвалася . Насамрэч была дамоўленасць аб гарантыі таго, што НАТА не будзе ўзбройваць Усходнюю Германію, і яна гэтага не зрабіла. Аналагічным чынам, калі ў 1996 годзе пры адміністрацыі Клінтана вяліся перамовы аб уступленні ў НАТА былых краін Варшаўскага дагавора, Расія не пярэчыла.

Асноватворны акт НАТА-Расія аб узаемных адносінах, супрацоўніцтве і бяспецы, падпісаны ў 1997 годзе, стварыў дарожную карту супрацоўніцтва, запэўніўшы Расію, што НАТА захоўвае абарончую пазіцыю, якая не ўяўляе прамой ваеннай пагрозы. На Рымскім саміце Савета НАТА-Расія ў 2002 годзе сам Пуцін не выказаў занепакоенасці з нагоды пашырэння НАТА. Праз дваццаць гадоў Фінляндыя з 830-мільнай мяжой з Расіяй далучылася да НАТА і ледзь не выклікала рэакцыі Расіі, акрамя таго, што міністр замежных спраў Сяргей Лаўроў заўважыў: «Давайце паглядзім, як іх тэрыторыя будзе выкарыстоўвацца на практыцы ў Паўночнаатлантычным альянсе». Відавочна, што Украіна сама па сабе стала сапраўдным пераломным момантам для Пуціна, і гэта больш адпавядае таму, што Збігнеў Бжэзінскі, былы дарадца па нацыянальнай бяспецы часоў адміністрацыі Картэра, заявіў у сваёй кнізе («Стратэгічнае бачанне: Амерыка і крызіс глабальнай улады; 2012»): «Нельга дастаткова падкрэсліць, што без Украіны Расія перастае быць імперыяй, але калі Украіна падкуплена, а потым і падпарадкавана, Расія аўтаматычна становіцца імперыяй».

Менавіта стратэгічная каштоўнасць Украіны для Расіі і схільнасць Пуціна разглядаць яе так, быццам яна засталася васальнай дзяржавай, вызначалі яго парадак дня. Рэжым Пуціна паслядоўна імкнуўся аказаць уплыў на Украіну, умешваючыся ў яе палітычныя і ўрадавыя справы, да такой ступені, што гэта прывяло да Майдана 2013-2014 гадоў. Апошняя адбылася, калі прарасійскі прэзідэнт Украіны Віктар Януковіч здрадзіў сваёй перадвыбарчай праграме, у якой ён меў намер працягнуць пераход да пагаднення аб асацыяцыі для ўступлення ў Еўрапейскі Саюз (ЕС). Замест гэтага ён падтрымаў прапанову Пуціна аб выратаванні дзяржаўнага доўгу Украіны і зніжэнні цаны на расійскі газ, што супярэчыць жаданням пераважнай большасці ўкраінцаў. Урад Януковіча да таго часу ўжо быў прызнаны рэпрэсіўным рэжымам з абвінавачваннямі ў карупцыі і відавочнымі праявамі прарасійскіх настрояў. У прыватнасці, адмаўленне Януковічам Галадамору, голаду 1932-1933 гадоў, генацыднага акту, учыненага Сталіным у спробе ліквідаваць украінскіх землеўладальнікаў, якія ў той час складалі значную частку антысавецкай апазіцыі, было абразай для насельніцтва, якую таксама нельга было дараваць.

Майдан, як называлі рэвалюцыю, не меў ніякага дачынення да НАТА. Больш за тое, ні ЕС, ні ЗША не ўдзельнічалі ў арганізацыі або фінансаванні падзеі, якая зрынула ўрад Януковіча і прымусіла прэзідэнта ўцячы ў Расію ў пошуках бяспечнага прытулку. Тым не менш, Расія спрабавала ўскласці віну, у прыватнасці, на ўрад ЗША, скажаючы навіны аб фінансаванні масавага пратэсту, сцвярджаючы, што на гэтую мэту было выдзелена 5 мільярдаў долараў, і абвінавачваючы тагачаснага памочніка дзяржсакратара Вікторыю Нуланд у маніпуляванні падзеямі, якія разгортваліся. Вышэйзгаданыя назапашаныя інвестыцыі ЗША ва Украіну, насамрэч, былі зроблены яшчэ ў 1991 годзе, калі Украіна ўпершыню атрымала незалежнасць. Сродкі былі прызначаны для таго, каб дапамагчы Украіне ў дасягненні стабільнага і бяспечнага дэмакратычнага кіравання і ў садзейнічанні грамадзянскаму ўдзелу. Гэта не мела ніякага дачынення да падзей, якія прывялі да Майдана, або яго правядзення.

Украіна самастойна рухалася ў бок ЕС і Захаду, і гэтага было дастаткова, каб Пуцін зразумеў, што, нягледзячы на ​​тое, што Украіна, як суверэнная дзяржава, мае права на самавызначэнне, гэта было проста занадта для расійскага дэмагога і імперыяліста, асабліва для таго, чые ўяўленні пра імперскую Расію заставаліся першараднымі. На яго думку, гэта апраўдала б яго ўварванне ў Крым у 2014 годзе з мэтай захаваць стратэгічную ваенную прысутнасць Расіі, а неўзабаве пасля гэтага — уварванне ва ўсходнюю Украіну, дзе сепаратысцкі рух падсілкоўваўся і падтрымліваўся расійскімі паўваеннымі фарміраваннямі. Далей рушыла ўслед няшчырая спроба ўрэгуляваць спрэчкі на ўсходзе Украіны з дапамогай Мінскіх пагадненняў і ганебнае перапісванне Пуціным гісторыі Украіны як зноскі да гісторыі вялікай Расіі. Наступнае прасоўванне ідэі, што два народы насамрэч адзінае цэлае, ніколі не адпавядала б украінскім нацыянальным пачуццям, як і гістарычна. Што да апошняга, то дзеянні, прадпрынятыя Пуціным у гэтай бесчалавечнай вайне з яе невыбарчымі бамбардзіроўкамі грамадзянскай інфраструктуры, здаюцца даволі супярэчлівымі яго выказаным пачуццям.

Таксама склалася ўражанне, што Пуцін у першыя гады свайго прэзідэнцтва схіляўся да Захаду, магчыма, нават да яго дэмакратычных ідэалаў, і што НАТА, сваёй настойлівасцю ў захопе краін пад свой кантроль, прымусіла яго паводзіць сябе інакш. Каб развеяць каго-небудзь з гэтай ідэі, павярхоўны агляд тых гадоў дазволіць знайсці іншы погляд на характар ​​і намеры гэтага былога супрацоўніка Камітэта дзяржаўнай бяспекі (КДБ). Пуцін прыйшоў да ўлады ва ўрадзе Барыса Ельцына ў 1990-х гадах, каб стаць дырэктарам Федэральнай службы бяспекі (ФСБ), якая замяніла стары КДБ СССР. Ён стаў прэм'ер-міністрам у пазнейшыя гады праўлення Ельцына на пасадзе прэзідэнта, калі і здароўе, і палітычны статус апошняга пахіснуліся. Для Пуціна, адносна невядомага ў Расіі, усведамленне яго ўздыму стварыла патрэбу ў большым прызнанні сваіх талентаў, каб заваяваць прыхільнасць народа і ў далейшым захаваць пасаду прэзідэнта. У разгар чаканага пераходу з'явілася магчымасць, якая дазволіла б яму гэта зрабіць.

Паўторная праблема чачэнскага паўстання ў Расійскай Федэрацыі турбавала Каўказскі рэгіён, і ў 1999 годзе, калі ісламскія паўстанцы з рэспублікі пераправіліся ў суседні Дагестан, каб падтрымаць сепаратысцкі рух і пагражаць кантролю Расіі, спатрэбіліся пэўныя дзеянні. серыя выбухаў , найбольш прыкметны з якіх быў закрануты ў двух жылых дамах у ваколіцах Масквы, у выніку чаго загінула больш за 230 чалавек. Два іншыя выбухі адбыліся ў больш аддаленых гарадах, у выніку чаго загінуў яшчэ 81 чалавек. Паводле ацэнак, у гэтых інцыдэнтах было паранена каля 1000 чалавек. Неўзабаве пасля гэтага Пуцін, які ў той час быў дырэктарам ФСБ і нядаўна быў прызначаны прэм'ер-міністрам, абвінаваціў чачэнцаў і паабяцаў адпомсціць у заяве, якая прыцягнула ўвагу насельніцтва з-за іх мовы. На Паўночным Каўказе была разгорнута маштабная паветраная кампанія. Штурм сталіцы Чачні, Грознага, быў асабліва вядомы сваёй жорсткасцю і стратай больш за 8000 мірных жыхароў. Беспарадкі ў Дагестане і Чачні былі ў рэшце рэшт падаўлены, і для забеспячэння стабільнасці ў рэгіёне быў усталяваны марыянеткавы рэжым.

пяты выбух у жылым доме, але гэтага не адбылося. Падазроная актыўнасць у гэтым раёне ў той час прымусіла мясцовую паліцыю знайсці выбухоўку ў падвале кватэры і арыштаваць трох аператыўнікаў, якія, як высветлілася, былі агентамі ФСБ. Выбуховае рэчыва было ідэнтыфікавана як тое ж самае, што выкарыстоўвалася ў папярэдніх чатырох выбухах у жылых дамах. Пра гэты выпадак паведамілі ў СМІ, і ўзніклі падазрэнні адносна адпаведнасці высноў папярэднім падзеям. Да таго часу Пуцін захаваў за сабой прэзідэнцтва на расійскіх выбарах у сакавіку 2000 года, атрымаўшы прызнанне за ўмяшанне ў чачэнскі бунт. Для расследавання гэтай справы была створана ўрадавая камісія, але да 2002 года, калі чачэнскі бунт быў добра стрыманы, а эканамічныя перспектывы ўздымаліся, Расія праявіла абыякавасць. Спробы прасунуць гэтае пытанне былі задушаныя. Гэта адбылося, нягледзячы на ​​некалькі шырока разрэкламаваных забойстваў, у тым ліку атручванне палоніем-210 былога супрацоўніка КДБ Аляксандра Літвіненкі ў Лондане і журналісткі Ганны Паліткоўскай, якую знайшлі параненай у ліфце. Абодва ўдзельнічалі ў раскрыцці праўды пра саўдзел Пуціна ў падзеях, звязаных з выбухамі. Нягледзячы на ​​наяўнасць важкіх доказаў, якія сведчаць пра ўдзел Пуціна ва ўсёй справе, канчатковы вердыкт па гэтай справе яшчэ не вынесены.

Гэтыя падзеі служаць напамінам пра прыроду дыктатара, які імкнецца апраўдаць, з дапамогай працэсу заблытвання і дэзінфармацыі, дзеянні сваіх агентаў з таго часу, як ён пачаў прыходзіць да ўлады. У рэшце рэшт, аргументы пра тое, што НАТА і ЗША вінаватыя ў вайне, якую мы назіраем зараз, прызначаны для прасоўвання ідэі, што Расія нейкім чынам з'яўляецца ахвярай спроб НАТА нейтралізаваць яе, і не маюць пад сабой падстаў.

«Перамога Расіі прынясе з сабой абяцанне працяглай нестабільнасці ў рэгіёне. Яна паскорыць далейшую абарончую падрыхтоўку краін уздоўж усёй заходняй мяжы Расіі, адначасова ўмацоўваючы яе ўсходнія сувязі з Кітаем». Крыніца: kosmozoo

Пачаўшы найбуйнейшую ваенную кампанію ў Еўропе з часоў Другой сусветнай вайны і панесячы пры гэтым велізарныя страты, падвяргаючы ўласную краіну эканамічнай нявызначанасці і здзяйсняючы шматлікія злачынствы, якія нельга ігнараваць, Пуцін вымушаны працягваць вайну, пакуль не дасягне моманту, калі зможа захаваць твар перад сваім народам і ўтрымаць уладу. Калі б не нядаўнія падзеі, якія раскрылі беспарадак у яго ўласным войску, апошні сцэнар можна было б прадбачыць. Пуцін ніколі не меў іншых памкненняў ні для сябе, ні для Расіі, акрамя рэалізацыі парадку дня, які мала суадносіўся з Захадам. Ён заставаўся тым жа чалавекам на працягу ўсёй сваёй кар'еры супрацоўніка КДБ і на пасадзе прэзідэнта.

Што ж тады будзе з вынікамі гэтай вайны? Перамога Расіі прынясе з сабой абяцанне далейшай нестабільнасці ў рэгіёне. Яна паскорыць далейшую абарончую падрыхтоўку краін уздоўж усёй заходняй мяжы Расіі, адначасова ўмацоўваючы яе ўсходнія сувязі з Кітаем. Гэта заахвоціць падобных аўтарытарных лідэраў па суседстве паводзіць сябе адпаведна і пераканае іншых быць менш схільнымі да прасоўвання дэмакратычных каштоўнасцей. Гэта можа змяніць дынаміку адносін Паўднёвай і Цэнтральнай Азіі ў згодзе з Расіяй і аддаляючыся ад Захаду. Расія будзе абапірацца на свой адноўлены статус і працягваць заставацца суб'ектам, за якім пераследуюць па ўсім свеце, імкнучыся падарваць урады ўразлівых краін і атрымаць выгаду з іх прыродных рэсурсаў.

Захад павінен зрабіць выснову аб ходзе астатняй часткі гэтай вайны, якая звядзе на нішто ваяўнічасць і ваенныя авантуры Расіі і цалкам аднавіць тэрыторыю Украіны, каб яна магла вызначыць сваю будучыню. НАТА цалкам уключылася ў гэтыя намаганні для абароны інтарэсаў сваіх дзяржаў-членаў ва Усходняй Еўропе, прызнаючы рэальную пагрозу, якая існуе ў рэгіёне, а не штучна выдуманую, вызначаную расійскімі прапагандыстамі і увекавечаную «карыснымі ідыётамі» ў СМІ, палітыкамі, якія імкнуцца выглядаць як фальшывыя эксперты, карпаратыўнымі тыпамі, якія маюць на ўвазе ўласныя інтарэсы, і нават некаторымі навукоўцамі сярод нас.

Аўтарскае права @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Усе правы абаронены. Любое незаконнае распаўсюджванне гэтага кантэнту прывядзе да неадкладнага судовага пазову.


2 меркаванні наконт «Імперскія планы Пуціна супраць страху Пуціна перад уварваннем НАТА»

Каментарыі закрытыя.