Часта, калі ў галаве ўзнікаюць думкі пра Усходнюю Еўропу, Варшаўскі дагавор ці проста пра тыя краіны, якія знаходзяцца непасрэдна на захад ад былога Саюза Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік (СССР), на першы план выходзіць менавіта Польшча. З таго часу, як яна разарвала ланцугі свайго сацыялістычнага існавання ў савецкім стылі і вярнула сабе сапраўднае пачуццё самавызначэння, Польшча заявіла пра сябе свету такім чынам, што сведчыць пра тое, што яна гатовая ўзяць на сябе лідарства. Яна смела і гаворыць, і дзейнічае, і сама дыктуе свой лёс.
Упершыню прызнаная тэрыторыяй у межах славянскага этналінгвістычнага ядра Еўропы як аб'яднанне славянскіх плямёнаў у VI стагоддзі, яна ператварылася ў адзіную дзяржаву з першым тэрытарыяльным кіраўніком Мешкам I у Xстагоддзі . Гэта супала з падобным развіццём суседняй дзяржавы, Кіеўскай Русі, у сучаснай цэнтральнай Украіне, дзе вікінгі пасяліліся ўздоўж ракі Дняпро. Там яны пераадолелі і змяшаліся з мясцовымі славянскімі плямёнамі і рэшткамі качавых азіяцкіх народаў, каб у рэшце рэшт усталяваць паходжанне таго, што пазней стане Украінай, якая прыняла хрысціянства ў 988 годзе.

Дынастыя Пястаў, якая бярэ свой пачатак з уздыму на пасад Мешка I, лічыцца афіцыйнай заснавальніцай Польшчы ў дзень прыняцця ёю хрысціянства ў 966 годзе. Дынастыя скончылася са смерцю Казіміра Вялікага ў 1370 годзе, калі карона ўзышла на галаву Людовіка I, караля Венгрыі і сына сястры Казіміра, Елізаветы, якая выйшла замуж за анжуйскага караля Венгрыі Карла I. Дачка Людовіка, Ядвіга, была ў канчатковым выніку абраная пераемніцай польскага трона пасля смерці Людовіка, як і жадала польская шляхта таго часу. Менавіта шлюб Ядвігі ў 1386 годзе з Ягайлам, вялікім князем літоўскім, які пазней стаў Ягайлам, прывёў да заснавання магутнай уніі Польшчы і Літвы. Гэты саюз у рэшце рэшт ператварыўся ў Рэч Паспалітую (1648-1764), адну з найбуйнейшых еўрапейскіх краін XVI- XVIIстагоддзяў , якая ахоплівала 400 000 квадратных міль, у тым ліку большую частку тэрыторыі сучаснай Украіны.
Шэраг войнаў, у тым ліку канфлікты з казацкім Гетманствам ва Украіне, Швецыяй, а таксама з Асманскай і Расійскай імперыямі, падарвалі яе моц і ў рэшце рэшт разбурылі эканоміку Рэчы Паспалітай. Усходнеўкраінскія тэрыторыі спачатку былі страчаны Расійскай імперыяй. Узніклі ўнутраныя канфлікты ўнутры Польшчы, якая тады была дамінуючай адзінкай у складзе Рэчы Паспалітай, што прывяло да аслаблення кіраўніцтва. Расійскія войскі паступова захапілі значную частку астатняй тэрыторыі на ўсходзе, у той час як цэнтральнаеўрапейскія дзяржавы пагражалі ёй з іншых бакоў. Паміж 1772 і 1795 гадамі яна пацярпела ад серыі з трох падзелаў, учыненых яе суседзямі — Каралеўствам Прусія, Аўстра-Венгерскай і Расійскай імперыямі. Гэта фактычна ліквідавала суверэнны статус як Польшчы, так і Літвы на наступныя 123 гады.
Нягледзячы на падзел Польшчы, польскі нацыяналізм працягваў праяўляцца ў некалькіх паўстаннях на працягу 19стагоддзя . Найбольш прыкметным з гэтых паўстанняў быў удзел каля 100 000 польскіх салдат ва ўварванні Напалеона ў Расію ў 1812 годзе. Менш чым праз два дзесяцігоддзі было задушана яшчэ адно паўстанне (1830-31) супраць расійскага імперыялізму, і за ім усталяваўся дыктатарскі расійскі рэжым пад кіраўніцтвам нядаўна прызначанага расійскага намесніка Івана Паскевіча, які кіраваў з 1832 па 1856 год. Яшчэ адно няўдалае паўстанне адбылося падчас падзелу Прусіі ў 1848 годзе, а затым зноў у 1863 годзе падчас падзелу Расіі, што прывяло да далейшага ўзмацнення расійскага кантролю. Значная частка Рускай рэвалюцыі 1905 года насамрэч адбылася падчас падзелу Польшчы Расіяй з масавым страйкам, выкліканым у першую чаргу пагаршэннем эканамічных умоў у імперыі і супадальным з аднаўленнем заклікаў да незалежнасці Польшчы. Да 1907 года хваляванні былі задушаны, але на Балканах узніклі новыя канфлікты, якія ў рэшце рэшт прывялі да выніку, якога палякі даўно жадалі.
Першая сусветная вайна прывяла да паразы Германіі і краху Аўстра-Венгерскай і Расійскай імперый, а разам з гэтым і да аднаўлення незалежнасці Польшчы ў 1918 годзе. На ранніх этапах Першай сусветнай вайны польскі нацыяналіст Юзэф Пілсудскі (1867-1935) правільна прадбачыў паразу дзяржаў Цэнтральнай восі і крах Расійскай імперыі — тых утварэнняў, якія больш за стагоддзе таму адабралі суверэнітэт Польшчы. Ён арганізаваў польскія вайсковыя сілы — Польскія легіёны — спецыяльна для супрацьстаяння расійскім войскам на ўсходнім фронце і запэўніў Брытанію і Францыю, што палякі не будуць уступаць у бой з іх адпаведнымі войскамі. Нягледзячы на кароткачасовае існаванне падчас Першай сусветнай вайны, легіёны сталі часткай міфалогіі ў гісторыі заснавання сучаснай Польшчы.
Канфлікт з Расіяй працягваўся і пасля Першай сусветнай вайны ў польска-савецкай вайне (1919-21) з-за тэрытарыяльных спрэчак уздоўж усходняй мяжы Польшчы. Уладзімір Ленін (1870-1924), бальшавіцкі лідэр, які імкнуўся зрынуць Часовы ўрад Расіі ў той час, таксама меў квазіімперыялістычныя планы дапамагчы міжнародным камуністычным намаганням абагнаць іншыя еўрапейскія ўрады ў рамках больш шырокага міжнароднага руху. Ён бачыў незалежную Польшчу як перашкоду ў гэтых абставінах. Калі расійскія войскі абагналі сучасныя Літву і Беларусь у сваім прасоўванні на захад у 1919 годзе, польскія войскі змаглі кантраляваць Усходнюю Галіцыю ў сучаснай Украіне. У 1920 годзе ў саюзе з украінскімі войскамі на чале з нацыяналістам Сымонам Пятлюрай палякі пачалі ўсходні наступ, які захапіў Кіеў, але расійскі контрнаступ адкінуў саюз назад на польскую тэрыторыю. Аднак далейшае прасоўванне Расіі не ўдалася, і было абвешчана спыненне агню, што прывяло да Рыжскага міру 1921 года, які ўстанавіў усходнюю мяжу Польшчы і які праіснаваў да ўварвання СССР у Польшчу ў 1939 годзе на пачатку Другой сусветнай вайны. Пасля стварэння Другой Польскай Рэспублікі (1918-1939) Пілсудскі стаў кіраўніком дзяржавы (1918-1922), а затым міністрам ваенных спраў (1926) да сваёй смерці ў 1935 годзе. Ён быў першым з многіх адважных палякаў у 20стагоддзі , якія пакінулі свой след у самавызначэнні Польшчы.
Пасля Другой сусветнай вайны Польшча ўсвядоміла, што разам з іншымі ўсходнееўрапейскімі і балтыйскімі суседзямі яна апынецца за «жалезнай заслонай», якая, як казаў Уінстан Чэрчыль, распасціралася ад польскага горада Шчэцін на Балтыйскім моры да Трыеста на паўночным усходзе Італіі на Адрыятычным моры. Наступныя 46 гадоў, з 1945 па 1991 год, не толькі падпарадкоўваліся палітычнаму ўплыву Масквы, але і да 1952 года былі ператвораны ў камуністычную дзяржаву, як таго патрабавала Савецкая Расія ў гэтым новым сусветным парадку. Такім чынам, яна панесла наступствы пераходу да дзяржаўнай эканомікі па савецкай мадэлі, што характэрна прывяло да абмежаванага росту, дэфіцыту дзяржаўнага бюджэту і каламушальнай інфляцыі. Пераход да рынкавай эканомікі пасля распаду СССР у 1991 годзе прывёў да таго, што Польшча прайшла праз дзесяцігадовую барацьбу, у выніку якой яе валавы нацыянальны прадукт (ВУП) нарэшце вырас да адпаведнага сусветнага стандарту, а сістэма прыватызацыі буйных прадпрыемстваў дасягнула ўзроўню, калі да 2012 года прыватны сектар кантраляваў больш за 80% ВУП.
Але савецкія рэпрэсіі пачаліся задоўга да заканчэння Другой сусветнай вайны з уварвання Расіі ў Польшчу 17 верасня 1939 года ў адпаведнасці з пагадненнем паміж ёй і нацысцкай Германіяй у пакце Молатава-Рыбентропа, падпісаным 23 жніўня 1939 года. У той час Сталін разважаў, што ўварванне нацысцкай Германіі ў Польшчу ўвядзе Англію і Францыю ў вайну з Германіяй, у той час як Расія застанецца пад абаронай у адпаведнасці з новым пагадненнем з нацыстамі. Ён прадказваў, што нарастаючы крызіс вычарпае капіталістычныя краіны ў ваенным плане, пакуль Савецкая Расія не зможа абагнаць значную частку Еўропы са сваёй версіяй камунізму. Савецкія арміі захапілі больш за 50% тагачаснай Польшчы, якая ўключала часткі сучасных заходняй Беларусі і Украіны. Такім чынам, этнічны склад амаль 14 мільёнаў чалавек, якія займалі гэтую тэрыторыю, складаў 38% палякаў, 37% украінцаў і 14,5% беларусаў. На працягу наступных амаль двух гадоў нацысцкае гестапа і расійская таемная паліцыя НКУС (пераклад: Народны камісарыят унутраных спраў) каардынавалі планы жорсткага падаўлення польскага супраціву.

У тую ж восень 1939 года Савецкая Расія, выкарыстоўваючы вымагальніцкую тактыку, прымусіла балтыйскія дзяржавы Эстонію, Латвію і Літву падпісаць «пакты ўзаемнай дапамогі», якія дазвалялі ёй ствараць ваенныя базы на іх тэрыторыях. Абвінавачванні гэтых краін у змове супраць Савецкай Расіі прывялі да адкрытага ўварвання, а затым да ўсталявання марыянетачных камуністычных рэжымаў. Апошнія затым імкнуліся да ўступлення ў склад СССР у якасці канчатковага выніку добра выкананага плана Масквы па захопу суседніх краін і іх паглынанні ў склад СССР, плана, знаёмага сучаснай тактыцы ва Украіне. Прэзідэнты Эстоніі і Латвіі былі зняволены і ў рэшце рэшт памерлі ў Сібіры. Былі распачаты масавыя дэпартацыі «ворагаў дзяржавы», каб пачаць працэс дэнацыяналізацыі і ліквідацыі культуры і мовы, тыповы для праграм русіфікацыі, якія праводзіліся ў іншых краінах.
У Польшчы савецкія войскі і НКВД (савецкая таемная паліцыя) зняволілі 250 000 польскіх байцоў у савецкіх ГУЛАГах, дзе многія загінулі ад галечы. Ваенныя афіцэры былі проста забітыя, як падчас сумнавядомай разні ў Катынскім лесе, дзе было пакарана смерцю каля 22 000 чалавек, у тым ліку каля 14 500 афіцэраў, а таксама дзяржаўных чыноўнікаў, навукоўцаў і спецыялістаў. Па іроніі лёсу, інцыдэнт і месца злачынства былі выяўлены нацыстамі пасля іх уварвання ва Усходнюю Еўропу і СССР. Яны не гублялі часу, каб раскрыць гэта міжнароднай супольнасці, але падрабязнае расследаванне не было пачата, пакуль Палата прадстаўнікоў ЗША ў 1951 годзе не стварыла Камісію Мэдэна. Апошняя прыйшла да высновы, што НКВД сапраўды нясе адказнасць за пакаранні смерцю. Высновы былі апублікаваныя адміністрацыяй Абамы ў 2011 годзе.
Для саветаў любы супраціў трактаваўся як «контррэвалюцыйны», быццам іх ідэалогія цяпер павінна была лічыцца ўласцівай акупаванай краіне і яе новастворанаму ўраду. Гэта дазволіла НКВД працягваць арыштоўваць польскую інтэлігенцыю, у тым ліку дзяржаўных служачых, духавенства, навукоўцаў і, шчыра кажучы, усіх, хто ўяўляў пагрозу для савецкай улады. Да таго часу, як скончыўся першы двухгадовы перыяд савецкай акупацыі, перад нацысцкім уварваннем на тэрыторыю, каля 100 000 палякаў былі зняволены, а яшчэ як мінімум 150 000 памерлі.
Пасля таго, як 22 чэрвеня 1941 года ў выніку аперацыі «Барбароса» сітуацыя павярнулася супраць Савецкай Расіі, паміж ёй і Польшчай быў падпісаны дагавор — пагадненне Сікорскага-Майскага. Ён дазваляў вызваліць польскіх ваеннапалонных з савецкіх лагераў і амністыю польскім грамадзянам, што дазваляла іх вербаваць у польскі вайсковы корпус пад брытанскім ваенным камандаваннем. У гэты час і на працягу тыдня пасля ўварвання нацыстаў на тэрыторыю, кантраляваную Саветамі, Сталін адыходзіў на сваю дачу і там вагаўся, выпіваючы, адмаўляючыся прызнаць, што Гітлер здрадзіў яму, нягледзячы на некалькі папярэдніх папярэджанняў. Да таго часу, як ён вярнуўся ў Маскву, значная частка заходніх тэрыторый СССР была захоплена, былі панесены велізарныя ваенныя і мірныя ахвяры, вялікая колькасць узбраення, у тым ліку самалёты, была знішчана, а шырокія сеткі сувязі былі парушаныя. Ваенныя сілы былі ў беспарадку і без паважанага кіраўніцтва, што ў значнай ступені было вынікам параноі самога Сталіна, якая прывяла да тэрору ў канцы 1930-х гадоў, калі некалькі вышэйшых вайсковых камандных кадраў Расіі былі звольнены.
Адкрыццё нацыстамі ў 1943 годзе месцаў пахаванняў у Катыні, якое звязала Савецкую Расію з масавымі расстрэламі польскіх вайскоўцаў і грамадзян, прывяло да скасавання пагаднення Сікорскага-Майскага. На гэтым крытычным этапе вайны, калі рускія разграмілі нацысцкія войскі ў Сталінградскай бітве і пачалі наступ на захад, яны выкарысталі свой уплыў на саюзнікаў, каб усталяваць у Маскве прасавецкі марыянетачны ўрад, які павінен быў дыктаваць польскія дзяржаўныя справы ў выгнанні. Наступнае ўварванне савецкіх войскаў у Польшчу, калі іншыя саюзныя войскі набліжаліся з захаду, азнаменавала канец Другой сусветнай вайны і дазволіла аднавіць масавыя дэпартацыі палякаў, якія, як лічылася, супярэчылі савецкай ідэалогіі. Яны траплялі ў аддаленыя працоўныя лагеры ў СССР, дзе іх асоба была страчана для свету. Унутры Польшчы дрэнна дысцыплінаваныя расійскія вайскоўцы працягвалі парушаць нормы грамадзянскіх паводзін, гэтак жа, як гэта назіраецца сёння ва Украіне, не толькі з неабгрунтаваным пазбаўленнем волі і катаваннямі мірных жыхароў, але і згвалтаваннем незлічоных польскіх жанчын. Як прыватная, так і польская дзяржаўная маёмасць была канфіскавана і пераразмеркавана, што парушала эканоміку. У Польшчы была ўведзена праграма прымусовай калектывізацыі сельскагаспадарчых зямель і канфіскацыі ўраджаю для выканання дзяржаўных квот. Гэтая ж праграма прывяла да катастрафічных наступстваў ва Украіне ў пачатку 1930-х гадоў і сутыкнулася з чаканым зніжэннем сельскагаспадарчай вытворчасці ў Польшчы.
Новы Часовы ўрад Рэспублікі Польшча, створаны Саветамі, ствараў уражанне, што краіна зноў стала суверэннай дзяржавай, нягледзячы на тое, што заставалася пад савецкай ваеннай акупацыяй да 1993 года. У канцы 1940-х гадоў вялася жорсткая барацьба за сапраўдную незалежнасць з удзелам рашучага польскага падполля. НКУС працягваў актыўна ўдзельнічаць у паляванні на дысідэнтаў і дэпартацыі іх у Сібір дзясяткамі тысяч. Кіраўнікі Польскай падпольнай дзяржавы былі выкрадзены ў 1945 годзе НКУС і дастаўлены ў Маскву для паказальнага суда, на якім іх ілжыва абвінавацілі ў супрацоўніцтве з нацыстамі і супрацьстаянні савецкім войскам. Іх прыгаварылі да пазбаўлення волі, некаторыя з якіх не выжылі або былі проста забітыя пасля. Следчы аддзел Польскага інстытута нацыянальнай памяці пад назвай «Камісія па расследаванні злачынстваў супраць польскага народа» правёў перагляд гэтага суда ў 2003–2009 гадах, але справаздачы засталіся безвыніковымі з-за адмовы Ваеннай пракуратуры Расійскай Федэрацыі супрацоўнічаць.
Новаствораныя сацыялістычныя ўрады сямі краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, размешчаных на ўсход ад «жалезнай заслоны», заключылі Дагавор аб сяброўстве, супрацоўніцтве і ўзаемнай дапамозе з СССР у 1955 годзе. Варшаўскі дагавор, як ён стаў вядомы, таксама стварыў абарончы саюз супраць Арганізацыі Паўночнаатлантычнага дагавора (НАТО), хоць ён, здавалася, быў хутчэй тэатрам унутраных ваенных канфліктаў, чым супрацьстаяння з Захадам, як гэта было відавочна ва Усходняй Германіі ў 1953 годзе, Венгрыі ў 1956 годзе і Чэхаславакіі ў 1968 годзе. У Польшчы антыкамуністычнае паўстанне ў Познані ў 1956 годзе стала першым з некалькіх пратэстаў супраць умоў працы і жыцця, недахопу прадуктаў харчавання і базавага даходу. У аснове гэтых фундаментальных праблем ляжала патрабаванне працягнуць курс на лепшае кіраванне, акрамя таго, якое заснавана на савецкай мадэлі. Гэта падзея запатрабавала ваеннага ўмяшання пад кіраўніцтвам савецкага генерала Станіслава Паплаўскага і прывяла да некалькіх загінулых, сотняў параненых і некалькіх сотняў арыштаў.
Гданьскае паўстанне ў 1970 годзе суправаджалася дэманстрацыямі ў іншых гарадах, пратэстуючы супраць павышэння цэн на прадукты харчавання, і зноў запатрабавала падаўлення вайскоўцамі. У гэтым выпадку змена рэжыму ў Польшчы, праведзеная са згоды Масквы, была прызнана неабходнай для зняцця напружанасці, бо, хоць пратэсты супярэчылі сацыяльным і эканамічным умовам, у польскім грамадстве зноў развілася падпольная плынь палітычнай актыўнасці. Масавы рух пад кіраўніцтвам Саюза «Салідарнасць» пад кіраўніцтвам Леха Валенсы ў 1980-81 гадах успыхнуў у Гданьску і стаў сур'ёзнай пагрозай польскаму камуністычнаму рэжыму і яго падпарадкаваным адносінам з Савецкай Расіяй. Па просьбе Масквы была праведзена змена кіраўніцтва ў Польскай аб'яднанай рабочай партыі, у выніку чаго генерал Войцех Ярузельскі ўвёў ваеннае становішча. Разглядалася ваенная інтэрвенцыя з краінамі Варшаўскага дагавора, але планы былі адменены нібыта з-за ціску ЗША з боку адміністрацыі Картэра супраць такіх дзеянняў, адначасовага і вельмі праблемнага ўдзелу Расіі ў савецка-афганскай вайне (1979-89) і пагрозы эскалацыі паўстання па ўсёй Польшчы. У той час Саюз налічваў 10 мільёнаў членаў і прадстаўляў траціну працаздольнага насельніцтва Польшчы. Ваеннае становішча ў рэшце рэшт прывяло да з'яўлення польскіх сіл бяспекі і ўзброеных сіл, што паклала канец спробам дэмакратызацыі краіны. Аднак менш чым праз дзесяць гадоў Валенса стаў прэзідэнтам Польшчы (1990-95).
Неўзабаве пасля пачатку канфлікту ў Польшчы пагроза распаўсюджвання нязгоды ў іншых краінах Варшаўскай дамовы была падаўлена сілай і ўзмацненнем унутраных рэпрэсій. Савецкая дзяржаўная бяспека, вядомая ў той час як КДБ, зняволіла або выслала дысідэнтаў па ўсім СССР і распусціла Хельсінкскую групу ў Маскве, якая сачыла за выкананнем Расіяй гуманітарных палажэнняў Хельсінкскіх пагадненняў (1975 г.). Асобныя органы дзяржаўнай бяспекі ў краінах Варшаўскай дамовы сумесна з КДБ знішчылі любыя ідэі дэмакратызацыі і правоў чалавека. Смерць Леаніда Брэжнева ў лістападзе 1982 года прывяла да змены кароткатэрміновых лідараў: Юрый Андропаў памёр у лютым 1984 года, а Канстанцін Чарненка — у сакавіку 1985 года. Калі надышла чарга Міхаіла Гарбачова, Савецкая Расія і СССР знаходзіліся ў эканамічным заняпадзе, і афганскі дэбакл Расіі быў відавочным для ўсяго свету. Патрабаваліся сур'ёзныя рэформы, але гэта прывяло толькі да далейшага ўнутранага разладу і спробы дзяржаўнага перавароту ў 1991 годзе. Апошні прывёў да канчатковага распаду СССР падчас праўлення Барыса Ельцына на пасадзе кіраўніка Расіі. Адстаўка Ельцына 31 снежня 1999 года прывяла да ўзыходжання Уладзіміра Пуціна на пасаду кіраўніка Расіі ў новым тысячагоддзі і аднаўлення аўтарытарнага кіравання, непадпарадкавання міжнародным правілам паводзін і адкрытай злачыннасці.
Варшаўскі дагавор быў афіцыйна распушчаны 1 ліпеня 1991 года пасля таго, як у сакавіку 1989 года Палітбюро ЦК КПСС таемна прыняло рашэнне больш не ўкараняць камуністычнае панаванне ва Усходняй Еўропе. У часы свайго існавання як камуністычнай дзяржавы Польшча існавала як Польская Народная Рэспубліка, аднапартыйная дзяржава пад кіраўніцтвам Польскай аб'яднанай рабочай партыі. У краіне існавала пастаянная ўнутраная барацьба з дэмакратычнымі сіламі, якая прывяла да шматлікіх арыштаў лідараў і функцыянераў апазіцыі тайнай паліцыяй і забойства як мінімум 22 000 чалавек з 1947 па 1989 год. Гэта была спадчына няўдалага аўтарытарнага рэжыму, натхнёнага камуністамі, якім дыстанцыйна кіравала гэтак жа недасканалая і ў рэшце рэшт паміраючая сістэма кіравання. Распрацоўваецца новая схема, каб замяніць апошнюю, але цяпер пад выглядам імперыі, каб вярнуць былую славу, якая, магчыма, лепш успрымалася, чым рэалізавалася, бо таксама была гратэскна недасканалай. Яе цяпер ужо вядомы лідэр, Пуцін, даволі выразна заявіў пра свае намеры адносна Украіны, якімі б неабгрунтаванымі яны ні былі. Робячы гэта, ён пагражае стабільнасці суседніх краін, не ў апошнюю чаргу Польшчы, а таксама іншым краінам Усходняй Еўропы і Балтыйскага рэгіёну, якія добра знаёмыя з расійскай агрэсіяй і рэпрэсіямі і не жадаюць гэтага.

Сувязі Польшчы з Украінай значна ўмацаваліся за апошні год дзякуючы падтрымцы Украіны ў ваенным плане і шчодрасці краіны, якая прыняла больш за 1,5 мільёна ўкраінскіх бежанцаў і ўжо больш за год дае ім прытулак, забяспечваючы іх асноўнымі патрэбамі, медыцынскай дапамогай, працай і месцам для выхавання і адукацыі дзяцей. У адпаведнасці са станаўленнем Польшчы як дэмакратыі, якая кантралюе свой лёс, мае моцную эканоміку і ўсё больш магутную армію, яна ўзяла на сябе ініцыятыву ў падтрымцы больш жорсткіх санкцый супраць Расіі, прадастаўляючы Украіне большую ваенную дапамогу на душу насельніцтва, чым іншыя краіны, акрамя краін Балтыі, і падштурхоўваючы іншыя краіны, такія як Германія, рабіць тое ж самае. «Мы не будзем проста назіраць, як Украіна сыходзіць крывёй», — сказаў прэм'ер-міністр Польшчы Матэвуш Маравецкі.
Дзве суседнія краіны, Польшча і Украіна, маюць агульнае этналінгвістычнае паходжанне і агульную гісторыю, перажылі канфлікты адна з адной, сутыкнуліся з агульным ворагам на мяжы і зведалі велізарную трагедыю, учыненую гэтым ворагам. Апошнім часам паміж імі натуральным чынам склалася вельмі асаблівая сувязь, настолькі, што ідэя палітычнага саюза, своеасаблівай канфедэрацыі, з'явілася ў прапанове Далігора Рогача з Амерыканскага інстытута прадпрымальніцтва. Польшча з'яўляецца членам Еўрапейскага Саюза (ЕС) і НАТА. Украіна атрымала статус кандыдата ў ЕС і заслугоўвае разгляду ў якасці члена НАТА. Яна даказала сваю баявую кемлівасць сваімі паводзінамі ў цяперашнім супрацьстаянні з грозным ворагам сваёй мужнасцю, рашучасцю, стратэгічнымі разлікамі, лідэрствам і інавацыямі. Хто б не хацеў бачыць яе партнёрам у ваенным канфлікце? Больш за тое, яе ваенна-марскія і наземныя аб'екты ў Крыме забяспечылі б НАТА шырокі абарончы патэнцыял.

У ідэале аднаўленне Украіны можа быць прафінансавана ў значнай ступені за кошт канфіскацыі расійскіх замежных актываў, як дзяржаўных, так і прыватных. Сама рэканструкцыя дапаможа наладзіць больш моцныя адносіны з Еўропай і Злучанымі Штатамі, уцягваючы прамысловасць у розных яе формах у кантрактныя пагадненні. Новыя гандлёвыя адносіны ў рамках польска-ўкраінскага саюза, а таксама паміж ім і ЕС і астатнім светам, пацвердзяць яго месца як магутнага суб'екта ва Усходняй Еўропе. Гэта таксама створыць больш справядлівы баланс у самой Еўропе, а таксама моцную прысутнасць у сусветнай супольнасці. Падтрымка з боку Захаду і, асабліва, Злучаных Штатаў, надасць праекту неабходны імпульс. Пасля паразы Расіі польска-ўкраінскі саюз стане моцным стрымліваючым фактарам супраць любой далейшай расійскай агрэсіі і напамінам для Расіі пра тое, куды могуць прывесці няправільныя рашэнні.
Аўтарскае права @Kost Elisevich, MD, PhD 2023. Усе правы абаронены. Любое незаконнае капіраванне гэтага кантэнту прывядзе да неадкладнага судовага пазову.
Яшчэ раз, ваў. Дзякуй.
На жаль, у гэтым апісанні адсутнічаюць некаторыя падзеі, а менавіта апісанне таго, чаму паўстанне Хмяльніцкага (казакоў) мела поспех, калі іншыя казацкія паўстанні праваліліся. Таксама няма апісання тэрарыстычнай дзейнасці АЎН (у тым ліку забойства Перацкага і Галоўкі) і, магчыма, самае галоўнае, апісання злачынства генацыду, учыненага АЎН-УПА супраць палякаў. Палякі пад нямецкай акупацыяй, безабаронныя, не здольныя абараніць сябе ад арганізацыі, чые лідэры цесна супрацоўнічалі з Трэцім рэйхам.
Тут няма ніякіх спрэчак наконт пытанняў, узнятых у нядаўнім каментарыі адносна гісторыі польска-ўкраінскіх адносін з XVII па XX стагоддзі ў сувязі з згаданымі тут падзеямі. Гісторыя гэтага часу на тэрыторыі сучаснай Украіны адзначана значным гвалтам, выкліканым некалькімі фактарамі, звязанымі з тэрытарыяльным дамінаваннем, нацыяналістычнымі настроямі і экстрэмісцкімі элементамі. Многія, з абодвух бакоў, будуць схільныя спрачацца і, магчыма, нават апраўдваць некаторыя або ўсе прынятыя дзеянні, і такія развагі, несумненна, будуць працягвацца да позняй ночы. Гэта не значыць, што не было нічога добрага, што можна было б сказаць пра сумеснае існаванне палякаў і ўкраінцаў у неспакойным рэгіёне Заходняй Украіны, некаторыя з якіх закранулі маю ўласную сям'ю і засталіся ў маёй памяці.
Але мэта гэтага эсэ тычыцца таго, што мы робім зараз, у 21 стагоддзі, і неабходнасці вырашаць агульную пагрозу з боку іншага аўтарытарнага рэжыму, які паставіў сабе за мэту зноў аказаць уплыў на сваіх суседзяў. Мы не можам адмаўляць тое, што засталося ў нашым мінулым, але павінна быць пэўная згода адносна таго, што добра для нашай агульнай будучыні.