Еўрапейскі Саюз (ЕС) нядаўна абвясціў Расію дзяржавай-спонсарам тэрору. Занадта часта злачынства супраць чалавечнасці, хоць і відавочнае для ўсіх, не асуджаецца ўсеагульна. Скрытыя матывы, менш высакародныя, дазваляюць яму працягвацца, пакуль сусветная супольнасць застаецца паралізаванай эканамічнымі, геапалітычнымі і прававымі дыскусіямі. Уварванне Расіі ва Украіну — такое злачынства. Прыняцце цяперашняга становішча спраў, здаецца, нармалізуе паводзіны злачынцы і дае пэўнае апраўданне злачынству. Вядома, думка пра тое, што існуе хоць найменшае дапушчэнне відавочнай злачыннасці, застаецца за межамі блакады. У рэшце рэшт, пакутуюць пацярпелыя, тыя, хто выжыў пасля злачынства. Страту жыцця немагчыма пераадолець. Выкраданне дзяцей застаецца асуджальным і недаравальным.

Нянавісць будзе захоўвацца на працягу пакаленняў, больш, чым раней. Нельга адмаўляць жаданне Украіны працягваць супраціўляцца і аднаўляць лад жыцця, заснаваны на яе гісторыі, культуры і веры. Застаюцца матэрыяльныя страты — тыя элементы жыцця, якія дазваляюць аднавіць грамадзянскую супольнасць у краіне, якая проста хацела працягваць сваё існаванне ў еўрапейскай супольнасці, у якой яна адчувала будучыню.
Ці вырашыць Расія з яе цяперашнім рэжымам вярнуцца ў сусветную супольнасць у якасці сумленнага і добранамернага ўдзельніка глабальных спраў, ці працягне лічыцца ізгоем, у значнай ступені залежыць ад капрызу аднаго чалавека. У цяперашні час здаецца, што яна не здольная адмовіцца ад курсу, на які лёсавызначальна накіравала сваю нацыю. Пакуль злачынства працягваецца, нядаўна абмяркоўваўся шэраг важных пытанняў адносна перадумовы цяперашняга канфлікту і неабходных рэпарацый, якія заслугоўваюць перагляду, каб пачаць вызначаць курс яго вырашэння.
Віна
Асноўнае правапарушэнне, для якога няма прымальнага апраўдання, тычыцца ўварвання ва Украіну, суверэнную дзяржаву, дамінуючага рэгіянальнага аўтакратычнага рэжыму — Расіі. Дастаткова толькі звярнуцца да гэтага адзінкавага пытання, каб пераканацца ў яго сіле.
Тройчы Расія падпісвала пагадненні, якія абвяшчалі павагу да суверэнных правоў асобных дзяржаў існаваць у міры ў межах вызначаных імі межаў. Першым з іх быў Статут Арганізацыі Аб'яднаных Нацый у 1945 годзе. Другім быў Белавежскі мемарандум 1991 года, які прадугледжваў стварэнне Садружнасці Незалежных Дзяржаў, якая замяніла Саюз Савецкіх Сацыялістычных Рэспублік (СССР). Апошнім быў Будапешцкі мемарандум 1994 года, які прадугледжваў далучэнне Украіны да Дагавора аб нераспаўсюджванні ядзернай зброі. Украіна выканала сваё абяцанне ліквідаваць усю ядзерную зброю са сваёй тэрыторыі, гарантуючы падтрыманне сваіх межаў, незалежнасці і суверэнітэту з боку Расійскай Федэрацыі, Злучаных Штатаў і Вялікабрытаніі. У Асноўнаасноўчым акце НАТА-Расія 1997 года Расія ў чарговы раз абавязалася не пагражаць ніводнай краіне НАТА ці краіне, якая не ўваходзіць у НАТА, хоць да 2004 года яна ўмешвалася ва ўкраінскі выбарчы працэс, што спарадзіла Аранжавую рэвалюцыю , а да 2007 года здзяйсняла кібератакі на Эстонію. У 2008 годзе яна ўварвалася ў Грузію, а ў 2014 годзе анэксавала Крым. Вельмі сумнеўны рэферэндум у Крыме прывёў да недарэчных вынікаў, якія можна ўбачыць толькі на расійскіх прэзідэнцкіх выбарах. Як гэта звычайна бывае ў Расіі, за гэтым рушыла ўслед незаконная анексія Крыма.
Жорсткія дзеянні расійскіх захопнікаў ва Украіне прывялі да пераследу за ваенныя злачынствы, якіх налічваецца некалькі: масавае перасяленне насельніцтва, гвалтоўная дэпартацыя, невыбарчыя бамбардзіроўкі грамадзянскіх устаноў, наўмысныя напады на медыцынскія ўстановы і энергетычную інфраструктуру, катаванні, масавыя пакаранні смерцю, згвалтаванні, выкраданне дзяцей, канфіскацыя прыродных рэсурсаў і крадзеж асабістай маёмасці. Гэта ганебныя паводзіны, нявартыя любой нацыі, якая сцвярджае, што лічыцца цывілізаванай, і, безумоўна, не тая, якая імкнецца апраўдаць уварванне.

Нягледзячы на заяву Уладзіміра Пуціна аб тым, што Расія прыняла геапалітычныя рэаліі, якія склаліся пасля распаду СССР, што ён не будзе акупаваць Украіну і што паважае суверэнітэт Украіны, яго намеры даказалі адваротнае. Разыходжанне паміж тым, што Пуцін кажа, і тым, што робіць, стала відавочнай яшчэ раз пасля анексіі Данецкай ,Луганскай, Херсонскай і Запарожскай абласцей Украіны, гэтак жа, як ён зрабіў з Крымам.
спрэчкі наконт таго, ці павінен Захад, і асабліва Злучаныя Штаты, несці адказнасць за ланцуг падзей, якія прывялі да гэтай катастрофы. Імкненне ўзяць на сябе адказнасць тут супадае з меркаваннем, выказаным раней Расіяй, што НАТА ўварвалася на яе межы і што гэта лічыцца пагрозай яе бяспецы. Безумоўна, большасць усходнееўрапейскіх краін разам з балтыйскімі краінамі Эстоніяй, Латвіяй і Літвой сталі членамі НАТА па прычынах, звязаных з іх уласнай бяспекай. Выказвалася занепакоенасць рэакцыяй Масквы на гэта. Некаторыя эксперты цытавалі Джорджа Кеннана, амерыканскага дыпламата, які ў канцы 1940-х гадоў выступаў за палітыку стрымлівання экспансіянісцкіх намераў СССР, што прывяло да прыняцця дактрыны Трумэна. Цікава, што пазней Кенан папярэдзіў, што пашырэнне прысутнасці НАТА да мяжы з Расіяй было б памылкай.
Але Швецыя і Фінляндыя, апошняя з якой мае 830-мільную мяжу з Расіяй, абяцаючы ўступіць у НАТА, здаецца, амаль не ўзнялі ў Расіі. Дык што наконт аргумента наконт умяшання НАТА? Здаецца, гэта знікла як чарговая няўдалая спроба апраўдаць нелегітымную вайну. Тут відавочна супрацьлеглае сцвярджэнне, што суседнія суверэнныя дзяржавы жадаюць адмовіцца ад запалохвання з боку ўсё больш аўтарытарнага і ваяўнічага рэжыму.
Польшча, Венгрыя і Чэхія былі першымі з краін Усходняга блока, якія ўступілі ў НАТА ў 1999 годзе. Балгарыя, Румынія, Славакія і Славенія былі прыняты ў 2004 годзе, як і Эстонія, Латвія і Літва. Расія, усведамляючы цяжкае становішча, папярэдзіла свае былыя краіны-члены Варшаўскага дагавора аб такіх дзеяннях, але ўсім было відавочна, што большая інтэграцыя з Еўропай пажаданая, улічваючы мінулы досвед барацьбы з дамінантнай Расіяй і пагрозу, якую яна ўсё яшчэ магла ўяўляць. Тут не было ніякага прымусу з боку НАТА. Падчас халоднай вайны Расія выдаткавала больш часу і энергіі на правядзенне ваенных або паліцэйскіх аперацый супраць сваіх уласных членаў Варшаўскага дагавора, чым у іншых месцах. Замест таго, каб разглядаць гэтую зменлівую дынаміку як падставу для пераасэнсавання месца Расіі ў еўрапейскай супольнасці, Пуцін зрабіў больш жорсткую пазіцыю, калі ў 2004 годзе ўбачыў, што ўкраінскія настроі пахіліліся ў бок Захаду і дэмакратызацыі.
Да прэзідэнцкіх выбараў 2004 года расійскае ўмяшанне ва ўкраінскія палітычныя і ўрадавыя справы было трывала ўкаранёным. Прарасійскі кандыдат Віктар Януковіч і яго Партыя рэгіёнаў былі адным з такіх каналаў уплыву. Януковіча абвінавацілі ў фальсіфікацыі выбараў, што прывяло да агульнанацыянальных пратэстаў, вядомых як Аранжавая рэвалюцыя. Гэта прывяло да другіх выбараў, на якіх прэзідэнтам стаў яго апанент Віктар Юшчанка. Падчас кампаніі Юшчанка атруціўся дыяксінам , што, хоць і не даказана, прыпісваюць Пуціну . Аднак звычка атручвання працягвае заставацца адным з найбольш пераважных метадаў забойства з боку рэжыму Пуціна .
Да таго часу Злучаныя Штаты выступалі за дэмакратычныя змены, але не ўдзельнічалі ў фінансаванні апазіцыі , якая выступала супраць прарасійскай фракцыі. На працягу некалькіх гадоў яны фінансавалі праз спонсарскую падтрымку Агенцтва ЗША па міжнародным развіцці і Нацыянальнага фонду падтрымкі дэмакратыі падтрымку вывучэння дэмакратычных працэсаў, незалежных СМІ, правядзення свабодных і справядлівых выбараў і маніторынгу выбараў. Гэта рабілася сумесна з агенцтвамі ЕС. Падтрымка была цалкам беспартыйнай.
Амерыканскае ўмяшанне ва ўкраінскую палітычную сцэну пазней праявілася ў 2005 годзе, калі Партыя рэгіёнаў наняла Пола Манафорта ў якасці палітычнага кансультанта. Пазней Манафорт стаў кіраўніком выбарчай кампаніі Дональда Трампа на пасаду прэзідэнта. У якасці лобіста прарасійскай палітычнай фракцыі ва Украіне яму было даручана ператварыць вобраз Януковіча ў вобраз выдуманага празаходняга дэмакратычнага рэфарматара. Да таго часу агенты расійскай разведкі ўкараніліся ў розныя ўкраінскія дзяржаўныя ўстановы з відавочнымі намерамі паўплываць на прарасійскія настроі.
Партыя рэгіёнаў, якая на той час таксама была вядомая сваёй прарасійскай прыналежнасцю, была абвінавачаная ў тым, што стала «прытулкам для данецкіх мафіёзі і алігархаў», што было тыповым для расійскай палітычнай арэны на працягу ўсяго тэрміну прэзідэнцтва Пуціна. Манафорт працягваў арганізаваць кампанію па паклёпе супраць Юліі Цімашэнка, лідаркі апазіцыі на прэзідэнцкіх выбарах 2010 года, абвінаваціўшы яе партыю ў падбухторванні антысемітызму і здзяйсненні забойства. Больш за тое, палітычна матываваны крымінальны прысуд Цімашэнка за злоўжыванне ўладай і растрата прывёў да сямігадовага пазбаўлення волі. Пасля гэтага Еўрапейскі суд па правах чалавека пастанавіў, што яе арышт і асуджэнне былі незаконнымі. Януковіч перамог на прэзідэнцкіх выбарах у 2010 годзе на платформе, якая прасоўвала ўступленне ў ЕС.
Прэзідэнцтва Януковіча было вядома яго асабістымі эксцэсамі, адмаўленнем сталінскага генацыду ва Украіне 1930-х гадоў і, нарэшце, адмовай падпісаць Пагадненне аб асацыяцыі з ЕС у 2013 годзе. Нягледзячы на тое, што апошняе прапаноўвала значныя гандлёвыя перавагі з Заходняй Еўропай, у тым ліку доступ да судоў і банкаўскіх сістэм, яно было непрымальным для Пуціна і таму нежыццяздольным для Януковіча. Затым адбыўся Еўрамайдан, або «Рэвалюцыя годнасці», як яго пазней назвалі. Януковіч уцёк з краіны ў Расію, і ўкраінскі парламент заклікаў да новых прэзідэнцкіх выбараў, як гэта прадугледжана іх Канстытуцыяй.
Пуцін, вядома, палічыў за лепшае абвясціць гэтую справу дзяржаўным пераваротам, і на працягу двух дзён пачаліся прарасійскія дэманстрацыі, Крым быў захоплены неафіцыйнымі расійскімі войскамі ў форме, а ўрадавыя будынкі былі захоплены. Падобны працэс разгарнуўся ў Данбасе на ўсходзе Украіны на працягу двух месяцаў; на гэты раз з фінансаванымі Расіяй сепаратысцкімі сіламі пры падтрымцы расійскіх падраздзяленняў, якія ўзначальвалі гэтыя дзеянні. Гэтыя падзеі адлюстроўваюць наўмыснае ўмяшанне Расіі на працягу доўгага часу, значна раней за абвешчаны Пуціным «дзяржаўны пераварот».
Магчыма, Расіі пара перагледзець сваё месца ў сусветных справах і перастаць спрабаваць аднавіць мінулую славу ці слухаць аўтакратычных лідараў, якія абяцаюць даць такую ж славу, якая належала мінулым стагоддзям. Пакінутая без прывязкі і безадказнай, расійская аўтакратыя будзе працягваць свае міжнародныя бандыцкія дзеянні са сваёй звыклай самаўпэўненай рыторыкай. Яна павінна адказаць за свае жахлівыя злачынствы, як і павінен адказваць любы злачынец. Магчыма, тады гэты канкрэтны ўрок гісторыі нарэшце дажыве свой час.
Аўтарскае права @Kost Elisevich, MD, PhD 2022. Усе правы абаронены. Любое незаконнае капіраванне гэтага кантэнту прывядзе да неадкладнага судовага пазову.
Яшчэ адзін выдатны пост! Судовы пераслед Расіі за ваенныя злачынствы стане выпрабаваннем рашучасці заходніх дэмакратый. І ў адрозненне ад мінулага (Нюрнберга), мы не можам дазволіць сабе чакаць, пакуль Расія прайграе гэтую вайну (што яна і адбудзецца), перш чым пачнецца нейкая форма судовага пераследу.
Выдатна напісана, і ВАУ, я шмат чаму навучыўся!
Дзякуй.
Вельмі падрабязны блог. Яго было лёгка чытаць, разумець і ўспрымаць маштабы паводзін Расіі! Дзякуй.